قیمت بنزین یا بازی با آتش بنزین؟
سیاست روز در مطلبی با عنوان «هدف دولت از پیگیری مداوم قیمت بنزین برای افزایش آن چیست؟» به موضوع افزایش قیمت این حامل انرژی پرداخته است.
سیاست روز افزوده که جامعه توان پذیرش افزایش قیمت بنزین را ندارد، چرا که فشارهای اقتصادی به واسطه تورم و گرانی بر مردم بسیار سنگین است.
همین مسئله مانع از آن می‌شود که مسئولان بخواهند با دستکاری قیمت این کالای اساسی، موجی از افزایش قیمت‌ها را در کالاها و خدمات به راه بیندازند.
در بحث بودجه ۱۴۰۴، پزشکیان اشاره کرده که هزینه تولید داخلی بنزین ۸ هزار تومان و واردات آن بین ۲۰ تا ۳۰ هزار تومان است.
با این‌حال، کدام نرخ مورد نظر دولت است، روشن نیست؛ اما حتی نرخ ۸ هزار تومانی نیز با شرایط کنونی جامعه چندان قابل قبول نیست.
سیاست روز می‌افزاید که دولت برای اصلاح قیمت بنزین باید گام‌های پیش‌نیاز را در نظر بگیرد و اجرایی کند، چرا که افزایش قیمت بدون فراهم‌سازی شرایط لازم، ممکن است اتفاقات سال ۹۸ را تکرار کند، رویدادی که رئیس‌جمهور وقت را در روز جمعه از افزایش ناگهانی قیمت بنزین آگاه ساخت.
اگر مصرف بنزین در حکومت ایران بالا است، دلایل بسیاری دارد. یکی از مهم‌ترین عوامل، تعداد بالای خودروهای فرسوده در کشور و خودروهایی است که مصرفشان بالاست.
برای مثال، تویوتای پریوس در هر ۱۰۰ کیلومتر شهری ۴.۴ لیتر بنزین مصرف می‌کند، در حالی که سمند EF7 در شرایط مشابه ۶ لیتر بنزین می‌سوزاند.
همچنین، مصرف بنزین در خودروهای فرسوده دو برابر خودروهای معمولی است.
همه این صغری کبری چیدن مقامات حکومتی تلاشی برای افزایش قیمت بنزین است! امری که بعد از قیام درخشان مردم ایران در سال ۹۸ مقامات حکومت پشت آن مانده‌اند!
در همین زمینه
[گران کردن قیمت بنزین؛ چرا برای حکومت به یک کابوس تبدیل شده است؟]
فقدان زیرساخت‌های لازم برای افزایش قیمت بنزین
سیاست روز اعتراف می‌کند که با وجود ۳۵ میلیون خودرو در کشور، ۱۳ میلیون آنها فرسوده هستند و غیر فرسوده‌ها نیز مصرف بالایی دارند و آلودگی زیادی ایجاد می‌کنند.
سیاست روز اضافه می‌کند که اگر قرار بر افزایش قیمت بنزین است، نیاز به خروج خودروهای فرسوده، تولید خودروهای استاندارد با مصرف پایین و اجازه واردات خودروهای با کیفیت ضروری است.
با توجه به حقوق و دستمزد کارگران و کارمندان، سیاست روز تأکید می‌کند که افزایش قیمت بنزین بدون افزایش واقعی حقوق و کنترل تورم، موجب اعتراضات خواهد شد.
تنها در صورتی که دستمزدها ترمیم و تورم کاهش یابد، می‌توان به اجرای برنامه افزایش قیمت بنزین فکر کرد.
همچنین، وضعیت مسکن، که یک کارگر حتی در رؤیا نمی‌تواند صاحب خانه شود، به فشارهای مضاعفی بر قشر ضعیف جامعه منجر می‌شود.
سیاست روز می‌افزاید، خودروها عمر مفید و استانداردی دارند؛ در کشورهای صنعتی مانند ژاپن، خودروها پس از ۵ سال از رده خارج می‌شوند و خودروی نو جایگزین آنها می‌شود.
در بسیاری از کشورها، چرخه تولید و عرضه خودرو به نحوی است که مردم نیازی ندارند ماه‌ها و حتی سال‌ها برای دریافت خودروی ثبت‌نامی که پولش را پیش‌پرداخت کرده‌اند، منتظر بمانند و در نهایت با بدقولی خودروسازان مواجه شوند.
سیاست روز تأکید می‌کند که مشکلات مربوط به بنزین تنها با افزایش قیمت بنزین حل نمی‌شود.
راهکارهای مهم‌تری نیاز است تا افزایش قیمت، تنها راه کاهش مصرف بنزین در حکومت ایران نباشد.
سیاست روز می‌افزاید که مسئولان همواره به دنبال ساده‌ترین روش‌ها هستند، در حالی که بار اصلی این تصمیمات بر دوش مردم قرار دارد.
خطر اعتراضات گسترده
افزایش بهای بنزین در حکومت ایران به دلایلی پیچیده و چالش‌برانگیز امکان‌پذیر نیست.
از جمله مهم‌ترین موانع، فشار اقتصادی ناشی از تورم بالا و کاهش قدرت خرید مردم است.
افزایش بهای بنزین موجب افزایش هزینه‌های زندگی و قیمت سایر کالاها می‌شود که به‌ویژه برای اقشار کم‌درآمد و آسیب‌پذیر، شرایط را دشوارتر می‌کند.
این تصمیم همچنین بار روانی شدیدی بر جامعه تحمیل می‌کند و می‌تواند به گسترش نارضایتی و اعتراضات اجتماعی منجر شود، همان‌طور که در سال ۱۳۹۸ مشاهده شد. این همان نقطه کانونی وحشت رژیم است.
در حکومت ایران، قیمت بالای بنزین حتی با وجود افزایش هزینه تولید آن، گزینه‌ای پیچیده است زیرا دولت ملزم به مدیریت رفاه و امنیت عمومی است.
از سوی دیگر، خودروهای فرسوده و مصرف بالای سوخت، به‌ویژه در نبود جایگزین‌های مناسب، باعث می‌شود که افزایش قیمت بنزین به‌جای کاهش مصرف، موجب افزایش فشار مالی بر خانواده‌ها شود.
بسیاری از مردم به خودرو برای زندگی روزمره وابسته‌اند و جایگزینی خودروهای مصرف پایین به دلیل قیمت بالای آنها و نبود سیاست‌های حمایتی امکان‌پذیر نیست.
در این شرایط، دولت برای افزایش بهای بنزین نیازمند اجرای سیاست‌های تکمیلی و جبرانی است تا فشار اقتصادی و روانی بر مردم کاهش یابد.
به‌طور کلی، افزایش قیمت بنزین در شرایط کنونی بدون اجرای برنامه‌های جامع و هماهنگ در حوزه‌های اقتصادی و اجتماعی، پرمخاطره و ناکارآمد به نظر می‌رسد.
از این رو حاکمیت ایران از افزایش قیمت آن وحشت دارد.
