مهران بصیر توانا : هیچ‌کس مجبور نیست آدم بزرگی باشد، انسان بودن کافیست
۲۸آبان سومین سالگرد شهادت جوان ورزشکار فومنی مهران بصیرتوانا بود. او در ۲۸ آبان۱۴۰۱ با گلوله پاسداران خامنه ای به شهادت رسید.
آن چه در پی می آید روایت تمثیلی از این شهید است:
این دختر کوچک زیبا که داره کنار عکس من شعر می‌خونه خواهرزاده منه، رومیتا. من مهران بصیر توانا جوانی ورزشکار، ۲۹ساله و اهل فومن بودم. بوکسور بودم و در زمینه ورزشهای رزمی هم فعالیت می‌کردم. تو کارنامه ورزشی‌ام گواهی‌نامه و تقدیرنامه‌های زیادی داشتم. پسر بامعرفت و خوش قلبی بودم. اهل شادی و دنبال شاد کردن دیگران. من پر از ذوق به زندگی بودم.
زحمت‌کش و اهل کار بودم، تو یک مغازه کلوچه پزی در جاده صومعه‌سرا کار می‌کردم. پدرم که مریض شد تأمین خرج و مخارج خونواده رو من به عهده گرفتم. از اون دست جوانان زحمت‌کش شهرستانی بودم که قلب پاکی داشت و معتقد بودم افراد خاموش بلند‌ترین ذهن‌ها رو دارند. برای خود زندگی کنید نه برای نمایش به دیگران. هیچ‌کس مجبور نیست آدم بزرگی باشه انسان بودن کافیه.
شهید مهران بصیر توانا جانش را فدای نجات یک زن هموطن کرد
سر نترسی داشتم و هر جا که کمکی از دستم بر می‌اومد از دیگران دریغ نمی‌کردم. من عاشق مردمی بودم که برای آزادی خود بارها به میدون اومده بودند. روز ۲۵آبان ۴۰۱ تو صومعه‌سرا من از محل کارم برای خرید بیرون رفتم، خیابونا پر از جوونایی بود که فریاد آزادی، آزادی سر میدادند. اونروز سالگرد قیام ۹۸ بود. از داخل ماشین دیدم که مزدورای حکومت به تظاهرات مردم حمله کردن و زن مسنی را کتک میزنن. پیاده شدم و کمک کردم تا اون خانم از دست مامورای وحشی خارج بشه اما ناگهان فرمانده پاسدارا از پشت سر و از فاصله یک متری با گلوله جنگی بهم شلیک کرد.
تیر از زیر قفسه سینه و شکمم بیرون اومد. مردم منو به پارکینگ یک خونه بردن و به خانوادم زنگ زدن گفتن که من گوله خوردم. خونوادم منو به بیمارستان سینای رشت رسوندن و تحت عمل جراحی قرار گرفتم. گوله مزدورا به طحال و روده و معده‌ام آسیب رسونده بود. بدن ورزیدم سه روز در مقابل درد مقاومت کرد اما عاقبت روز ۲۸آبان ساعت ۸ شب من در اثر شدت جراحات و عدم رسیدگی بیشتر پرواز کردم.
در همین زمینه
نگاهی به سرگذشت شهید قیام هژار مام خسروی
پرواز مهران بصیر توانا روز ۲۸آبان
پیکرم رو تا سوم آذر نگه‌داشتن و وقتی مادر داغدارم از کربلا برگشت تحویلش دادن. قرار بود که منو داخل امامزاده میرزای فومن دفن کنن اما مامورای حکومت خونوادم رو زیر فشار قرار دادن تا منو در آرامستان مسجد روستای سندبالا در چهارکیلومتری فومن اونم در فضای شدید امنیتی بخاک بسپارن. من روز سوم آذر با مراسم خاصی با شرکت اعضای خونواده و فامیلام راهی خونه ابدیم شدم.
رژیم حتی بعد از کشتن من هم دست از سر خونوادم برنداشت و با بازداشت و تهدید اونها تلاش کرد تا من به فراموشی سپرده شم. اما خواهر قهرمانم نوشت که دادخواه خونم خواهد بود.
خواهر مهران بصیر توانا: چه کسی خواهری را که لحظه‌های جان دادن برادرش را دیده می‌ترساند. چه کسی خواهری را که تا چند ماه پیش خود را خوشبخت‌ترین خواهر دنیا میدانست و پشتش به برادرش گرم بود و حالا سنگ قبر سردش را می بوسد را می ترساند. مگر حرف دل را زدن و مرگ قاتل برادر را خواستن جرم است. تا نفس می‌کشم نه می‌بخشم و نه فراموش می‌کنم و تا جان در بدن دارم دادخواه خون پاک و شجاعت می‌مانم.
نگاهی به سرگذشت شهید قیام مهران بصیر توانا
