اعتراف یک نماینده مجلس حکومتی به عمق بحران ساختاری و فساد حکومت
آیا حکومت خامنه ای صدای مردم را شنیده است؟. پخش سخنان شهریاری، نماینده مجلس وابسته به حکومت خامنه‌ای، از شبکه خبر در سوم دی‌ماه ۱۴۰۴، تصویری کم‌سابقه از وضعیت بحرانی ساختار قدرت در ایران ارائه داد. سخنانی که با تکرار یک مطالبه آغاز شد؛ شنیدن صدای مردم. مطالبه‌ای که سال‌ها از خیابان‌ها فریاد زده شده و اکنون با اضطراب از تریبون رسمی حکومت آخوندی بازتاب می‌یابد.
اعتراف به بن‌بست حکمرانی
شهریاری در این اظهارات، شورای عالی امنیت ملی، مجمع تشخیص مصلحت نظام و نهادهای امنیتی و نظارتی را خطاب قرار داد. او هشدار داد که نشنیدن صدای مردم می‌تواند خسارات جبران‌ناپذیر به همراه داشته باشد. این جمله، در متن حکومتی که بر سرکوب و انکار بنا شده، معنایی فراتر از یک تذکر اداری دارد. این اعتراف، نشانه‌ای از هراس درون ساختار قدرت است.
او تصریح کرد که مبارزه با فساد نمی‌تواند گزینشی باشد. شهریاری از وجود افرادی سخن گفت که به گفته او ثروت‌های افسانه‌ای دارند و در تعیین سیاست‌ها، به‌ویژه در دولت رئیسی، نقش کلیدی ایفا کردند. اشاره مستقیم او به این شبکه‌های قدرت، بار دیگر صدای مردم را به عنوان مطالبه عدالت برجسته کرد.
بحران معیشت؛ فهرستی از ویرانی
این نماینده حکومتی، فهرستی بلند از بحران‌ها را برشمرد. او از گرانی، تورم افسارگسیخته و اعتراض‌های مداوم به حقوق و دستمزد گفت. به حقوق ناچیز بازنشستگان اشاره کرد و از وضعیت بغرنج کشاورزان در تأمین آب و کود سخن راند. این موارد، سال‌هاست که محور صدای مردم در سراسر کشور بوده‌اند.
شهریاری به وضعیت نابسامان آموزش و پرورش پرداخت. او از افت تحصیلی، نبود تجهیزات آموزشی و فاصله عمیق با آموزش استاندارد جهانی گفت. وضعیت معیشتی نگران‌کننده فرهنگیان نیز در این سخنان برجسته شد. این اعتراف‌ها، بازتاب مستقیم صدای مردم معترض در مدارس و خیابان‌هاست.
صدای مردم در برابر ناترازی و فقر ساختاری
او به ناترازی‌های انرژی و خاموشی‌های گسترده اشاره کرد. خاموشی‌هایی که واحدهای صنعتی، کشاورزی و حتی منازل مسکونی را فلج کرده‌اند. شهریاری اعلام کرد که برای رفع این بحران، بیش از ده میلیارد دلار سرمایه نیاز است. این رقم، در کنار کسری مزمن بودجه، تصویر روشنی از فروپاشی مدیریت ارائه می‌دهد.
او از شرایط سخت زندگی روستاییان گفت. مشکلات جاده، آب آشامیدنی، بهداشت و آموزش، به تخلیه گسترده روستاها انجامیده است. مهاجرت نخبگان نیز بخش دیگری از این بحران است. ده‌ها میلیارد دلار هزینه آموزش، بدون بهره‌برداری، کشور را ترک کرده‌اند. این واقعیت‌ها، همان صدای مردم هستند که سال‌ها نادیده گرفته شدند.
بودجه، سلامت و مرگ تدریجی جامعه
شهریاری ارقام بودجه را با نمونه‌های جهانی مقایسه کرد. او گفت بودجه سالانه کشور حدود پانصد و بیست میلیارد تومان، معادل چهل میلیارد دلار است. این در حالی است که هزینه اداره یک کشور با استاندارد متوسط، بین دویست تا دویست و پنجاه میلیارد دلار برآورد می‌شود.
او به بودجه سلامت اشاره کرد. بودجه سلامت ایران را حدود پنج تا شش میلیارد یورو دانست. این رقم را با کشورهای اروپایی مقایسه کرد که صدها میلیارد یورو برای سلامت هزینه می‌کنند. شهریاری تأکید کرد که بسیاری از بیماران، به‌ویژه بیماران سرطانی، به دلیل هزینه‌های درمان، درمان خود را رها کرده‌اند. این بخش از سخنان او، بازتاب تلخ‌ترین بخش صدای مردم است.
فساد سیستماتیک و هشدار پایانی
در بخش پایانی، شهریاری بار دیگر به موضوع فساد بازگشت. او از قراردادهای مشکوک نفتی، جلوگیری از واردات واکسن کرونا و هزینه‌های بی‌نتیجه تولید داخلی سخن گفت. او خواستار تحقیق درباره عملکرد مقامات ارشد شد. همچنین به واگذاری گسترده زمین‌های کشاورزی و بودجه‌های کلان قرارگاه‌ها اشاره کرد.
او در پایان، سیاست تعلیق، ابهام و انتظار برای تحولات خارجی را خطرناک خواند. به گفته او، سرعت تحولات جهانی و داخلی بیش از گذشته است و ادامه این روند، کشور را فلج می‌کند. این هشدار، در واقع تکرار همان مطالبه‌ای است که بارها از زبان مردم شنیده شده است؛ شنیدن صدای مردم.
سخنان شهریاری نه نشانه اصلاح، بلکه اعترافی دیرهنگام به فروپاشی ساختاری است که النهایه به سرنگونی حکومت فاسد آخوندی البته با قیام‌های سازمان یافته و پیشتازی آلترناتیو انقلابی و متشکل محقق می‌شود. وقتی صدای مردم پس از سال‌ها سرکوب، از درون مجلس حاکمیت شنیده می‌شود، این نه امید به ترمیم، بلکه گواه بن‌بست حکومتی است که دیگر حتی توان انکار واقعیت را ندارد و لاجرم سرنوشتی جز سقوط و سرنگونی در انتظارش نیست.
