در حالی که تورم افسارگسیخته و گرانی کمر مردم ایران را شکسته، کارگران کارخانه کمباین‌سازی تبریز ماه‌ها است که در حسرت حقوق ناچیز خود مانده‌اند. این کارگران زحمتکش، که روزگاری چرخ‌های تولید این کارخانه را می‌چرخاندند، حالا قربانی فساد و بی‌کفایتی حکومتی شده‌اند که جز چپاول و سرکوب، هیچ ارمغانی برای ملت نداشته است. این فاجعه، تنها یک نمونه از بلایایی است که رژیم فاسد خامنه‌ای بر سر مردم آورده؛ بلایی که جز با سرنگونی این حکومت درمانی ندارد.
چهار ماه بی‌حقوقی،کارگران در آستانه فروپاشی معیشتی
کارگران کارخانه کمباین‌سازی تبریز، که روزگاری یکی از قطب‌های تولید ماشین‌آلات کشاورزی در ایران بود، چهار ماه است که هیچ حقوقی دریافت نکرده‌اند. برخی از این کارگران حتی مطالبات معوقه خود از سال ۱۳۹۳را هم نگرفته‌اند! به گزارش ایلنا، وضعیت تولید در این کارخانه به دلیل سوءمدیریت و فساد مالی به قدری بحرانی شده که کارگران، از سر ناچاری، یکی‌یکی ترک کار می‌کنند. این در حالی است که خانواده‌های این کارگران، با تورمی که در سال ۱۴۰۳به بیش از ۴۵درصد رسیده، برای تأمین نیازهای اولیه خود در تنگنا هستند. یکی از کارگران در گفت‌وگو با ایلنا گفته بود: «دغدغه همه ما تأمین معیشت خانواده‌هایمان است، اما کارفرما و مقامات مسئول انگار ما را به حال خود رها کرده‌اند.»
خصوصی‌سازی یا چپاول کارگران؟
حدود دو سال پیش، رژیم در اقدامی که به ظاهر برای «رفع مشکلات تولید» بود، کارخانه کمباین‌سازی تبریز را به بخش خصوصی واگذار کرد. اما خریدار جدید، که احتمالاً از نورچشمی‌های رژیم است، هیچ راهکاری برای احیای تولید یا پرداخت مطالبات کارگران ارائه نکرده است. نتیجه؟ کارخانه‌ای که زمانی با بیش از ۵۰۰کارگر انواع کمباین کشاورزی، ساندویچ‌پانل، کانکس، میکسر و ماشین‌های آبیاری تولید می‌کرد، حالا به یک کارگاه نیمه‌تعطیل بلبرینگ‌سازی با حداقل ظرفیت و تنها ۳۵تا ۴۴کارگر تبدیل شده است. این کاهش فاجعه‌بار نیروی کار، نتیجه مستقیم خصوصی‌سازی‌های رانتی است که ثروت ملی را به جیب آقازاده‌ها و وابستگان حکومت ولایت فقیه سرازیر کرده است.
حبیب بنده، رئیس شورای اسلامی کارخانه، در سال ۱۳۹۸به ایلنا گفته بود: «پس از واگذاری به بخش خصوصی، تعداد کارگران از ۷۰۰نفر به ۳۵نفر کاهش یافت و مسئولان هیچ توجهی به راه‌اندازی دوباره خط تولید ندارند» این یعنی حکومت آخوندی نه‌تنها برای کارگران ارزشی قائل نیست، بلکه عمداً کارخانه‌های تولیدی را به ورطه نابودی می‌کشاند تا راه برای چپاول بیشتر باز شود.
پلمب و بیکاری کارخانه کمباین‌سازی تبریز ضربه نهایی به کارگران
فاجعه زمانی عمیق‌تر شد که در سال ۱۳۹۶، کارخانه کمباین‌سازی تبریز به دلیل بدهی ۲۰۰میلیون تومانی به اداره اوقاف و امور خیریه پلمب شد. کارگران، که ماه‌ها حقوق نگرفته بودند، پشت درهای بسته کارخانه تجمع کردند و بنری نصب کردند که فریادشان را به گوش همه رساند: «سازمان اوقاف کارخانه را توقیف کرد و کارگران مظلوم را آواره کوچه و بازار!» این پلمب، نه‌تنها ۴۴کارگر با میانگین ۱۸سال سابقه را بیکار کرد، بلکه نشان داد که حکومت آخوندی حتی به حداقل‌های معیشتی کارگران هم اهمیت نمی‌دهد. کارگرانی که با فروش ضایعات کارخانه سعی کردند خودشان تولید را احیا کنند، بارها با دخالت طلبکاران و مأموران مواجه شدند که دستگاه‌های کارخانه را توقیف کردند.
در همین زمینه
کارگران بجان آمده و نانوایان گرسنه شده بازهم به اعتراض برخاستند!
تورم و فساد، داغی بر زخم کارگران
تورم ۴۵درصدی و کاهش ۴۵درصدی ارزش پول ملی در یک سال گذشته، زندگی کارگران را به جهنمی تبدیل کرده است. در حالی که حداقل دستمزد کارگران در سال ۱۴۰۴به ۱۰میلیون و ۳۹۹هزار تومان افزایش یافته، این مبلغ حتی نصف خط فقر (حدود ۲۰میلیون تومان) را پوشش نمی‌دهد. کارگران کمباین‌سازی تبریز، که ماه‌ها حقوقی نگرفته‌اند، چگونه می‌توانند با این گرانی افسارگسیخته زنده بمانند؟ یکی از کارگران در سال ۱۳۹۶به ایلنا گفت: «تأخیر در پرداخت حقوق و بیمه، حتی تمدید دفترچه بیمه خانواده‌هایمان را غیرممکن کرده است».
ریشه بحران، حکومتی که جز نکبت نیاورد
این فاجعه، تنها گوشه‌ای از بلایایی است که حکومت فاسد خامنه‌ای بر سر مردم ایران آورده است. از روزی که خمینی با وعده‌های پوچ قدرت را به دست گرفت، کارگران و زحمتکشان این سرزمین جز فقر، سرکوب و تحقیر چیزی ندیده‌اند. خصوصی‌سازی‌های رانتی، که تحت لوای اصل ۴۴قانون اساسی اجرا شد، کارخانه‌های مولد را به خاک سیاه نشاند و کارگران را به روز سیاه. از هپکو و ماشین‌سازی تبریز گرفته تا کمباین‌سازی تبریز، همه قربانی سیاست‌هایی شدند که هدف‌شان چپاول ثروت ملی و پر کردن جیب نورچشمی‌ها است. وقتی کارگران برای مطالبه حقوق خود تجمع می‌کنند، پاسخ‌شان سرکوب، اخراج یا پلمب کارخانه است.
تنها راه رهایی، سرنگونی رژیم فاسد
تا زمانی که این رژیم فاسد و غارتگر بر مسند قدرت است، کارگران ایران روی آرامش و عدالت را نخواهند دید. بحران کمباین‌سازی تبریز، تنها یک نمونه از فجایعی است که حکومت ولایت فقیه بر سر مردم نازل کرده است. این رژیم، که جز نکبت، بیکاری و گرسنگی برای کارگران و ملت ایران ارمغانی نداشته، باید سرنگون شود تا مردم از این فلاکت نجات یابند. کارگران کمباین‌سازی تبریز، که با دست‌های خالی و شکم گرسنه برای حق خود فریاد می‌زنند، نشان داده‌اند که روح مقاومت هنوز زنده است. وقت آن است که این فریاد به خروش ملت تبدیل شود و ریشه این نظام فاسد را برای همیشه بخشکاند.
