خاطرات يك شاهد قتل‌عام . الف. بيابانكی. قسمت سوم
تابستان گرم سال ۶۶ در زندان سمنان، با حوادثی آغاز شد که در آن مقطع چندان معنایی برای زندانی نداشت اما برای طراحانی که یک پروژه بزرگ را پیش می‌بردند، سنگ بنای رسیدن به اهدافی بود که در سر داشتند.
ابتدا با اجباری کردن لباس زندان آغاز کردند. هر نفر برای خروج از بند باید لباس خاصی را می‌پوشید که علاوه بر نامناسب بودن رنگ و دوخت آن، داراي طرحی بود که با آرم قوه قضاییه رژیم ملوث شده بود. طبعا زندانی سیاسی مقاومی که از زیر بار آن همه شکنجه و فشار سربلند بیرون آمده بود، نمی توانست زیر بار چنین اجبار چندش آوری برود.
نتیجه نهایی این طرح آن بود که تمامی بندهای سیاسی به مدت چند ماه از حق ملاقات با خانواده و امداد و آب گرم محروم شدند- چون در داخل بندها آب گرمی برای استحمام وجود نداشت و برای استفاده از حمام باید از بند خارج می‌شدی.
شماره‌های پیشین این مجموعه؛
سر موضع بودن شاخص نبرد با خمینی
زمینه چینی‌های قتل عام از سال ۶۶
قدم دوم با کم کردن و قطع کردن یخ سهیمه ما برداشته شد. در هوای داغ بندهای فاقد هرگونه امکانات خنگ کننده و یا سرد کننده، تنها امکانی که به ما داده می‌شد یک تکه یخ بود که بتوانیم با آن آب سرد بنوشیم و یا احیانا اگر مواد غذایی فاسد شدنی وجود داشت در کنار یخ نگه داریم. در شروع گرمای تابستان ۶۶ بازی با اهرم یخ شروع شد و این سطح تنش بین زندانی و پاسداران مترصد فرصت را بالا می‌برد.
سپس اهرم دیگری وارد شد. شرکت اجباری در کلاس‌های عقیدتی، آخوندی که بالاجبار وارد بند می‌شد و می خواست ارشاد اجباری کند .
و زمستان همان سال داستان اجبار برای شرکت در انتخابات مجلس و…
همه این تحرکات پاسداران سرانجام در جایی گره خورد و تازه این جا بود که معنای آن حرکات ایذایی نگهبانان را می‌فهمیدی، البته هنوز لایه رویی طرح را می‌فهمیدی:
در اواخر تابستان ۶۶ یا اوایل پاییز آن سال، پاسدار شاهچراغی با عجله در بند را باز کرد و اسامی چند نفر را صدا کرد که سریع آماده شوند. همه با دلهره مشایعت‌شان کردیم با چشم های نگران . چند ساعت گذشت و بچه‌ها برنگشتند و بعد نوبت سری بعدی رسید. وقتی نوبت به ما رسید دیدم برگه چاپی چند صفحه‌یی را جلویم گذاشتند که شامل صد سؤال می‌شد.
پرسشنامه صد سوالی در زندان
پاسدار شاهچراغی- او برادر شاهچراغی مدیر مسئول وقت کیهان بود که در آن سال‌ها در جنگ کشته شده بود- در حالی که داشت با مرادی رئیس زندان پچ پچ می‌کرد خطاب به من گفت تا به این سؤالات جواب ندهی به بند بر نخواهی گشت و در انفرادی باقی خواهی ماند.
با بسته شدن در سلول خودم را به دیوار رساندم و مورس زدم تا ببینم داستان چیست. شهید محمد تشرفی با همان صلابت همیشگی‌اش آن سوی دیوار بود گفت: .سؤالات کار شده اطلاعاتی است و پیچیده طراحی شده است مواظب باش پاسخ هایت متناقض هم نباشند…
البته همان طور بود که محمد گفته بود. هر طور به سؤال جواب می‌دادی در جایی به تناقض بر می‌خوردی. سؤال از پرونده و سابقه و زمینه خانوادگی شروع می‌شد و به تشکیلات داخل زندان و مناسبات بین همبندی‌ها و آینده بعد از آزادی و پیوستن یا نپیوستن به سازمان ختم می‌شد. بعدها معلوم شد که این سؤالات که ظاهرا در پوش و عنوان طبقه بندی زندانیان طراحی و در زندان‌های سراسر کشور اجرا شده بود، در حقیقت شناسایی همه زندانیان «سر موضع» بود تا در موقعیت مناسب فتوای قتل و اعدام خمینی را به اجرا بگذارند.
به هر حال سال ۶۶ در حالی به پایان رسید که از مجموعه حرکات پاسداران و بازجوها و نگهبانان می‌شد حدس زد که تحولاتی در شرف وقوع است. کارهای تحریک کننده نگهبانان و تهدیدات مبهم بازجوها نشان از تحولاتی می‌داد که برای زندانی حدس ابعاد آن دشوار بود……
