وضعیت وخیم جسمی فاطمه مثنی؛ نامه تکاندهنده حسن صادقی. حسن صادقی زندانی سیاسی محبوس در زندان گوهردشت کرج با نوشتن نامه تکان‌دهنده‌یی وضعیت وخیم همسرش فاطمه مثنی را در زندان اوین تشریح کرد. وی در بخشی از نامه‌اش اشاره کرد که: « نماینده دادستان (امین وزیری) و رئیس زندان به وضوح از وضعیت وخیم همسرم باخبر هستند. آنها عمدا از اعزام وی به بیمارستان و بستری شدن او جلوگیری می‌کنند».
مسئولیت جان خانم مثنی به عهده قوه قضاییه است
او در بخش دیگری از نامه‌اش نوشت: «اعلام می‌کنم که اگر کوچکترین اتفاقی برای همسرم بیفتد، مسئولیت آن تماما با رئیس قوه قضاییه و به ویژه نماینده دادستان و زندان اوین است».
اشاره زندانی سیاسی حسن صادقی به محرومیت همسرش فاطمه مثنی از حق درمان در زندان اوین است. برغم وخامت حال و خونریزی روده این زندانی سیاسی، امین وزیری دادیار ناظر بر زندان از مرخصی استعلاجی جلوگیری کرد. این درحالی است که پزشک معالج زندان اعلام کرده بودکه خانم فاطمه مثنی با این وضعیت بیماری امکان ادامه حبس و زندان را ندارد.
با کسانی مواجه هستیم که بویی از انسانیت نبرده‌اند
آقای صادقی در بخشی از نامه‌اش با یادآوری محبوس بودن خودش نوشت: «از من در کنج زندان هیچ کاری جز مطلع کردن شما و انتظار اقدامی از جانب شما بر نمیآید. چرا که در قوه قضاییه و زندان اوین با کسانی مواجه هستیم که هیچ بویی از انسانیت نبرده‌اند. از قضا مردن یک زندانی را غنیمت می‌شمرند».
متن کامل نامه
متن کامل نامه زندانی سیاسی حسن صادقی در مورد وضعیت وخیم جسمی همسرش فاطمه مثنی به نقل از هرانا:
«روز سه‌شنبه ۸ بهمن ۹۹ بعد از ماه‌ها با فرزندانم ملاقات داشتم. جویای حال مادرشان (همسرم) شدم. از دگرگون شدن آنها نگران شدم. با اصرار من با بغض توضیح دادند که «مامان در شرایط خیلی بدی است».
پرسیدم: مگر روز یکشنبه در اوین به ملاقاتش نرفتید؟
گفتند: همین ملاقات و دیدن اوضاع و احوالش بود که ما را نگران کرده، چون نتوانسته بود به ملاقات بیاید. ولی با اصرار، دو نفر زیر بغلش را گرفته و به ملاقات آورده بودند. در حالی‌که او نمی‌خواست ما با این وضعیت او را ببینیم. همیشه به بهانه خطر کرونا ما را از رفتن به ملاقات منع می‌کرد. الآن به همین دلیل اصرار داشتیم که ملاقات بیایم و تو را ببینیم. حال مامان خیلی وخیم است. بطوری‌که رئیس درمانگاه اوین هم کتبا اعلام کرده خانم فاطمه مثنی مطلقا توان تحمل زندان (کیفر) را ندارد. این، مورد تایید مسئول بند زنان در اوین هم است.
مردن یک زندانی برای مقامات قضایی غنیمت است
اینجانب حسن صادقی به همراه فاطمه مثنی به ۱۵سال حبس محکوم شده و اکنون هفتمین سال زندان‌مان را می‌گذرانیم. در حال حاضر همسرم در چنین شرایط وخیمی است. در حالی‌که به دلیل ممنوعیت ملاقات و حتی تلفن از وضعیت او بی‌خبر بودم. حال در درون زندان همه وجدان‌های بیدار را مخاطب قرار می‌دهم که بدانند همسرم در چه وضعیتی است.
از من به عنوان همسرش و در کنج زندان هیچ کاری جز مطلع کردن شما و انتظار اقدامی از جانب شما، بر نمیآید! چرا که در قوه قضاییه و زندان اوین (که همسرم آنجاست) با کسانی مواجه هستیم که هیچ بویی از انسانیت نبرده‌اند. از قضا مردن یک زندانی سیاسی در زندان را غنیمت می‌شمرند.
خودشان را با بیدادگری به اسم قاضی، نماینده دادستان و اخیرا ویروس کرونا تقویت کرده و به جان مردم و زندانیان افتاده‌اند. نماینده دادستان (امین وزیری) و رئیس زندان به وضوح از وضعیت وخیم همسرم با خبر هستند و عمدا از اعزام به بیمارستان و بستری شدن او جلوگیری می‌کنند.
اعلام می‌کنم که اگر کوچکترین اتفاقی برای همسرم بیفتد، مسئولیت آن تماما با رئیس قوه قضاییه و به ویژه نماینده دادستان (امین وزیری) و زندان اوین است. از همه نهادهای حقوق بشری، عفو بین الملل، جاوید رحمان، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد در امور ایران و همه وجدان‌های بیدار می‌خواهم که صدای من و همسر بیمارم در زندان اوین باشند.
رونوشت:
شورای حقوق بشر، عفو بین الملل، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد در امور ایران
حسن صادقی / چهارشنبه ۸ بهمن‌ماه ۱۳۹۹ / زندان رجایی شهر کرج.»
در باره این زندانیان چه می دانیم
حسن صادقی و همسرش فاطمه مثنی در بهمن ماه ۹۱ در طی مراسمی که برای ترحیم پدر آقای صادقی برگزار شد بازداشت شدند. پدر آقای صادقی از اعضای سازمان مجاهدین خلق بود. به همین دلیل تمام اموال این خانواده هم مصادره شد.
هردوی آنان در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به اتهام بغی محاکمه و به ۱۵سال زندان محکوم شدند. محل کسب حسن صادقی و منزل شخصی شان هم مصادره شد. در اسفند ۹۷ حکم مصادره محل کسب آنان توسط ستاد فرمان خمینی اجرا شد ودر سال ۹۹ منزل شان مصادره شد.
در مرداد ۹۹ نیز خانم مثنی در اثر خونریزی بیهوش شد. متصدیان زندان او را به بیمارستان طالقانی منتقل کردند. اما در تمام مدت با زنجیر به تخت بسته شده بود.بعد هم بدون درمان کامل به زندان برگرداندند.
این وضعیت چند بار در زندان تکرار شد اما به دلیل محدودیت‌هایی که مقامات زندان برای درمان خانم مثنی ایجاد کردند در نهایت وضعیت او به وخامت گراییده است. سه تن از برادران فاطمه مثنی به نام‌های علی و مصطفی و مرتضی مثنی در سال‌های ۶۰ و ۶۱ اعدام شدند.
