زندان قرچک ورامین نمادی از بیرحمی یک حکومت فاشیستی که بخشی از زنان میهن را در خود جای داده است. علی شمس، مدیرعامل ستاد دیه، با اشاره به اینکه حدود دو تا سه درصد کل زندانیان کشور را زنان تشکیل می‌دهند، گفت: «از میان ۱۸هزار نفری که به دلیل جرایم غیرعمد در زندان به سر می‌برند، ۷۴۷نفر زن هستند که بسیاری از آنان به‌خاطر ضمانت همسر یا تعهدات مالی مشابه زندانی شده‌اند». شمس افزود: «اغلب این زنان متاهل هستند و فرزند دارند»
زندان قرچک ورامین، زندانی بدنام در بیابان‌های شرق تهران، به نمادی از شقاوت و بیرحمی رژیم حاکم بر ایران تبدیل شده است. این زندان که زمانی مرغداری بود، اکنون صدها زن را در شرایطی غیرانسانی اسیر کرده و جان و روح آن‌ها را لحظه‌به‌لحظه نابود می‌کند. گزارش‌های تکان‌دهنده از وضعیت این زندان نشان‌دهنده جنایات سیستماتیک علیه زنان دردمند است که وظیفه هر ایرانی را برای قیام و نجات این بی‌گناهان سنگین‌تر می‌کند.
محرومیت از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی در زندان قرچک
زنان زندانی در زندان قرچک ورامین از اساسی‌ترین نیازهای انسانی محروم هستند. نبود سیستم تهویه مناسب در گرمای طاقت‌فرسای تابستان، این زندان را به جهنمی غیرقابل‌تحمل تبدیل کرده است. گزارش‌ها حاکی از آن است که کولرها ناکارآمدند و هواکش‌های موجود نمی‌توانند با ازدحام و گرما مقابله کنند. این شرایط، همراه با کمبود آب آشامیدنی سالم و غذای بی‌کیفیت، سلامت جسمی و روانی زندانیان را به شدت تهدید می‌کند. بسیاری از زنان، به‌ویژه مادران، در کنار کودکانشان در این محیط آلوده و پرخطر روزگار می‌گذرانند.
در همین زمینه
ظلم مضاعف به مادران و کودکان
طبق گزارش ستاد دیه، از ۱۸هزار زندانی جرایم غیرعمد در ایران، ۷۴۷نفر زن هستند که اغلب به دلیل ضمانت مالی برای همسرانشان گرفتار شده‌اند. این زنان، که بسیاری متاهل و دارای فرزند هستند، همراه با کودکان خردسال خود در زندان قرچک محبوس‌اند. کودکان بی‌گناه در این زندان با وحشت و محرومیت بزرگ می‌شوند و پس از دو سالگی از مادرانشان جدا شده و به مراکز بهزیستی منتقل می‌شوند، بدون اینکه مادران امکان پیگیری سرنوشت فرزندانشان را داشته باشند. این جدایی و شرایط غیرانسانی، نقض آشکار حقوق بشر و حقوق انسانی است.
نقض سیستماتیک حقوق بشر
زندان قرچک نه‌تنها فاقد استانداردهای بین‌المللی است، بلکه به‌عنوان ابزاری برای سرکوب و تحقیر زنان، به‌ویژه زندانیان سیاسی، استفاده می‌شود. عدم تفکیک جرایم، نگهداری زنان سیاسی در کنار مجرمان خطرناک، و شیوع بیماری‌های عفونی به دلیل نبود امکانات بهداشتی، تنها بخشی از فجایع این زندان است. سازمان‌های حقوق بشری بارها هشدار داده‌اند که این شرایط مصداق شکنجه و نقض تعهدات بین‌المللی ایران است.
وظیفه ملی نسل جوان و انقلابی با برپایی قیام برای نجات زندانیان
وضعیت اسفناک زندان قرچک زنگ خطری برای هر ایرانی است. این فاجعه انسانی نتیجه سیاست‌های زن‌ستیزانه و سرکوبگرانه رژیم خامنه‌ای است که زنان بی‌گناه را به جرم دفاع از آزادی یا گرفتاری‌های مالی در جهنمی بی‌رحم اسیر کرده است. قیام برای نجات جان این زنان و کودکان وظیفه‌ای اخلاقی و ملی است. سکوت در برابر این جنایات، ادامه چرخه ظلم و نابودی انسانیت است.
