اگر در برابر نیروهای سرکوب ایستادگی کنیم و هر موقعیتی در دانشگاه را عرصه‌ای برای اعتراض قرار بدهیم؛ هزینه‌ی سرکوب برای دیکتاتوری آنقدر افزایش می‌یابد که به ناچار باید دانشگاه را ترک کند.
جاویدمند
پایدارترین و کانونی ترین عنصر سرکوب در نظامات دیکتاتوری دستگاه قضائیه آن است. زیرا نیروی انتظامی، سپاه، ارتش، بسیج و وزارت اطلاعات در ایران که همانند گشتاپو در دوران هیتلر عمل می‌کنند، برخوردشان با نیروی مخالف از لحظه شروع اعتراض تا زمان بازداشت است. این زمانی است که نیروی مبارز در جنگ و گریز با مأموران حکومتی است. این مقطع از سرکوب شدت و حدتش بستگی به میزان مقاومت و ایستادگی نیروهای مبارز از یکطرف و میزان توانمندی دستگاه سرکوب دارد. هر چه توان مقاومت بالاتر برود دستگاه سرکوب ناتوانتر خواهد بود و باید برای استمرار حکومت دیکتاتوری و استمرار فضای رعب و سرکوب، هزینه بیشتری بپردازد. بالعکس هرچه مقاومت کمتر باشد دستگاه سرکوب با هزینه کمتری به استمرار دیکتاتوری کمک می‌کند. اما چنانچه در یکی از میدانهای مبارزه، نیروی آزادیخواه دستگیر شود دیگر کارش با نیروهای سرکوبگر در صحنه تمام می‌شود و عمدتا سر و کارش با عناصر اطلاعاتی (بازجویان، شکنجه گران و جلادان) و به طور عمده با دستگاه قضائيه حکومت است.
زندانی سیاسی گروگان دستگاه قضائی فاشیسم
در نظامات فاشیستی مثل حاکمیت آخوندی از آنجا که چیزی به اسم قانون و حقوق بشر حاکم نیست، و هرچه هست قوانین ارتجاعی برای استحکام بخشیدن به پایه‌های دیکتاتوری است، زندانی سیاسی از نظر حقوقی هیچ پشت و پناهی ندارد و به صورت گروگان دست دستگاه قضائی حاکمیت برای ایجاد رعب در جامعه قرار می‌گیرد که از روشهای زیر برای این ارعاب استفاده می‌کند.
۱.شکنجه‌های طاقت فرسا برای به زانو درآوردن زندانی سیاسی برای درهم شکستن مقاومت وی.
۲.اعتراف گیری اجباری، ابراز ندامت یا تواب سازی برای تخریب مبارزه با دیکتاتور و لکه دار کردن هرکس که در مبارزه فعال است.
۳.دادن زندانهای طویل المدت با حداکثر فشار بر زندانی از قبیل ندادن ملاقات یا قطع تلفنها، سخت کردن هرگونه درمان دارویی یا مراجعات پزشکی
۴.شکنجه سفید از طریق شکنجه‌های روانی بدون اثر فیزیکی روی بدن مثل اینکه زندانی را کنار زندانیان خطرناک قرار دادن یا کنار زندانی مبتلا به ایدز و امثال اینها.
و…
ارزش زندانی سیاسی چرا بالاست؟
در درون زندانها یکطرف دیکتاتور با تمام هیبتش برای درهم شکستن مقاومت زندانی سیاسی قرار دارد و در طرف دیگر انسانی است با اراده پولادین، که تمام این هیبت ادعایی را به سخره می‌گیرد؛ چیزی که در زمان شاه هم برای مردم بسیار انگیزاننده بود. مثلا چرا مسعود رجوی به عنوان نماینده و سخنگوی زندانیان سیاسی در ۳۰ دی سال ۱۳۵۷ به عنوان آخرین دسته از زندانیان سیاسی که آزاد می‌شدند بر بالای زندان قصر رفت و صحبت کرد؟ زیرا مسعود قهرمان ایستادگی در برابر شکنجه بود. به نحوی که مجید معینی یکی از اسطوره‌های مقاومت در برابر شکنجه، در میان زندانیان سیاسی زمان شاه در خاطراتش می گوید: «وقتی در زندان کمیته شهربانی بودیم ما را آنقدر شکنجه کردند که روی چهار دست و پا راه می‌رفتیم اما مسعود رجوی را آنقدر شکنجه می‌کردند که مجبور بودیم او را لای پتو بپیچیم و از اتاق شکنجه به داخل سلول بیاوریم». از این رو بود که آیت الله طالقانی پس از آزادی مسعود رجوی و موسی خیابانی از زندان در دیدار با آنها گفت: «شکنجه گران از اسم مسعود رجوی می‌ترسیدند از اسم موسی خیابانی می‌ترسیدند».
