دانش انقلاب- قسمت ۲۱– قیام و براندازی
« قیام و براندازی» روی دو پایه ” تشکل یافتگی” و ” آتش جواب آتش” اجرایی میشود. البته ” تشکل یافتگی” پایه اصلی است که پایه بعدی یعنی ” آتش” بر روی آن ساخته میشود. اکنون پس از توضیحاتی که در مورد پایه اصلی در قسمت های قبلی ارائه شد، روی موضوع پایه بعدی یعنی جواب، که همان تهاجم و ضربه زدن به دشمن در صحنه است متمرکز می‌شویم. اینکه انجام این تهاجم و ضربه زدن به دشمن در صحنه، رابطه‌اش با راهبرد «قیام و براندازی» چیست و اجرایی شدن آن چه مراحلی دارد موضوعاتی است که به آنها خواهیم پرداخت.
قسمت بیستم ازهمین مجموعه
مراحل اجرایی شدن یک تشکل
یک مقدمه ضروری:
اول. گفته بودیم که راهبرد براندازی را نه نیروی برانداز بلکه ماهیت وعملکرد خود حاکمیت است که تعیین میکند. وقتی ستمگر با زبان گلوله و اعدام صحبت میکند، راهبرد نیروهای جبهه خلق باید متناسب با آن باشد. ط راهبرد جبهه خلق هم از همین جا مشروعیت میگیرد.
دوم. در هر قانون و مسلکی، اصل دفاع از خود به رسمیت شناخته شده است. وقتی معترضین و تظاهر کنندگان ِ بی سلاح، که برای فریاد کردن حقشان، به کف خیابانها آمده اند، با سرکوب خونین روبرو میشوند این حق مشروع و قانونی آنهاست که به هر وسیله از خود دفاع کنند.
سوم. در اعلامیه جهانی حقوق بشر هم این حق به رسمیت شناخته شده است. در سرلوحه این اعلامیه آمده است : ….حقوق انسانی را باید با اجراي قانون حمایت کرد تا بشر به عنوان آخرین علاج به قیام برضد ظلم وفشار مجبورنگردد ،پس قیام بر ضد ظلم و ستم آخوندهای حاکم و جنایاتشان، بعنوان آخرین علاج، حق مسلم تک به تک مردم است.
چهارم. هدف راهبرد قیام و براندازی اجرایی کردن سرنگونی حاکمیت ستمگر ِ تا دندان مسلح است. اما این سرنگونی وقتی روی زمین محقق میشود که تعادل قوا ( یعنی دست بالا یا پایین داشتن در اجرایی کردن قدرت) بین جبهه مردم و جبهه حاکمیت ، در صحنه بچرخد و همه، (چه تمامی مردم و چه خود نیروهای دشمن و حامیانش) به شکل مستمر به چشم ببینند که چه طرفی دست بالا و کدام طرف دست پایین را دارد.
پنجم. لازمه اش این است که در ادامه این راهبرد، نیروهای سازمان یافته و مسلح مردمی به میدان آمده، مثل ”شبکه” های قیام ۴۰۱ – به صورت زنجیره ای به هم پیوسته – و به صورت سازمانیافته و گسترده و مسلح بتوانند در صحنه تعادل قوا را به سمت مردم بچرخوانند.
مراحل اجرایی کردن راهبرد قیام و براندازی :
یکم. میخواهیم از مرحله صرفا اعتراض کردن و فریاد زدن حق در کف خیابان، یک گام و در ادامه، گامهای بعدی را به سمت براندازی برداریم. این رژیم تا الان در پاسخ به اعتراض و فریاد فقط با زبان دستگیری و گلوله و اعدام صحبت کرده است. ”تهاجم و ضربه زدن به دشمن درصحنه” با هر وسیله و امکان موجود، دقیقا همان مسیر قیامهای مردمی از ۹۶ تا ۴۰۱ است . این همان راه ِ به میدان آوردن « اراده کوبنده مردم خشمگین جان به لب آمده» است.
یک طرف دشمن ستمگر با باتوم و سلاحش و طرف دیگه هم جوانهایی که جان برکف با الگوی «آرش» در فرهنگ کشورمان ایستاده اند . پس جواب عملی و میدانی ِ « تو دیکتاتور من آرش: … » ”تهاجم و ضربه زدن به دشمن درصحنه” است. با این کارآ میخواهیم بطور عملی ”ترس و وحشت” را منتقل کنیم به اردوی دشمن. پس هرچه آتشین تر باشد بیشتر هدف برآورده میشود. یعنی نظم و انسجام دشمن بیشتر از هم میپاشد.
