برداشت آسمان را
چون کاسه‌ای کبود
و صبح سرخ را
لاجرعه سر کشید
آنگاه
خورشید در
تمام وجودش طلوع کرد
به یاد مهدی صالحی‌پور که پر از شوقِ زندگی بود
شاید اسم مهندس مهدی صالحی پور کمتر به گوش‌مون خورده باشه اما او از قهرمانانی بود که علیرغم داشتن یک پسر۱۴ساله و مادرسالخورده که باید از آنها نگهداری می‌کرد؛ پا به میدان مبارزه با این رژیم ضدایرانی گذاشت. روز ۱۲آبان ۱۴۰۱، مهدی قهرمان در حین کمک به دختری مجروح با هفت گلوله مزدوران خامنه‌ای بشهادت رسید. مهدی آنروز برای مراسم چهلم شهید قیام حدیث نجفی عازم بهشت سکینه کرج بود.
چهل روز از شهادت شهید قیام حدیث نجفی در کرج گذشته‌بود. مردم برای برگزاری مراسم چهلم به سمت بهشت سکینه روانه بودند. مهندس مهدی صالحی پور هم برای شرکت در مراسم با ماشین شخصی‌اش براه افتاده بود. روز ۱۲آبان بود.
مهدی متولد ۱۵فروردین ۱۳۴۹ و مهندس برق بود. پدر یک پسر نوجوان و یک دختر فوتبالیست بنام غزاله. او قبل از شهادتش باید از پسر ۱۴ساله و مادر سالخورده‌اش نگهداری می‌کرد و شرایط سختی داشت. اما این شرایط مانع از پیوستن او به انقلاب نشد. مهدی معنای واقعی این جمله شد که « آزاده بودن شرایط نمی‌شناسد».
در همین زمینه
بهار خورشیدی دختر آزاده‌ای که در خورشید آزادی ذوب شد!
آنروز که بقول خودش رفته بود تا انقلاب را کنترات کند، دختر جوانی را دید که با گلوله مزدوران حکومتی زخمی شده بود. او که خود پدر یک دختر جوان بود، حس پدریش او را به سمت دختر زخمی کشاند تا نجاتش بدهد اما آدمکشان حکومتی از پشت سر به او هفت گلوله شلیک کردند و پیکر خونین و نیمه جانش را دزدیده با خود بردند. آنها موبایل و خودروش را هم مصادره کردند.
حکومت ضدمردمی برای تحویل پیکرش ۲۵۰میلیون تومان پول گرفت و خانواده‌اش را مجبور کرد که سکوت کنند. خانواده‌اش وقتی پیکر مهدی را تحویل گرفتند متوجه شدند که علاوه بر آثار گلوله‌ها بر بدنش، پایش را هم شکسته‌اند.
پیکر مهدی روز ۱۷آبان۱۴۰۱ در آرامستان بهشت زهرا تهران، قطعه ۳۲۷، ردیف ۷۳، شماره ۷۴ در میان تدابیر شدید امنیتی و در حلقه مزدوران حکومتی به خاک سپرده شد.
دشمن می‌خواست تا نام این قهرمان به فراموشی سپرده شود اما نام او در زمره پدران قهرمانی که برای آینده فرزندانشان به انقلاب پیوستند؛ ثبت خواهد شد.