آری؛ این مقاومتها در سخت ترین شرایط ارزش و اعتبار عنوان زندانی سیاسی را در زمان شاه بالا برد. از آنجا که خمینی در تکامل وحشیگری سقفهایی از شکنجه و شقاوت و از جمله قتل عام ۳۰ هزار زندانی سیاسی زده که نسبت به زمان شاه بی‌سابقه بود، ارزش و اعتبار زندانی سیاسی در زمان خمینی و خامنه‌ای دو چندان شده است بخصوص در مورد زنان آزاده و مجاهد خلق که هزار هزار شکنجه یا اعدام شدند و در برابر هتاکیهای بی‌شرمانه و منطبق بر فتوای خمینی به زنان ایستادگی کردند. دخترانی که اغلب آنها دبیرستانی یا دانشجو بودند.
بنابراین کسی که در مسیر مبارزه به زندان می‌رود نه تنها از نظر انسانی چیزی کم ندارد بلکه در اذهان توده‌های مردم بسابسا بالاتر از قبل جایگاه پیدا می‌کند.
در همین سالهای اخیر هم بودند دانشجویانی که از قیام تیرماه سال ۱۳۷۸ دستگیر شدند و برای آنها ۱۵ سال زندان بریدند و تا همین دو سال پیش زندان بودند و قهرمانانه در برابر شکنجه‌های جلادان خامنه‌ای ایستادند. در برابر فروختن شرف انسانی و آزادیخواهانه و وطن‌پرستانه‌شان به شرکت در امتحان یا آزاد شدن و ادامه درس خواندن ولی دست از مبارزه کشیدن از طرف فاشیسم حاکم به آنان پیشنهاد می‌شد ولی آنها ایستادند و در تاریخ ایران نامشان به عنوان قهرمان ثبت شد.
البته متقابلا بودند کسانی که با دو تا سیلی در زندان اوین یا حتی در بازداشتگاه وا رفتند یا به امید واهی تغییر در درون نظام آخوندی به زائده‌ای از باندهای اصلاح طلب یا اعتدالی رژیم درآمدند و از جنبش اصیل دانشجویی کنار رفتند. طبعا وزن و جایگاهی هم ندارند.
اصل همبستگی پیشرفتها در دانشگاه چگونه عمل می‌کند
درست است که در دانشگاه چندین ارگان سرکوبگر مثل بسیج و حالا با اسمهای شیک‌تر مثل جنبش دانشجویان عدالتخواه!، نهاد نمایندگی رهبری، حراست، کمیته انضباطی، دوربینهای مداربسته و استادان یا دانشجویان سهمیه‌ای یا جاسوس وجود دارند تا فضا را بر دانشجویان ببندند، اما همه این اهرمهای سرکوب اندازه و بردی دارند و بخصوص در قبال جنبش آزادیخواهانه مردم ایران به شدت تأثیر پذیرند. بنابراین هرچه:
-قیام مردم ایران به پیش می‌رود و اقشار گسترده‌تری علیه رژیم آخوندی به صحنه می‌ریزند و علیه حاکمیت غارتگر و سرکوبگر آن مبارزه می‌کنند توان ارگانهای سرکوبگر در همه جای ایران افت می‌کند و در دانشگاهها هم نیروهای سرکوبگر توانشان تقلیل پیدا می‌کند. چه از نظر فیزیکی و چه از نظر روانی. مثلا از قیام دی‌ماه ۹۶ تا امروز که درگیریها و اعتصابات در بازار تهران و قبل از آن در کازرون و کشاورزان اصفهان و بازاریان کردستان و غیره داشته‌ایم نیروی سرکوبگر رژیم به شدت رودرروی مردم قرار گرفته و مجبور است ۲۴ ساعت بیدار باشد تا خامنه‌ای خواب راحت داشته باشد. تازه هفته گذشته علی لاریجانی رئیس مجلس رژیم به باندهای متخاصم درون نظام هشدار می‌داد که مگر ما چقدر نیرو داریم که بخشی از آن را هم بخواهیم صرف خودمان بکنیم. از نظر روانی هم رویارویی مستمر با مردم فقیر و بی‌چیز برای نیروها و بدنه پایینی دستگاه حاکمیت بسیار شکننده است. کما اینکه در قیام دی‌ماه شاهد جنبش آتش زدن کارتهای بسیج توسط بسیجیان بودیم.
