صحنه سیاسی ایران بعد از قیام آبان
با قیام آبان۹۸ صحنه سیاسی ایران بکلی دگرگون گشته و انسجام درونی و بیرونی رژیم آخوندی را کاملا بهم ریخته است. یعنی با بروز چشم‌انداز سرنگونی، بجای آنکه کارگزاران حاکمیت آخوندی در جهت همگرایی بیشتر تلاش کنند، در اثر ضرباتی که از قیام مردمی دریافت کرده‌اند، بشدت همدیگر را زیر ضرب می‌برند و در این ایام، موج ریزش و انفعال سرتاپای رژیم استبدادی ولایت فقیه را در برگرفته است.
برای فهم آنچه که امروزه در صحنه سیاسی ایران می‌گذرد، ابتدا باید به این درستی رسید که بعد از قیام آبان۹۸، یک تحول کیفی در ایران رخ داده و فاز رویارویی مردم با حاکمیت کاملا عوض شده است. اگر به این واقعیت توجه نشود و دریچه نگاهمان به تحولات ایران، همان دریچه قبل از قیام آبان باشد، نسبت به درک آنچه در صحنه سیاسی ایران می‌گذرد، دچار خطای فاحشی خواهیم شد.
با توجه به آنکه در آستانه انتخابات قرار داریم و از جانب باندهای رژیم نیز تلاشهایی در این زمینه شروع شده است، این توهم پیش می‌آید که گویی اینبار نیز، جامعه ایران منفعل از بازی‌های سیاسی و خط و خط‌کشی باندهای رژیم، در سکوت خود، بار دیگر نظاره‌گر شعبده بازی‌های انتخاباتی رژیم آخوندی خواهند بود.
اما واقعیت غیر از این است. همه تحولات جاری نشان می‌دهد که قبل از هرکس دیگر، خود خامنه‌ای بروشنی دریافته که ضربه قیام درست به رأس حکومت و برملاج خود خامنه‌ای وارد شده است. این ضربه، آنچنان قوی بوده که تعادل ریز و درشت همه دست اندرکاران حکومتی را بهم زده است. امروزه همه‌شان فهمیده‌اند که دندانهای گرگ ولایت ریخته و خامنه‌ای بی‌جهت به هرچیزی چنگ می‌اندازد.
در موضوع برجام و بحث مذاکره، با اینکه خامنه‌ای بارها بصورت علنی مذاکره را رد کرده است، اما هنوز روحانی دربدر بدنبال باز‌کردن راهی جهت مذاکره با آمریکا و دهن کجی به ولی‌فقیه است. واقعیت این است که رژیم شدیدا به مذاکره محتاج است، چون در بن‌بست خفه‌کننده‌ای قرار گرفته. اما واقعیت مهمتر آنکه در حال حاضر، مذاکره کردن یا نکردن دردی را از رژیم دوا نخواهد کرد. زیرا صفحه رابطه مردم و این رژیم از این پس عوض شده است و در هر نوع مذاکره‌ای رژیم باید امتیازهای کلان بدهد. یعنی خامنه‌ای مجبور است مانند امامش اعلام نمایدکه جام زهر را سر می‌کشد. البته برایش پیامدهای شدید اجتماعی خواهد داشت که به سرنگونی تام و تمامش راه خواهد برد.
در مسیر عدم مذاکره هم، تمامی ترفند‌های رژیم برای بحران‌سازی در منطقه بر علیه خودش تمام شده و نتوانسته است برای باتلاقی که در آن فرو رفته، راه برون رفتی بیابد.
موحدی کرمانی در نماز جمعه ۲۲آذر، با حمله شدید به روحانی، گناه قیام را بگردن او انداخت که با بی‌تدبیری و بی‌لیاقتی این مسائل در کشور پیش آمد.
جمعی از حامیان روحانی با اعلام کناره‌گیری از روحانی و عملکردهای دولت او، اظهار ندامت کرده و می‌گویند از کرده خود پشیمان هستند. مصطفی کواکبیان نماینده مجلس می‌گوید: «من خجالت می‌کشم بگویم از این دولت حمایت کرده‌ام».
مهدی محمدی یکی از تئوریسین‌های رژیم می‌گوید: «با دولتی که بدترین کارنامه را دارد، بدترین تصمیم‌های ممکن را می‌گیرد و پس از آنکه فاجعه آفرید نه‌تنها مسئولیت‌پذیر نیست، بلکه بی‌محابا این و آن را متهم می‌کند، دروغی به بزرگی «من مطلع نبوده‌ام» می‌گوید و باز تلاش می‌کند بازی‌های مشابه کلید بزند و پیش ببرد، چه باید کرد»؟
صادق زیبا کلاماز مبلغان روحانی و باند اصلاح‌طلب می‌گوید: «در این روزها اگر کسی از سیاره دیگری می‌آمد و می‌پرسید که حسن روحانی در کشورتان چه مسئولیتی دارد، همه می‌گفتند هیچ مسئولیتی ندارد. باور کنید که رویم نمی‌شود در چشم کسانی که با تشویق من به روحانی رأی دادند، نگاه کنم؛ شرمنده آنهایم».
حسین مرعشی گفت: «همه در حزب کارگزاران از موضع نسنجیده آقای روحانی متأسف هستند. همچنین غلامحسین کرباسچی در توییت خود نوشت: «به‌عنوان یکی از حامیان این دولت غرق در عرق شرم از مصاحبه دیشب جناب وزیر کشور بودم که سخنان همراه با قهقهه امروز جناب رئیس‌جمهور پاک نا امیدمان کرد.
اینها تنها نمونه‌هایی از واگرایی و تشتت در رژیم حاکم است. عمق تغییر تعادل قوا، بین مردم و نیروهای سرکوبگر این رژیم است که خودش را در هیبت جوانان بپا خواسته قیام نشان داد که رژیم اصلا آنها را بحساب نمی‌آورد.
جوانان شورشی قیام آبان، با قهرمانی‌های خود جهانی را شگفت زده کردند. رژیم با براه انداختن بیش از ۷۵نوع ارگان سرکوب، تصور می‌کرد نبض جامعه و خصوصا جوانان را در دست دارد و این نسل بپا خواسته را حریف اصلی خود نمی‌دید. اما جوانان قیام آفرین آبان، در سراسر کشور، با چنان پتانسیلی وارد صحنه شدند و مراکز رژیم را به آتش کشیدند که هنوز تحلیل‌گران رژیم نتوانسته‌اند علت آنرا فهم کرده و با پیش کشیدن دستهای بیگانگان نفهمی خود را توجیه می‌نمایند.
برای فهم تغییر صحنه سیاسی ایران بعد از قیام آبان، رهبر مقاومت بدرستی در پیام شماره۱۷ خود گفته است: «با جوشش خون شهیدان، به پشتوانه قیام خلق و کانون‌های شعله‌ور شورش و انقلاب، اکنون می‌توان لرزه‌های سرنگونی را در داخل و خارج از مرزهای ایران به عیان دید. همزمان، توفان انقلاب دموکراتیک عمق استراتژیک رژیم ولایت‌فقیه را در عراق و لبنان درمی‌نوردد. اخراج و پایان رژیم در عراق، در حکم پایان ولایت‌فقیه است. موتور ژئوپلیتیک روشن شده و آتشفشان قیام، با خمینی و خامنه‌ای و رژیم آخوندی و سرکردگان و دست نشاندگانش سر سازگاری ندارد».