دوم. برای اینکه ”تهاجم و ضربه به دشمن” ادامه دار و گسترده بشود نیاز به «تشکل یافتگی» است. یعنی اینکه باید «نظم ونظام یافتگی گروهی» داشته باشیم که در فصل های پیشین توضیح داده شد. چنین نیروی توده ای یک شبه ساخته نمیشود بلکه از کوچکترین کارها مثل شعار نویسی و حمله به مراکز سرکوب دشمن شروع میشود .
فقط در صحنه عمل یعنی در جریان ”تهاجم و ضربه زدن به دشمن” است که این نیروی تشکل یافته رشد میکند (هم بلحاظ تعدد ضربات و هم نوع ضرباتی که به دشمن میزند)، قوی تر میشود، هم تجربه پیدا میکند که بیشتر ضربه بزند و کمتر ضربه بخورد- و توان « تکثیر و گسترش» یعنی بوجود آوردن تشکلهای دیگر رو پیدا میکند.
راهبرد ” قیام و براندازی” هم نیاز به بالاتر بردن ضربات به دشمن و نیز کاری تر شدن این ضربات دارد یعنی که باید به مکانها و مراکز حساس و مهم دشمن وارد بشود، این امر به گسترده شدن این تشکلها و شبکه ها کمک میکند تا بتوانند با ادامه کارشان به صورت زنجیره ای وارد عمل بشوند یعنی هماهنگ عمل کنند.
سوم. شبکه هایی که اقدام به ”تهاجم و ضربه به دشمن” با استفاده از وسایل و شیوه های مؤثر میکنند، وسایل لازم رو بدست می آوردن و نحوه استفاده از آنها را هم آموزش میگیرند. وقتی این شبکه ها در همه گستره جغرافیای کشور یعنی در استانها و شهرهای مختلف، وارد عمل بشوند آنوقت است که رفته رفته، دشمن ناچار میشود که نیروی سرکوبگرش را در آن واحد در چند و چندین منطقه یا شهرک و شهر که در مورد ”تهاجم و ضربه به دشمن” قرار گرفته وارد کند.
در نتیجه دشمن دیگر قادر نخواهد بود بصورن متمرکز سرکوب کند. هرچه این شبکه ها، زنجیره ای تر عمل کنند، توان دشمن برای مقابله با آنها کم و کمتر می شود و زمینه چرخاندن تعادل قوا را به وجود میآورد… چنین وضعیتی وقتی در چند منطقه یا شهرک و یا شهر به صورت همزمان پیش بیاد و تکرار بشود، راهبرد ” قیام و براندازی” به سرفصل مهمی که هدفش سرنگونی است بسیار نزدیک میشود.
یک نکته ضروری: راهبرد ” قیام و براندازی” از ساده ترین شکلهای ”تهاجم و ضربه زدن به دشمن” شروع میشود و با رشد توانمندی وقدرت ضربه زدن و همینطور گسترش شبکه هایش، راه قیام مسلحانه ی مردمی را باز میکند. این راهبرد تفاوت بسیار زیادی با هرگونه ماجراجویی نظامی دارد. چون بحث مطلقا صرف انجام یک عمل یا عملیات نیست، بلکه زنجیره ایست از ضربات سراسری و همه جانبه که نیروی مردمی هر چه بیشتری را وارد میدان کند.
این سرآپا با براندازی نظامی که به آن « کودتا» گفته میشود تفاوت دارد . یعنی صرفا جابجایی در قدرت نظامی حاکم (که البته با یک قدرت نظامی بالاتر میتواند سرنگون بشود)، برعکس، وقتی توده های سازمانیافته مسلح یک نظام ستمگر را واژگون میکنند، این یک دگرگونی اساسی یا همان راهبرد ” قیام و براندازی” است چون خودشان بهترین نیروی حفاظت و امنیت آن انقلاب هم هستند.
چطور میتوان زودتر به مرحله تشکل یافتگی و تهاجم به دشمن رسید؟
پس به این شناخت رسیدیم که مبارزه برای سرنگونی یک دانش علم است و قوانینی دارد که نمیتوان آنها را دور زد یا ندیده گرفت و هر مبارز و آزادیخواه واقعی به میزان پایبندی اش به این قوانین میتواند به سمت هدف حرکت کند. به این موضوع هم میپردازیم که : آیا برای اجرایی شدن این راهبرد، تنها راه این است که هر گروهی خودش باید از نقطه صفر شروع کند و این مسیر را طی کند؟ یعنی بفرض که شما یک محله را هم آزاد کردید، بعد چی؟ چکار باید کرد که این روند گسترش پیدا کند و دوباره سرکوب نشود؟
درست است که باید همه این قوانین رو بکار گرفت اما آیا راهی سریعتر که یک تشکل و جوانهای شورشی بتوانند زودتر به مرحله” تشکل یافتگی” و ” تهاجم و ضربه زدن به دشمن’ برسند، وجود دارد؟ در فصل بعدی به این موضوع خواهیم پرداخت.