-خارج شدن آمریکا پس از سی و چند سال از مدار سیاست مماشات با رژیم آخوندی و خروج از برجام، باعث فرود آمدن ضربه استراتژیکی بر سیاست خارجی رژیم آخوندی و بالا رفتن شدید هزینه سیاست صدور تروریسم و بنیادگرایی به خارج و مداخلات در سایر کشورهای عربی برای رژیم شده است. سیاستی که بارها خودشان گفته‌اند که به بقای نظامشان وصل است و خامنه‌ای به صراحت گفت اگر در سوریه نجنگیم در تهران باید خط ببندیم. همچنین باعث بهم ریختن قدرت مدیریتی و برنامه ریزی خامنه‌ای و روحانی و باندهایشان در زمینه اقتصادی شده و برخلاف هارت و پورتهای ظاهری استقلال طلبانه و شعار مرگ بر آمریکا به خوبی نشان داده‌اند که اقتصادی را بر ایران تحمیل کرده‌اند که هنوز تحریمهای آمریکا شروع نشده قدرت خرید ریال بیش از ۱۰۰ درصد افت کرده و چشم انداز سرمایه گذاری و نیم‌خیز شدن برای اقتصاد به گل نشسته هم وجود ندارد. بنابراین انزوای بین‌المللی رژیم آخوندی به شدت تعادل رژیم را بر هم زده و در همه جای ایران هم دیگر نمی‌توانند فیگور کمک به طرحهای عمرانی یا پژوهشی در دانشگاهها و بهبود وضعیت صنفی مردم و دانشجویان را بگیرند. بنابراین شعله‌های اعتراضات صنفی که در کنه خود سیاسی هم هستند باز هم شعله ورتر شده و اهرم فشار دانشجویان بر ارگانهای حاکمیتی در دانشگاهها را قویتر می‌کنند.
-همانگونه که خامنه‌ای پس از قیام دی‌ماه در ۱۹ دی‌ماه گفت: «ضلع سوم هم پادویی سازمان منافقین (مجاهدین خلق) بود .منافقین از ماه ها قبل آماده بوده‌اند که کسانی را در داخل کشور پیدا کنند که بیایند به مردم فراخوان بدهند و علیه گرانی شعار بدهند، با این شعار یک عده‌ای را جذب کنند و بعد خودشان بیایند وسط و مردم را هم دنبال خودشان بکشند» . روز ۹ تیر در گردهمایی بزرگ ایرانیان در خارج کشور که با حضور و سخنرانی مریم رجوی صورت گرفت، سخنرانان و شخصیتهای آمریکایی و اروپایی به صراحت شورای ملی مقاومت ایران را تنها آلترناتیو دموکراتیک این رژیم شناسایی و اعلام کردند. این پیروزی بزرگی برای جنبش آزادیخواهانه مردم ایران بود که پس از ۴ دهه کارزار لجن پراکنی رژیم آخوندی در داخل و خارج ایران با میلیاردها دلار سرمایه گذاری علیه مجاهدین و مقاومت ایران به شکست انجامید و همان حرف مسعود رجوی که در سال ۶۰ گفت این مقاومت تنها آلترناتیو دموکراتیک رژیم آخوندی است امروز در دنیا به اثبات رسید و به رسمیت شناخته شد. این پیشروی تأثیرش در دانشگاه به صورت آواری بر نیروهای سرکوبگر فرود خواهد آمد. زیرا دانشگاه در شعار «اصلاح طلب، اصولگرا دیگه تمومه ماجرا» پیشتاز قیام دی‌ماه شد و ضربه‌ای استراتژیک بر کلیت دستگاه دجالیت و سرکوب نظام آخوندی وارد آورد و باعث وارفتگی تمامی سرمایه گذاری پوشالی به‌اصطلاح اصلاح طلبان و باند روحانی در دانشگاهها شدند. و حالا در وجه اثباتی شعارهای دموکراتیک مردم ایران، دانشجویان می‌توانند و باید در شعارهای اثباتی حمایت از آلترناتیو دموکراتیک شورای ملی مقاومت ایران باز هم پیشتاز باشند.
