به یاد رزم‌آور دلواری مجید کشنی (قسمت چهارم)
مجید از دیدن‌شون خیلی خوشحال میشه و اونها رو در آغوش می‌گیره.
مادر شیرینی و میوه رو یکی یکی باز می‌کنه و هی به مجید تعارف می‌کنه. ولی مجید میگه باشه بعداً می‌خورم.
مادرم به مجید میگه: «خدارو شکر بالاخره ملاقاتی دادند، مادر! نمی‌دونی که بالاخره کی آزاد میشی»؟
تازه این‌جا مجید متوجه میشه که خانواده از حکم اعدام او بی‌خبرند.
رو به پدرم می‌کنه و سیگاری رو از جیب پیراهن او بیرون میاره و بهش میگه: «آماده‌ای با پسرت یه سیگار بکشی».
پدرم با تعجب می‌پرسه: «می‌خوای سیگار بکشی»؟
مجید میگه: «آره، یه سیگار با هم بکشیم».
و سیگاری برای پدرم و خودش روشن می‌کنه و با هم می‌کشند. بعد رو به مادر و خواهرم می‌کنه و میگه: «برای چی بقیه نیومدند به ملاقات»؟
مادرم میگه: «خونه نبودند و ما هم با عجله اومدیم».
به یاد رزم‌آور دلواری مجید کشنی (قسمت دوم)
در این‌جا مجید اشکی از چشمش سرازیر میشه و میگه: «آخ، کاش لااقل فهیمه رو آورده بودید، خیلی دلم می‌خواست این‌جا بود و براش حرف می‌زدم و چیزهایی رو بهش می‌گفتم».
مادرم با تعجب میگه: «تو چرا اشک می‌ریزی؟ خوب یه روز دیگه میاریمش، این‌قدر دلتنگی نکن!».
مجید میگه: «فقط پیغام منو به همه خواهر و برادرام برسون و بگو که همیشه بیادشون هستم». بعد یک کتاب قرآن در گوشه اتاق بوده و اونو بر می‌داره و از لای قرآن، یک ورق کاغذ بیرون میاره و میگه: «باید موضوعی رو بهتون بگم. این وصیت نامه من هست، براتون می‌خونمش و وقتی از این‌جا میرید اونو با خودتون ببرید».
مادر شوکه میشه و با پرخاش بهش میگه: «این دیگه چه حرفیه میزنی؟ چه معنی داره».
مجید میگه: «اینها به شما نگفته‌اند که منو به اعدام محکوم کرده‌اند؟»
وصیت نامه مجید لای قرآن
مادرم دوباره اظهار بی‌اطلاعی می‌کنه و گیج و مات به پسرش نگاه می‌کنه.
مجید وصیت نامه رو براشون می‌خونه: «من مجید کشنی فرزند محمد، اعلام می‌کنم که هوادار سازمان پرافتخار مجاهدین خلق هستم و در این مسیر از هیچ تلاشی برای رسیدن به آزادی خلقم دریغ نخواهم کرد. از تمام دوستان، خواهران، برادران و خانواده‌ام می‌خواهم که در حقانیت این راه شک نکنند و راهم را تا رسیدن به هدف ادامه دهند. تنها خواسته شخصی که دارم این است که بعد از مرگم، من رو در قبرستان سید محمد کازرون دفن کنید چون قبرستان خانوادگی و اجدادی من در آنجا هست. از پدر و مادرم طلب عفو می‌کنم اگر چنان‌چه فرزند لایقی برایشان نبودم…».
مجید، وصیت نامه را در لای قرآن مذکور می‌گذارد.
ولی متأسفانه، خانواده به‌خاطر وضعیت بحرانی اون لحظات فراموش کرده بودند که وصیت نامه را با خودشون بیاورند. (بعد از چهلمش، مادرم به زندان مراجعه کرد و خواهان گرفتن وصیت نامه بود ولی آنها اظهار بی‌اطلاعی کرده و از دادن وصیت نامه خودداری کردند).
مجید صدای دلنشینی داشت و در تمام مراسم جشن و شادی فامیل، آواز می‌خواند. در آن لحظه احساسی هم برای نزدیکانش در آخرین لحظات وداع، چند قطعه آواز می‌خواند. با آواز سوزناکش مادر دچار تشنج شدیدی شد.
با صدای جیغ و گریه بلند مادر و خواهرم، پاسدارها به داخل اتاق میان و پاسدار کثیفی که سردسته آنها بوده (به نام اصغر شجاعی) و بعدها یکی از بازجوهای جنایتکار و شکنجه‌گر رژیم شد، محکم به‌صورت مادرم می‌کوبد و دهن مادرم را پر از خون می‌کند.
مجید به سمت آن گراز وحشی هجوم می‌بره و گردنش رو می‌گیره و سیلی محکمی به‌صورتش می‌زنه و بهش میگه: «اگه به خدایی اعتقاد داری، ازش بترس چون دست انتقام خدا خیلی بلنده! شرم هم نعمت خوبیه که خدا به بنده هاش میده، خجالت نمی‌کشی؟ جگر گوشه‌اش را می‌خوای بکشی و به‌صورتش سیلی هم میزنی»؟!
سپس مجید شروع به‌سر دادن شعار «مرگ بر خمینی» می‌کنه و در این‌جا بقیه پاسدارها، او رو با ضرب و شتم از خانواده جدا می‌کنند و پدر و مادرم به خانه برمی‌گردند.
حالا دیگه همه فهمیده بودند که چه مصیبتی بر خانواده ما سایه افکنده است. همه فامیل توی خونه ما جمع شده بودند. همه مردم کازرون تو کوچه ما ایستاده و منتظر بودند. بالاخره مردم با هم تصمیم گرفتند که به میدون شهدا که مرکز اصلی شهر هست، بروند و از اونجا به خونه امام جمعه تا اعتراض خودشون رو اعلام کنند و بخواهند که اعدام متوقف بشه.
هزاران نفر آن شب در خیابان‌های کازرون تظاهرات کردند و شعار «مجید کشنی آزاد باید گردد» رو سر دادند.
رژیم که از شلوغی جمعیت وحشت‌زده شده بود، با پاسداران مسلح به سمت تظاهرات مردم حمله‌ور شد. در اون شب حدود ۵۰نفر از زنان و مردان رو دستگیر کردند. حالا دوباره مردم اومده بودند و توی کوچه ما تا صبح نشسته بودند و خانواده و فامیل هم در داخل خونه.
به یاد رزم‌آور دلواری مجید کشنی (قسمت اول)
آخرین جشنی که با برادرم مجید در خانه داشتیم!
فقط سکوت حاکم بود و سکوت. هیچ‌کس اجازه حرف زدن به خودش نمی‌داد.
پدرم درخواست کرد که پتویی روی اون بکشیم. همه بدنش می‌لرزید. این لرزش از سرما نبود، مرداد ماه کازرون گرم و داغ بود. این لرزش ناشی از شوک روحی بود که بر او وارد شده بود.
تیرگی شب داشت به‌پایان می‌رسید، در حالی‌که برای من و برای خانواده و همه دوستداران و آشنایان و فامیل، تیرگی داشت تازه شروع می‌شد. سحر شد! فقط از دوردست‌ها، صدای ناله سگ‌ها بود که سکوت روبه‌زوال شب را می‌شکست. روشنی سحر داشت با صدای اذان خروس‌ها، آغاز صبح دیگری رو خبر می‌داد و …
ادامه دارد
