رسانه‌های بین‌‌المللی به وضعیت کشاورزی ایران در زیر سلطه رژيم آخوندها پرداخته‌اند. در این گزارش به بررسی وضعیت کشاورزان ایرانی در زمان ستم‌شاهی و سپس حاکمیت ملاها اشاره شده است. اینکه در زمان جنگ ایران و عراق از آنان استفاده ابزاری شده. یا از جبر و بیکاری کشاورزان مجبور به مهاجرت به شهرها شده و روستاها تبدیل به محل‌های کارخانه‌ها و یا ویلاهای تفریحی برای پولدارانی که در سایه حاکمیت ملاها توانسته‌اند به نان و نوایی برسند. سپس با اشاره به اعتراضات گسترده کشاورزان در ایران پرداخته و نتیجه گرفته که ایران بشکه باروتی است که هر لحظه امکان انفجار آن هست.
وضعیت کشاورزان ایران در زیر سلطه رژیم آخوندها
سایت آتالایار اسپانیا نوشته؛ ایران یکی از نخستین مناطقی است که تجمعات روستایی شکل گرفت و در آنها کشاورزی شروع شد. هرچند که ایران جزو مناطق کم آب جهان به شمار میرود ولی نظام کشاورزی مبتنی بر استفاده از قنات به عنوان سیستم انتقال آب از کوهسارها به روستاها برای کشاورزی جزو اختراعات ایرانیان باستان بود. با این وجود روستائیان ایران تقریبا در تمام طول تاریخ و در زیر سلطه شاهان مختلف جزو محرومترین اقشار جامعه بودند و همیشه بیشترین ظلم و ستم بر آنها روا میشده است و مورد استثمار قرار میگرفتند.
به همین دلیل بعد از انقلاب ضد سلطنتی در سال ۱۹۷۹ و آمدن خمینی بر قدرت که مدعی بود حامی مستضعفین است. آنها امیدوار بودند که شرایط زندگی آنها بهبود پیدا کند و جلوی مهاجرتی که از زمان شاه بخاطر این وضعیت بد از روستاها به سمت شهرها شروع شده بود گرفته شود.
روستائیانی که به شهرها مهاجرت میکردند نیز جز نیروی کار ساده ارزان قیمت و استثمار شدن توسط صاحبان ثروت در شهرها، بهره دیگری از مهاجرت خود نمی‌بردند و زندگی آنها معمولا در بیغوله‌هایی در حاشیه شهرها ادامه پیدا میکرد که باید هر روز برای پیدا کردن لقمه نانی بیش از ۱۲ساعت در سخت‌ترین شرایط کار کنند. برای آنها چشم اندازی هم برای بهتر شدن وضعیتشان وجود نداشت و فقط روزانه به این جمعیت مهاجرین افزوده میشد.
سایت لوانت انگستان آورده؛ با سرنگونی حکومت ستم‌شاهی روستائیان که اکثرا به صورت سنتی مذهبی و معتقد به اسلام بودند به حرف‌های خمینی برای حمایت از آنها باور کرده و از او حمایت میکردند. بطوریکه مثلا در جریان جنگ ایران و عراق که خمینی از آن بعنوان دستاویزی برای تثبیت حکومت خود استفاده میکرد صدها هزار نفر از روستائیان به فرمان خمینی جنگ فرستاده شدند که نتیجه آن هزاران کشته و معلول بود.
اما آنها به مرور متوجه شدند که آخوندها به تنها چیزی که اهمیت نمیدهند زندگی آنهاست. تا زمان جنگ خمینی همه کمبودها را به جنگ نسبت میداد ولی بعد از جنگ هم باز هیچ تغییر مثبتی در شرایط زندگی روستائیان ایجاد نشد که هیچ، بلکه در خیلی موارد وضعیت بسا بدتر از قبل شد. بطوریکه سیل مهاجرت روستائیان به شهرها شدت گرفت و روستاها به جای آباد شدن به سمت ویرانگی بیشتر و متروکه شدن پیش رفتند. روستاهائی که نزدیک شهرها بود کم کم تبدیل به محل کارخانه‌ها و یا ساخت ویلا برای ثروتمندان شهر نشین شد و روستاهای دورافتاده تبدیل به زمین های متروکه و بایر شدند.
دولت بجای حمایت از کشاورزان از یک طرف با دادن اجازه به وارد کردن محصولات کشاورزی از خارج توسط اطرافیان سران حکومت با استفاده از رانت و ارزهای دولتی تخفیف‌دار نه تنها سودهای نجومی سرشاری به جیب وابستگان خود ریخت و پول‌های مردم را به این صورت به تاراج میداد بلکه کشاورزان را هم که توان رقابت با قیمت‌های این محصولات کشاوزری وارداتی با ارز تخفیف دار نبودند عملا ورشکست و از گردونه تولید خارج میکرد.