چگونه هزینه سرکوب در دانشگاهها را برای رژیم بالا ببریم؟
هزینه سرکوب در دانشگاهها یعنی چه؟ یک مثال از دانشگاههای خارج از ایران بزنیم. تا چند سال پیش که موضوع داعش و حرکتهای تروریستی بنیادگرایان مطرح نبود شما می‌توانستید در اغلب دانشگاههای کشورهای اروپایی بدون هیچگونه کارت شناسایی وارد شوید و حتی بروید در سلف سرویس آن غذا بخورید. از دانشگاه سوربن در فرانسه تا امپریال کالج و آکسفورد و کمبریج در انگلستان یا دانشگاههای فرانکفورت و مونیخ در آلمان و دانشگاه زوریخ در سوئيس و… اصلا هیچگونه کنترلی وجود نداشت. کنترلهای اخیر در این دانشگاهها نه برای کنترل دانشجویان بلکه برای جلوگیری از نفوذ تروریستهای بنیادگرا که دمشان هم به سپاه تروریستی قدس رژیم ایران وصل است صورت می‌گیرد. در این قبیل کشورها که حکومتها دموکراتیک هستند اصلا نیازی به سرکوب وجود ندارد چه در دانشگاهها و چه در سایر جاها. برای کنترلهای عمومی در دانشگاهها هم یک تیم کوچک حراست هست. اما در کشورهایی که دیکتاتوری حاکم است نیروی سرکوبگر مجبور است برای بقای خودش یکی از مراکز مهم جوشش نیروی آزادیخواه یعنی دانشگاهها را به کنترل در آورد و اینهم بستگی به درجه فعال بودن و آتش زیر خاکستر دانشجویان علیه نظام دارد. مثلا در زمان شاه، گارد شاه در بیرون دانشگاه تهران و در ساختمانی در خیابان ۱۶ آذر فعلی مستقر بود و حواسش بود که دانشجویان در صورت تظاهرات بیرون دانشگاه نیایند. برایش خیلی مهم نبود در داخل دانشگاه چه می‌کنند. اگر دانشجویان در داخل دانشگاه تظاهرات می‌کردند و شیشه‌های دانشکده‌ها را می‌شکستند آنها هم حمله می‌کردند و دانشجویان را می‌زدند و دستگیر می‌کردند و البته اغلب هم به سرعت آزاد می‌کردند و باز دوباره به مقر خودشان در بیرون دانشگاه می‌رفتند. نیروی سرکوبگر مشهود اصلا در دانشگاه نبود. در سایر دانشگاههای تهران و شهرستانها هم همینطور بود.
اما از زمان خمینی که خودش گفت این دانشگاهها فاسد است و باید اصلاح شود و کودتای ننگین یا به‌اصطلاح انقلاب فرهنگی را به راه انداخت پس از بازگشایی دانشگاهها با وقاحت تمام ارگانهای سرکوبگر را با نام و نشان در دانشگاهها کاشت. زیرا وحشت خمینی از دانشجویان بسا بسا بیش از زمان شاه بود زیرا تأمین کننده اصلی نیروی مبارزه علیه دیکتاتوریش بودند. به همین دلیل هم دهها هزار دانشجو را اعدام کرد. اما با همه اینها ولع دیکتاتوری آخوندی برای تسلط روی دانشگاهها خاموش نشد و در سالهای اخیر بیشتر هم شده است. پس رژیم برای کنترل دانشگاهها هزینه سنگینی برای اعمال سرکوب می‌پردازد.
