قیام تبریز نقطه عطفی در مبارزات ضدسلطنتی مردم ایران بود. روز ۲۹بهمن ۵۶ ، مردم تبریز یکبار دیگر خاطره دلاوران مشروطه را زنده کردند. آنان با قیامی قهرآمیز پایه‌های دیکتاتوری پوسیده سلطنتی را به لرزه درآوردند.
این حرکت قهرآمیز در حالی اتفاق افتاد که هنوز رژیم شاه اقتدار پوشالی و سرکوبگرانه خود را حفظ کرده و مخالفان سیاسی خود را وحشیانه سرکوب می‌کرد.
سرکوب قیام‌های مردمی
شاه پس از سرکوب تظاهرات و قیام مردم قم در ۱۹ بهمن ۵۶ گمان می‌کرد که با آن کشتار وحشیانه جنبش مردمی را مهار کرده و یا آن را در نطفه خفه کرده است. اما قیام مردم تبریز که هسته اصلی آن را دانشجویان مبارز و انقلابی تشکیل می‌دادند آن محاسبات را برهم زد.
بدین ترتیب فاز جدیدی در جریان جنبش پدید آمد که سرآغاز حرکت‌ها و قیام‌های مشابهی شد.
بیشتر بخوانید
انقلاب ضدسلطنتی از کجا و چگونه آغاز شد؟
چگونه دیکتاتوری شاه به دیکتاتوری خمینی منتهی شد؟ – قسمت سوم
در این قیام ، دانشجویان مبارز و انقلابی با شکستن محاصره دانشگاه، خود را به صفوف مردم رساندند. با استفاده از مواد آتش‌زا و بمب‌های دست‌ساز، مراکز سیاسی، نظامی و اقتصادی رژیم، همچون مرکز حزب رستاخیز شاه را به آتش کشیدند. آنها برخی از مناطق شهر را به کنترل خود گرفتند.
رژیم شاه مسئولیت قیام تبریز را به عهده مارکسیست‌های اسلامی دانست. این عبارتی تولید شده توسط شاه دیکتاتور برای نامگذاری مجاهدین خلق بود.
رادیوحکومتی ایران: «براثرتحریکات پاره‌ای از عوامل شناخته شده که خود را مارکسیست‌های اسلامی می‌نامیدند. چند گروه در خیابانهای این شهر به راه افتادند».
قیام تبریز، نقطه عطفی در گسترش مبارزات ضدسلطنتی مردم ایران بود و شتابی چشمگیر به حرکت توده‌های خشمگین داد. که در نهایت منجر به سرنگونی شاه و پیروزی مردم ایران در ۲۲بهمن ۵۷ شد.
