مرضیه؛ چشمه جوشان در صحرای تاریخ معاصر ایران
مرضیه رستگار و جاودانه؛ سردارنغمه خوان ارتش آزادی، گنجینه سرشار هنرملی، خاتون شهر شعرها و شورها، بلبل همراز سوزها و سازها، ۱۱ سال پیش پر کشید. مرضیه رستگار و جاودانه شد. این کلمات و جملات کوتاه، سخنان رهبری انقلاب دمکراتیک مردم ایران است که در پیامی کوتاه به مناسبت درگذشت مرضیه عنوان نمودند. بانوی عزت و همت که با حدیث صفا و محبتش رستگار و جاودانه شد.
زندگینامه مرضیه
خدیجه اشرف السادات مرتضایی که نام مستعار مرضیه را برخود نهاده بود. از جمله هنرمندان محبوب ایران زمین است که یاد و نامش تا ابد ماندگار خواهد بود. او در اول فروردین سال۱۳۰۳شمسی در تهران بدنیا آمد. در ۷۰سال عمر با عزت خود، همواره در کنار مردم زیست و برای مردم خواند و با شهامتی بی‌نظیر، در پیرانه سر لباس رزم برتن نمود.
مرضیه ۱۹ساله بود که فعالیت هنری خود را آغاز کرد. رستگاری و جاودانه شدن او بدلیل آنست که ازهمان شروع کار، بر رسم کهن شورید. با شهامتی بی‌نظیر، در زمانی که عنصر زن در نظام حاکم هیچ به حساب نمی‌آمد. به همه نمود که در وجود هر زنی گوهری جاودانه نهفته است که اگر میدان داشته باشد تابش آنرا همگان خواهند دید.
درباره؛ مرضیه هزار دستان
شروع کار در برنامه گلها
وی جزء اولین هنرمندانی بود که در سال۱۳۲۲ با شرکت در برنامه گل های «رنگارنگ» در رادیو ایران کارش را شروع کرد وموسیقی سنتی ایران را ازمسیر خودبخودگرایی هذل جدا نمود، و آنرا در جای ارزشمند خود نشاند. اینگونه بود که مرضیه رستگار وجاودانه شد واین هنر اصیل ایرانی را نیز جاودانه کرد.
در مورد هنرمرضیه و جایگاه او سخن‌ها بسیار گفته شده، اما آنچه که او را فراتر از ارزش های هنری برکشید و او را در جایگاه یک هنرمند اسطوره‌ای برکشاند، شخصیت بی‌نظیر او بود. شخصیت انسانی بزرگ و زنی برجسته و میهن پرستی شجاع، که هیچ برای خود نخواست وهمه هنر و زندگیش را در راه مردم فدا نمود.
شروع سکوت مرضیه
پس از انقلاب ضدسلطنتی، بخاطراستقرار حکومت آخوندی و ویژگی ضدهنری و ضدزن آن، مرضیه گوشه نشین شد. دیگر کسی صدایش را نشنید.
اما او نهایتا نتوانست نفس کشیدن در فضای اختناق را تحمل کند. بلبل غرلسرای ایران از کنج خانه پر کشید و ایران تحت اشغال آخوندها را ترک نمود.
مرضیه هنر مردمی را با مقاومت مردمی پیوند داد. این اوج تازه و بی‌نظیری در زندگی هنرمندی بود که همواره در اوج زیسته بود. اکنون ۱۱ سال از رفتن او می‌گذرد اما همچنان نوای او چون بوی جوی مولیان جاری‌ست.
در روز ۲۶مرداد سال۱۳۷۳ در پاریس به دیدار رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت خانم مریم رجوی رفت و حضور خود در کنار مقاومت سرفراز ایران بطور رسمی اعلام نمود.
مرضیه پس از آن به شوق دیدار رزمندگان آزادی به سوی قرارگاه‌های ارتش آزادیبخش در عراق روانه شد و با پوشیدن لباس رزم و خواندن بر فراز تانک‌های ارتش آزادی رو در روی آخوندهای حاکم بر وطن گلوله‌های آتشین صدایش را به سوی دشمن زن‌ستیز و ضد هنر روانه کرد.
و چه زیبا شمشیر از نیام کشید و در نقطه اوج زندگی ارزشمندش به نبرد علیه ارتجاع زن ستیز و ضدهنر پرداخت و در این راه با شکوه هر چه تمام‌تر درخشید همچون شهابی پر از احساس و لطافت، قلب پلید شب را نشانه رفت و برگی زرین در تاریخ هنر ایران بر جای گذاشت. [مرضیه صدای شورشی زمانه، بانوی هنر و موسیقی ایران]
برای پیروزی سهل و آسان نیامده‌ام
او پس از پیوستن به مقاومت ایران و دیدار رزمندگان ارتش آزادی، در جمع یاران و رو به دشمن گفت: «برای پیروزی سهل و آسان نیامده‌ام. آمده‌ام تا در همه‌ی غم و شادی و شکست و پیروزی رشیدترین و پاکترین زنان و مردان ملتم شریک باشم. اراده کرده‌ام که به عنوان رزمنده ارتش آزادیبخش به ارتش مریم بپیوندم».
پیوستنش از روی شوق بود و آرزویی بلند برای آزادی و رهایی ملتی اسیر و در بند.
اینگونه بود که روح عاصی و شورشگر او رستگار و جاودانه شد و بلبل غزلسرای ایران از رزمندگان شنید: «مرضیه غزل‌خوان- بخوان برای ایران».
تسلط ماهرانه و اعجاب آور خاتون هنر ایران در فن تلفیق شعر و موسیقی، ضامن آن بود که توانست با اجرای بیش از دوهزار ترانه و آواز از همه مرزهای یک خواننده معمولی عبور کند و چهره رازآلود یک اسطوره مردمی را کسب نماید.
مرضیه گم شده خود را میجست
رهبر مقاومت ایران در مورد هزار دستان ایران زمین گفت: «مرضیه در دل صحرای تاریخ معاصر ایران، بلبل سرگشته دهه‌های متوالی، نیمه شبان تنها، گم شده خود را میجست و سرانجام آن را در مهر تابان مقاومت و آزادی ایران زمین دریافت».
بدرستی که مرضیه نه تنها یک هنرمند واقعی، بلکه عصاره‌ای از هنر مردمی بود. او با تمام زیبایی از مردم و مقاومت برحق مردم ایران دفاع نمود و صدای سحرانگیز خود را به فریاد خروشان و آتشین یک شورش تبدیل نمود.
به نام گل سرخ خواند و گل‌های پرپر شده بدست جلاد قرن را تجلیل نمود و خود را تا انتهای توان وقف مقاومت برای آزادی مردم نمود، تا اینکه سرانجام در روز ۲۱مهر سال ۱۳۸۹ در بیمارستانی در پاریس دیده از جهان فرو بست و بسوی رفیق اعلا شتافت.
بی‌‌شک خورشید هنر و موسیقی اصیل ایران با داشتن هنرمندانی متعهد و مردمی همچون مرضیه و شجریان هرگز غروب نخواهد کرد. مرضیه رستگار و جاودانه و شجریان در اوج ندا و فریاد ملتی، چون مرغ سحر، نوید صبح روشنی و پیروزی سر داد.