چرا خامنه‌ای دیگر نمی‌تواند مثل خمینی دست به قتل عامهای سنگین بزند؟
اما سئوال این است که خامنه‌ای چرا دیگر نمی‌تواند مثل زمان خمینی گروه گروه دانشجویان را زندانی و شکنجه و اعدام کند؟ پاسخ این است که به دلیل همان ایستادگیها و قهرمانیها دیگر رژیم نمی‌تواند با همان شیوه به حکومت خود ادامه دهد و به دلیل همان پیشرفتهای جنبش آزادیخواهانه مردم ایران که در بالا گفتیم هزینه سرکوب برای رژیم روز به روز گرانتر تمام می شود. به عنوان مثال: این روزها که دانشجویان علیه احکام سنگین به‌اصطلاح قضائی رژیم علیه دانشجویان دستگیر شده در جریان قیام دی‌ماه تظاهرات می‌کنند در قیاس با هزاران دانشجوی اعدام شده واقعا به حساب نمی‌آید اما چرا اینقدر مهم است، زیرا رژیم دیگر توان آن میزان از وحشیگری را از دست داده است و الا ماهیتا تفاوتی نکرده است. مثال دیگر: همین رژیمی که بیش از ۱۲۰ هزار نفر از مجاهدین و مبارزان راه آزادی ایران را اعدام کرد و فقط ۳۰ هزار نفرشان را در سال ۶۷ قتل عام کرد به طوری که آیت الله منتظری قائم مقام خمینی هم به او اعتراض کرد. اما حالا چرا برای اعدام حتی یک نفر مثل محمد ثلاث از هموطنان درویش که در ۲۸ خرداد ۹۷ انجام داد، دستگاه قضائیه و سیاسی رژیم از خود خامنه‌ای تا بقیه مجبور به پاسخگویی و توجیه این جنایت شده‌اند؟ چرا؟ چون به دلیل پیشرفت جنبش، هزینه سرکوب برای دیکتاتور گرانتر و گرانتر شده است.
یا در جریان قیام کازرون با اینکه نیروهای سرکوبگر رژیم وحشیانه به تظاهر کنندگان شلیک می‌کردند اما دستگاه امنیتی رژیم مخالف بود و می‌گفت حواستان باشد «کشته سازی» صورت نگیرد. زیرا به چشم دید که وقتی نیروهای سرکوبگر یک نفر را از مردم شهید می‌کند شعار «می‌کشم می‌کشم آنکه برادرم کشت» و «وای به روزی که مسلح شویم» سر داده می‌شود. بازخوردش هم این شد که دادستان کازرون گفت بیش از ۲۵۰ نفر از نیروهای انتظامی مجروح شدند. بنابراین بهتر است نیروی سرکوبگر کتک بخورد ولی کسی را نکشد. در صحنه اجتماعی به این می‌گویند گران شدن هزینه سرکوب برای نیروهای سرکوبگر.
حال بر می‌گردیم به دانشگاهها، با توجه به پیشرفت همه جانبه جنبش آزادیخواهانه مردم ایران علیه دیکتاتوری ولایت فقیه، اصل همبستگی پیشرفتها به ما می‌گوید در دانشگاهها هم می‌توان و باید پیوسته هزینه نیروهای سرکوبگر را بالا برد. از دستگیری یک دانشجو هم نباید گذشت و برای هر مورد باید تظاهرات کرد. از توهین مزدوران بسیج و حراست به یک دختر دانشجو به خاطر انتخاب نوع پوشش هم نباید گذشت. حتی از خرابی یک غذا در میان هزار غذا هم نباید گذشت و مچ غارتگران حاکم را گرفت. هرچیزی می‌تواند اهرمی برای فشار به رژیم در دانشگاهها باشد تا بساط نیروهای سرکوبگرش را از دانشگاهها جمع کند و هزینه حضورش در دانشگاه آنقدر گران برایش تمام شود که نه بتواند دانشجویی را دستگیر کند و نه مزدورانش در دانشگاه امنیتی داشته باشند بنابراین از دانشگاه برود.
این رژیم توان ایستادگی در برابر ایستادگی دانشجویان را ندارد و هر روز هم بیشتر ضعیف می‌شود. از هارت و پورتهای نیروهای سرکوبگرش نباید ترسید. در اواخر زمان شاه هم تمام اطراف دانشگاه تهران پر از تانک و نیروی نظامی و ماشینهای ضد شورش گارد شاه بود. اما در برابر قیام خلق هیچ کاری نتوانستند بکنند. پایین کشیدن مجسمه شاه ابتدا در دانشگاه تهران صورت گرفت. نیروهای سرکوبگر اصالتی ندارند. این توده‌های به جان آمده دانشجو هستند که از غارت و سرکوب و تحقیر و تبعیض به ستوه آمده‌اند و ایرانی آزاد و دموکراتیک را جستجو می‌کنند. این اصالت دارد. ما می‌توانیم و باید روز به روز هزینه سرکوب را برای دیکتاتور بالاتر ببریم تا روزی که با همه ارگانها و دم و دنبالچه‌ها و عناوین مختلفش از دانشگاه جارو شده و گورش را گم کند.
سهم «صنعت خودروسازی»!؟ در «تولید ناخالص ملی»
