یک پزشک متخصص بیماری‌های داخلی در سراوان به شکلی مشکوک جان خود را از دست داد؛ رخدادی که بار دیگر بحران فشار کاری و سلامت روان کادر درمان در بلوچستان را به صدر اخبار بازگرداند. همکاران دکتر اکرم شیری می‌گویند او تحت فشار مدیریت بیمارستان مجبور به حضور در شیفتی خارج از برنامه بوده و پیش از مرگ، آثار تزریق دارو روی دستش دیده شده است. این در حالی است که روابط عمومی بیمارستان خودکشی را «شایعه» خوانده است. تکرار چنین حوادثی در سال‌های اخیر، پرسش‌های جدی درباره وضعیت پزشکان و پرستاران در مناطق محروم را پیش کشیده است.
روز دوشنبه ۱۷ شهریور ۱۴۰۴، پیکر بی‌جان دکتر اکرم شیری، متخصص بیماری‌های داخلی بیمارستان ایرانمهر، در پانسیون محل استراحت پزشکان کشف شد. گزارش‌های اولیه نشان می‌دهد که او با مصرف دارو دچار ایست قلبی شده و جان خود را از دست داده است.
فشار کاری و اجبار به حضور پزشک در شیفت غیرخود
دکتر شیری، ۳۸ ساله و فارغ‌التحصیل دانشگاه علوم پزشکی اهواز، یکی از متخصصان شناخته‌شده بیمارستان ایرانمهر بود. بر اساس روایت همکارانش، او صبح همان روز با وجود آن‌که در شیفت کاری قرار نداشت، تحت فشار رئیس و مترون بیمارستان مجبور به حضور در بخش شد. گفته می‌شود پیش از ورود به بخش، آثار تزریق دارو روی دست او مشهود بوده است. ساعتی بعد، وی دچار تشنج شد و پس از انتقال به پانسیون، جان خود را از دست داد.
واکنش بیمارستان و افزایش ابهامات
با این حال، روابط عمومی بیمارستان ایرانمهر در اطلاعیه‌ای، موضوع «خودکشی» را شایعه و گمانه‌زنی خوانده و علت مرگ را نامشخص اعلام کرده است. این واکنش، نه‌تنها ابهامات را رفع نکرده، بلکه موجی از نگرانی در میان کادر درمان و افکار عمومی ایجاد کرده است.
در همین زمینه
وای به‌حال ما! پزشکان ایران چرا خودکشی می‌کنند؟
تکرار حوادث مشابه در سال گذشته
این نخستین بار نیست که چنین اتفاقی در بیمارستان‌های سراوان رخ می‌دهد. در سال گذشته (۱۴۰۳)، دو پزشک اورژانس، فاطمه رضایی‌پور و مهران خسروانیان، با مصرف دارو اقدام به خودکشی کردند. همچنین در اردیبهشت همان سال، یک پرستار جوان بلوچ به نام فهیمه قادرشهری (براهویی)، بر اثر فشار کاری و مصرف بیش‌ازحد داروی آرامبخش جان باخت.
بحران سلامت روان در میان کادر درمان
مرگ مشکوک دکتر شیری بار دیگر توجه‌ها را به بحران سلامت روان و فشار طاقت‌فرسا بر کادر درمان در شهرستان‌های محروم بلوچستان جلب کرده است. پزشکان و پرستاران در این مناطق، علاوه بر کمبود امکانات و شرایط سخت کاری، با فشارهای مدیریتی و اجبارهای غیرقانونی مواجه‌اند؛ مسائلی که می‌تواند به فرسودگی روانی، افسردگی و حتی خودکشی منجر شود.
مسئولیت با کیست؟
اکنون افکار عمومی می‌پرسد: چرا کادر درمان باید بهای بی‌توجهی و سوءمدیریت را با جان خود بپردازند؟ و چه کسی مسئول جان‌های از دست‌رفته متخصصان و پرستاران در بلوچستان است؟
