سازمان یافتگی نسبی قیام ۱۴۰۱ به چه معناست؟
این قیام یک انقلاب به معنی دقیق کلمه است، علت این است که قیامی که این بار شروع شد درست است که جرقه آن با شهادت زنده یاد مهسا امینی زده شد، ولی ریشه در تاریخ ۴۰ساله مبارزه مردم ایران دارد؛ مردمی‌که همواره دنبال سرنگونی این رژیم بودند و سرنگونی جز با انقلاب بنیان‌کن امکان پذیر نیست.
طی این سالیان با چندین رشته قیام مواجه بودیم؛ قیام تیر۷۸، قیام خرداد۸۸، قیام دی ۹۶ و قیام آبان۹۸.
در آبان ۹۸طبقه محروم و پابرهنه و فرودست جامعه به صحنه آمدند. در حقیقت از ۹۶ به بعد براندازی هدف خاص هرکدام از این قیامها بود.
اما قیام سراسری شهریور ۱۴۰۱ از همان ساعات اول بامرگ بر خامنه ای آغاز شد و بصورت مشخص روی شخص خامنه ای و سرنگونی .
ویژگی‌های قیام سراسری ۱۴۰۱
-گستره بی نظیر قیام؛ الان میبینیم قیام در بیش از ۱۷۰شهر در در تمامی ۳۱ استان کشور گسترش پیدا کرده‌است.
-این قیام مخصوص یک قشر نیست و همه اقشار در آن مشارکت دارند؛ دانشجو، دانش آموز، کارگر و طبقات فرودست و متوسط.
-شعارها روی سرنگونی متمرکز است؛ از شعار مرگ بر خامنه ای تا امسال سال خونه، سیدعلی سرنگونه یا مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر. در حقیقت در همین شعارها خواسته‌های اثباتی مردم هم مشخص شده است.
-زنان بعنوان جلوداران و لیدرهای قیام. اکثریت شرکت کننده ها زن هستند. مهمتر از آن مردان جامعه به این اشراف رسیده‌اندکه جلوداری زنان را بپذیرند و زنان هم نشان دادند که در این صحنه ها می‌توانند جلودار شده و هدف را پیاده کنند. برخلاف قبل که دستگاه رژیم با ایجاد ترس و وحشت باعث عقب نشینی می شد ولی اینجا همه مهاجم هستند. آمار تلفات و مجروحان رژیم گواه این مدعاست.
-ویژگی مهم دیگری که در این قیام به آن پاسخ داده شده، مسئله خلق‌هاست، قبلا هرگاه بحث انقلاب میشد،کسانی که با انقلاب میانه خوبی نداشتند و دنبال بی‌هزینگی بودند و می‌خواستند همین رژیم را به یک شکل مدره‌تر! حفظ کنند،می‌گفتند اگر انقلاب بشود ایران تجزیه می‌شود!
ولی در این قیام دیدیم خیزش از سنندج به کردستان کشیده شد و بدنبالش تمام ایران آمدند. ترک‌ها، فارسها ،لرها، بختیاری‌ها ،عربها و بلوچ‌ها. گویی همه ایران حول هدف واحدی بنام سرنگونی متحد شدند.
-مقوله مهم دیگر نسل جوان یعنی دهه هشتادی ها هستند که دارند نقش اساسی در قیام بازی می‌کنند. البته وقتی به تاریخ مراجعه می‌کنید این چیز عجیبی نیست. در زمان شاه که مبارزه شروع شد اکثر مبارزان آن دوران زیر ۲۰ سال سن داشتند. بعد از روی کار آمدن خمینی هم میبینیم نسل میلیشیای مجاهد که در مقابل خمینی ایستاد همه جوانان و نوجوانان کم سن و سال بودند.
-ویژگی دیگر این قیام استمرار آن است که اکنون در چهارمین هفته این قیام قرار داریم.
در همین زمینه
برای دهه هشتادی‌ها شکست وجود ندارد!
اثرات قیام روی رژیم
قیام با ویژگی‌هایی که بر شمردیم تاثیرات خاصی روی حکومت و نیروهایش برجا گذاشت؛
-انشعاب و ریزش گسترده در بدنه بالایی حاکمیت
-عدم توان رژیم برای بسیج سیاهی لشکر برای قدرت‌نمایی در تظاهرات فرمایشی.
– رژیم هم اذعان دارد که این قیام برای سرنگونی است و موتور محرکه آن کانون‌های شورشی و مجاهدین خلق هستند و با شیوه‌های کنونی نتوانسته سرکوبش کند.