سایت یورو آسیا آمریکا نوشت؛ این سیاستهای ویرانگر باعث شده‌اند که روستائیان ناراضی که حاضر به مهاجرت از روستاهای محل سکونت خود به شهرها و زندگی در آن شرایط ذلت‌بار نیستند تقریبا به صورت روزانه در اکثر نقاط ایران دست به تجمعات اعتراضی بزنند و در واقع به یکی از کانونهای شورش علیه نظام آخوندی تبدیل شوند. ذیلا به چند نمونه از آنها اشاره میشود:
در ۷ آوریل ۲۰۲۱ جمع کثیری از کشاورزان منطقه کربال از توابع شهرستان خرامه واقع در استان فارس، به همراه خانواده هایشان، با سر دادن شعارهایی در اعتراض به احداث سد سیوند و خشک شدن دریاچه بختگان و در پی آن از بین رفتن محصولات کشاورزی‌شان، بر روی پل بند حسن آباد رودخانه کر، تجمع اعتراضی برپا کردند. این منطقه با سطح زیر کشت بیش از ۱۰۰هزار هکتار بیش از ۲۵درصد کل تولیدات کشاورزی استان فارس را تامین میکند. (فیلمی از اعتراض و تحصن زنان به خشکاندن رودخانه کر)
اعتراض اهالی روستای ورتون، به واگذاری زمین‌‌های روستایشان به افراد خاص به بهانه توسعه گردشگری در ژانویه ۲۰۲۱. آنها به واگذاری ۹۹ هکتار از منابع طبیعی و مراتع و چشمه های این روستا به عده‌ای خاص از وابستگان سران حکومت معترض بودند. (تجمع اعتراضی کشاورزان استان چهارمحال و بختیاری در ماه فوریه ۲۰۲۱)
یکی از کشاورزان در این تجمع گفت: «مردم چهارمحال و بختیاری در کنار زاینده‌رود تشنه‌اند و آب ندارند بخورند. ما اینجا کنار زاینده‌رودیم، دستمونو بلند بکنیم به آب می‌رسه. ۴سال پیش ما مشکلات کشاورزان چهارمحال و بختیاری را به روحانی گفتیم گفت چشم من مشکلاتتون را حل می‌کنم ولی نکرد.
آنها پلاکاردهای بزرگی حمل میکردند که روی آنها نوشته شده بود:
– ما مردم مظلومیم، از آب خود محرومیم!
– این آخرین اخطار است!
دزدی و چپاول روستائیان و اراضی کشاورزان بقدری شدت یافته که اخیرا برخی از سردمداران رژیم هم نسبت به عواقب این مسئله هشدار دادند. مثلا در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۲۱ عباس آخوندی، وزیر پیشین راه و شهرسازی، نسبت به «غارت منابع طبیعی و اراضی کشاورزی» هشدار داد.
وی با اشاره به تخریب ۸۸ هزار هکتار از اراضی ملی از بعد از انقلاب و تسریع این روند تخریب از سال ۲۰۰۳ و با آغاز فعالیت محمود احمدی نژاد به عنوان شهردار وقت تهران افزود: «علی‌الظاهر حرص و آز سوداگران در تصاحب اراضی منابع طبیعی و تغییر کاربری اراضی کشاورزی حد و حصری ندارد و حضرات با این‌گونه طرح‌ها، یا در هماهنگی با سوداگران و یا به عشق خرید رای، هیچ توجهی به آثار مخرب آن بر زندگی مردم و غیرقابل سکونت ساختن فلات ایران ندارند».
این سیاستهای خائنانه همچنین باعث شده که تعداد زیادی از روستائیان به شغلهایی از قبیل کولبری که وارد کردن اجناس خارجی از طریق حمل آنها بر روی دوش از طریق کوهها و دره‌ها در مناطق مرزی ایران با عراق و ترکیه و یا سوخت‌بری برای فروش بنزین به پاکستان بوسیله خودروهای شخصی در مرز ایران و پاکستان روی بیاورند که البته آنها هم همیشه با تهدید دستگیری و حتی کشته شدن توسط نیروهای امنیتی مواجه بوده‌اند. بطوریکه سوخت‌بران شهر سراوان در ماه گذشته دست به یک قیام عمومی زده و با نیروهای سرکوبگر انتظامی درگیر شدند که البته منجر به کشته شدن بیش از ۳۰سوخت بر بلوچ و دستگیری صدها نفر از آنها شد.
این اعتراضات کشاورزان به همراه نارضایتی عمومی مردم شهرها که اکثر در زیر خط فقر زندگی میکنند جامعه ایران را به بشکه‌ای از باروت تبدیل کرده است که هر لحظه ممکن است با یک جرقه منفجر شود که در آن صورت مطمئنا اثری از نظام حکومتی موجود باقی نخواهد ماند.
