کاروان قادرشکری نوجوان ۱۶ساله‌ای بود که روز خاکسپاریش پدرش گفت به یاد کاروان شهیدان کردستان اسمش رو کاروان گذاشته بود و عاقبت هم روز ۲۹آبان، در درگیری‌های مردم با نیروهای سرکوبگر در پیرانشهر بشهادت رسید و به کاروان شهیدان قیام سراسری پیوست. درسالگرد آن قیام شکوهمند که تا به امروز هم جوشش خون شهیدانش ادامه داره، یاد می‌کنیم از شهید مردم پیرانشهر.
بیاد کاروان که به کاروان شهیدان پیوست
اسم من کاروانه. ۲۹آبان من هم مثل همه نوجوونای پیرانشهری به خیابان اومدم که همراه جوان‌ها تظاهرات کنیم و شعار بدیم. اما پاسدارای وحشی خامنه‌ای یک گلوله کلاش به کلیه‌ام و یک گلوله هم به پام زدن و من زخمی شدم. پدرم وقتی تو بیمارستان بالای سرم اومد دیگه داشتم می رفتم و فرصت نکردم که حرفی با او بزنم.
من فقط ۱۶سالم بود. اما بذارید اول قصه اسمم رو پدرم براتون تعریف کنه. آخه اسم من فلسفه‌ای داره:
پدر او می گوید بیاد کاروان شهیدان اسم بچه رو گذاشتم کاروان
بله! من همان شب به بقول پدرم به خیل شهیدان پیوستم. مردم شهرمون خیلی برای من مایه گذاشتن. هزاران نفر برای خاکسپاری من تا روستای شین آباد اومدن.
راستی تا یادم نرفته از مادر بزرگ مهربونم بگم. وقتی من رو پاسدارا کشتن، مادر بزرگم تو کوچه اومد و قاتلای منو نفرین کرد. به کوچه‌ها و در و دیوار شهر ما نگاه کنید! اینجا غم و درد مادربزرگم با درد و فقر و محرومیت ما کردها با هم یکی شده.
مادر بزرگم تو خیابون راه می‌رفت و می‌گفت: پسرم کاروان چشمانم کور انتقامت را خواهیم گرفت. پسرم جایگاهت بهشت باشد. پسر ما ۱۴ ساله بود. خون پسر ما رو ریختند. پسر ما هنوز کودک بود. بخدا پسر ما هنوز کودک بود. خدایا دلشان مانند دل ما خون شود. امیدوارم دلشان مانند دل ما پاره پاره شود. همان‌طور که دل ما را خون کردند، مرگ بر جاش، مرگ بر خودفروشان. خون همه مردم را ریختند، دل همه مادران را خون کردید.
در همین زمینه
نگاهی به سرگذشت شهید قهرمان محمد امینی
برای همین هم بود آنروز که من رو برای خاکسپاری می‌بردن تمام مردم اومده بودن.
مامانم خیلی بی تابی کرد. من پسر زیباش بودم. دومین پسرش بودم. انگار قلب مامانم رو کنده بودن. دلش نمی اومد که از روی من بلند شه. خشمش از آخوندا رو حس می‌کردم.
اون حتی وقتی منو تو قبر میذاشتن دستمالی دستش گرفت و برام رقصید. می‌خواست به همه بگه که به من افتخار می‌کنه و تا گرفتن انتقام خون من کوتاه نمیاد.
آخه مگه من چه گناهی کرده بودم؟ من فقط آزادی می‌خواستم. من می‌خواستم که دیگه جوونای شهرمون برای یه لقمه نون کولبری نکنن و با گلوله پاسدارا کشته نشن. مزدورای خامنه‌ای نه فقط منو کشتن حتی روزی هم که من رو خاکسپاری می‌کردن یکی از همشهری‌هام رو هم کشتن.
ولی من می‌دونم یه روزی به همین زودیا خون من ثمر میده. بزودی همه جا مردم پیروزی رو جشن می‌گیرن. اون‌موقع من‌هم تو جشن مردم شریک خواهم بود. من در شادی مردم زنده‌ام.
