چهارمین دور از مذاکرات میان رژیم ایران و ایالات متحده آمریکا در مسقط، بار دیگر صحنه‌ای از تکرار تناقض‌ها، اختلاف‌های لاینحل، و بی‌نتیجه بودن دیپلماسی در مواجهه با نظامی بود که بقای خود را در بحران می‌جوید.
مقامات رژیم، از جمله عباس عراقچی و سخنگوی وزارت خارجه، تلاش کردند این دور را «سازنده»، «صریح» و «رو به جلو» جلوه دهند، حال آنکه از خلال همین اظهارات مبهم می‌توان به روشنی دریافت که نتیجه‌ای در کار نبوده است.
در نقطه مقابل، آمریکایی‌ها موضع خود را صریح‌تر بیان کردند: هیچ تغییری در خواسته‌های اصلی ایالات متحده ایجاد نشده است. مقاماتی همچون ویتکاف و سناتورهای تأثیرگذار در کنگره، آشکارا از برچیدن کامل توانمندی‌های هسته‌ای، نابودی سانتریفیوژها، توقف غنی‌سازی، کنترل کامل بر سایت‌های نظامی و حذف نیروی نیابتی منطقه‌ای رژیم سخن گفتند. این دقیقاً همان نقشه‌راهی است که رژیم ایران از اساس با آن تضاد دارد و آن را «خط قرمز» خود اعلام کرده است.
در همین زمینه
مذاکرات در بن بست
در برابر این فشار فزاینده، مقامات رژیم نیز یک‌صدا بر تداوم غنی‌سازی اورانیوم تأکید دارند؛ از عراقچی گرفته تا سخنگوی دولت، همه یک ادبیات واحد را تکرار می‌کنند: حفظ برنامه هسته‌ای، حق غیرقابل مذاکره نظام است. اما حقیقت آن است که در ورای این نمایش پرطمطراق اقتدار، رژیم اکنون در ضعیف‌ترین وضعیت تاریخ ۴۷ ساله خود قرار دارد. منابع استراتژیک آن تهی شده، بدنه اجتماعی‌اش فروپاشیده و غرق در ابر‌بحران‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی است. آمریکا و طرف‌های مذاکره نیز به‌خوبی از این وضعیت آگاه‌اند.
عراقچی در همین مصاحبه که بر غیرقابل مذاکره بودن غنی‌سازی تاکید کرده بود برای اینکه طرف آمریکایی را نومید نکند گفت؛ میزان و ابعاد غنی سازی قابل مذاکره است.
در چنین شرایطی، آنچه شاهد آنیم نه یک گفت‌و‌گوی سازنده برای دستیابی به توافق، بلکه کش‌وقوس‌های یک نظام در حال احتضار برای وقت‌کشی و بقاست. نمایش دیپلماتیک رژیم در برابر خواسته‌هایی قرار گرفته که نه توان پذیرش آن را دارد و نه ظرفیت مقابله عملی با تبعات رد آن را. به همین دلیل است که حتی در صورت رسیدن به توافقی ظاهری، این رژیم بازنده واقعی خواهد بود؛ توافقی که هر بند آن در حکم عقب‌نشینی و اعتراف به ناتوانی است.
مقامت ایران در تب و تاب
در مورد تاثیر این مذاکرات بر سرنوشت مردم باید گفت که نباید در دام فریبِ اخبار و موضع‌گیری‌های متغیر مقامات رژیم و قدرت‌های جهانی افتاد. این نوع مذاکرات، حتی در بهترین سناریوهای ممکن، نمی‌تواند راهی برای رهایی مردم ایران از چنگال استبداد دینی باز کند. نه آمریکا به‌دنبال سرنگونی این رژیم است، و نه رژیم ایران حاضر به کنار گذاشتن ماهیت مخرب و توسعه‌طلبانه‌اش خواهد بود.
سرنوشت ایران، نه در هتل‌های دیپلماتیک، که در کف خیابان‌ها و با اراده مردم و مقاومت سازمان‌یافته رقم خواهد خورد. این همان حقیقتی است که بارها از سوی مقاومت ایران و کانون‌های شورشی مطرح شده: مسیر تحول واقعی، از دل قیام‌های مردمی می‌گذرد، نه از توافق‌های کج‌دار و مریز بین قدرت‌های جهانی و نظامی که تنها در سرکوب و خون‌ریزی معنا می‌یابد.
با افزایش بحران‌ها و تشدید فشارهای داخلی، رژیم بیش از هر زمان دیگری در معرض سقوط و سرنگونی قرار گرفته است. اکنون بیش از هر زمان دیگری لازم است که نیروهای آزادی‌خواه، کانون‌های شورشی، و مردم به‌جان‌آمده ایران برای نبرد سرنوشت‌ساز آماده شوند. چرا که این ما هستیم که آینده را رقم می‌زنیم، نه میزهای مذاکره‌ای که هدفش تنها حفظ تعادل در یک نظام پوسیده است.
