خاطرات يك شاهد قتل عام ۶۷. الف. بيابانكی. قسمت ششم
صدای زوزه گرگها…
می گویند برای حرکت همیشه لحظات آغازین دشوار‌ترین لحظات‌اند؛ چون برای حرکت اولیه باید بر اینرسی و نیروی ماندگاری غلبه کنی، براه که بیفتی حرکت آسان‌تر و آسان‌تر می‌شود. در روزهای آغازین مرداد ۶۷ وضع همین‌گونه بود. همه چیز انگار حکایت از امر غریبی می‌کرد امری ظاهرا ناشناخته اما آشنا.
یادم هست دوستی در لابلای آجرهای سفالین انفرادی شماره ۷ نوشته بود: «صدای زوزه گرگها را می‌شنوم، گرگها در دو حال زوزه می‌کشند یا گرسنه‌اند و آماده دریدن و یا دریده‌اند و بر لاشه قربانیان‌شان زوزه می‌کشند…» این حس مشترک وجود داشت که چیزی در حال وقوع است اما تصور آن چیز محال می‌نمود.
روزانه سه بار برای دستشویی از انفرادی خارج می‌شدم و تمام اطلاعاتم را باید در همین چند دقیقه خروج از سلول بدست می‌آوردم. از سطل زباله‌یی که در این دستشویی قرار داشت، نگهبان‌ها هم استفاده می‌کردند و این سطل بزرگترین منبع اطلاعاتی برای من زندانی بود که از همه چیز قطع شده بودم.
آن روز در آن سطل زباله چند تکه روزنامه‌یی یافتم که پاسداران ریخته بودند. آن‌ها را برداشتم و در لباسم جاسازی کردم و به انفرادی آوردم. البته داشتن یک چهارم برگ روزنامه برای دنیای بی خبری انفرادی موهبتی است باور نکردنی .
خبری که مثل برق و باد مرا جذب خود کرد خبری بود مربوط از بدار کشیده شدن چند هوادار مجاهدین در ملاء عام در کرمانشاه و نوشته بود: اینها به دلیل همراهی با تحرکات اخیر مجاهدین در غرب کشور و شهر کرند اعدام شدند. خبری که داشت زوزه گرگها را تفسیر می‌کرد…
بازگشت نامنتظره قبل از قتل عام
هنوز در حال حلاجی خبر تکه روزنامه پاسداران بودم که در انفرادی به طور ناگهانی و با شدت باز شد و پاسدار وظیفه حنایی وارد شد که سریع با کلیه وسایل حاضر شوم. حرکتش آن چنان سریع بود که فرصت نکرده بودم تکه رونامه را مخفی کنم. سریع با ترفندی آن را پوشاندم و شروع به جمع کردن وسایلم کردم.
در کمال ناباوری چند دقیقه بعد پیش دوستانم در بند عمومی بودم. همه این وقایع آن قدر سریع اتفاق افتاد که احساس می‌کردم دارم رؤیا می‌بینم. دیدن خنده کشدار و روحیه بخش محمدرضا احمدی، شنیدن چاق سلامتی گرم خلیل بور‌بور و دیدن چهره مهربان رضا دلاوری و… همه و همه رؤیایی بودند اگر تا چند لحظه قبل اگر کسی این را می‌گفت باور نمی‌کردم اما الان اتفاق افتاده بود….
در همین زمینه
بزرگترین قتل عام قرن چگونه آغاز شد؟
۸مرداد آغاز قتل عام زندانیان قتل عام
صبح همان شبی که از انفرادی به بند برگشتم بچه‌هایی که برای استحمام به خارج از بند رفته بودند خبر کمی عجیب از بند اصلی یا بند ۳۳ آوردند؛
خبر این بود که عصر موقع برگشت بچه‌ها از هواخوری هفتگی، پاسداران ابتدا بچه‌ها را به بهانه بازرسی نگه داشتند و اذیت و آزار کردند و بعد سر عده‌یی را با ماشین اصلاح کوتاه کردند و دو نفر یعنی حمید دوست محمدی و علیرضا عرب وزیری را به انفرادی منتقل کردند…. رفتاری که پاسداران هرگز در حالت عادی جرأت نداشتند به آن فکر کنند…
آن روز، روز آغازقتل عام در زندان سمنان بود… روزی که حتما تاریخ آن را بارها یاد خواهد کرد، روز ۸مرداد ۱۳۶۷…
آغاز قتل عام زندانیان در زندان مرکزی سمنان در سال۶۷
ادامه دارد