-ایجاد ترس و وارفتگی در میان نیروهای سرکوبگر
در جریان این قیام در ده‌ها مورد شاهد فرار نیروهای تا دندان مسلح رژیم در مقابل جوانان بودیم. چند روز پیش اشتری فرمانده نیروی انتظامی درجمع نیروهایش می‌گفت؛ این وظیفه است، نظام در خطر است. محسنی اژه‌ای رئیس قوه قضاییه در بازدید از یک پایگاه می‌گوید این نیروها خسته شدند، سه روز است که نخوابیدند! اگر به تاکتیک قیام کنندگان توجه کنیم پیداست که هر نقطه‌ای هر لحظه ممکن است قیام شود، بنابراین رژیم نمی‌تواند هیچ نقطه‌ای را با خاطر جمعی خالی کند. این باعث خستگی مفرط نیروهایش در چهارمین هفته قیام شده است.
در چنین وضعیتی وقتی خامنه ای به صحنه آمد، سپاه و بسیجش انتظار داشتند که او حرف مشخصی مثل ۹۸ بزند، مثلا دستور سرکوب به هر قیمت بدهد، اما دیدند خامنه ای هم در چنین نقطه‌ای نیست.او هم سردرگم و بلاتکلیف است.
سازمان‌یافتگی قیام
الان حکومت و نیروهای سرکوبگرش شاهد یک ویژگی خاص در این قیام هستند، قیامی که اکنون به تمامی ایران گسترش پیدا کرده‌است. الان همه دنیا شاهد است که قیام کنندگان درشهرستان‌های مختلف و محلات مختلف همه مشابه هم حرکت می‌کنند. اقدامات‌شان مشابه هم است؛ همه جا نمادهای حکومتی را آتش می‌زنند، همه جا در مقابل نیروی سرکوب کوتاه نمی‌آیند، حمله می‌کنند. ظرف آشغال آتش می‌زنند. به ویژه شعارهایشان همه جا یکسان است: مرگ بر خامنه ای. شعارها متمرکز روی ولایت فقیه است. روی دیکتاتور است.اگرچه باندهایی از درون حکومت تلاش کردند که شعار انحرافی هم وارد بکنند اما موفق نشدند. نیروهای قیام در مقابل گاز اشک آور یا تیراندازی همه به یک سمت فرار می‌کنند. گویی از قبل راه‌های فرار را با هم هماهنگ کرده باشند.
همه این واکنش‌های مشابه بیانگر چیست؟ اگر هماهنگی بین این قیام کنندگان نیست، چطور ممکن است چنین رفتارهای مشابه سر بزند؟ مگر می شود بدون سازماندهی چنین رفتار حساب شده‌ای در سراسر کشور داشت؟
اگر کمی به عقب برگردیم، ۹ سال پیش در سال ۹۲ آقای مسعود رجوی رهبری مقاومت ایران یک مفهوم سیاسی را وارد ادبیات سیاسی ایران کرد. مفهومی که به سرعت مابازاء مادی پیدا کرد و الان به عنصر تعیین کننده در حیات سیاسی جنبش ایران تبدیل شد؛ آقای رجوی از ضرورت شکل‌گیری هزار اشرف در داخل میهن سخن گفت، از هزار کانون شورشی و هزار کانون نبرد. کانون‌هایی به سرعت طی ۹ سال گذشته شکل گرفتند و فعالیت گسترده‌شان را در همه شهرهای آغاز کردند. عملیات اختناق شکن این کانون‌های شورشی بدون توقف در تمام این سالها ادامه یافت و اکنون به به نقطه کانونی انقلاب و جنبش تبدیل شدند.
اکنون این عملیاتی که در ۱۷۰شهر شاهد هستیم نوعی الگو برداری ازآن کانون‌هاست. پس چرا باید گفت اینها سازماندهی ندارند؟ سازماندهی دارند. چرارهبری ندارند؟ مگر می‌شود بدون رهبری یک چنین کاری کرد؟ بازسازی کرد،حرکت کرد و جلو رفت؟ و جامعه را به نقطه انقلاب رساند؟
ولی در شرایط دیکتاتوری همه‌جا همین طوری است،در شرایط دیکتاتوری رهبری که علنی نمی‌شود. رهبری در دل همان کسانی‌که دارند مبارزه می‌کنند وجود دارد.
سخن آخر؛ انقلاب!
بنابر این قیام کنونی دارای ویژگی‌های منحصر به فردی است که آن را از همه قیام‌های پیشین متمایز کرده است. الان در کف جامعه صحبت از انقلاب است. انقلاب یعنی همان واژه‌ای که تا دیروز در ادبیات جریان‌های سیاسی و شبه سیاسی کلمه مذموم و ناخوشایندی بود، یکباره به مفهومی پویا و زنده تبدیل شده است که جهت‌گیری نهایی قیام را مشخص می سازد. شعار کف خیابان اکنون باصطلاح نخبگان سیاسی را هم وادار به همرنگی کرده است. اما پر پیداست آنکه در نهایت تعیین کننده است، نیروی سازمان یافته و جان برکف خیابان است. بدین معنا باید گفت که حکومت ولایت فقیه با هر میزان سرکوب و وحشیگری که ممکن است از این پس به آن دست بزند، بازهم در مقابل این قیام محکوم به شکست و سرنگونی است.
