انزوای دیکتاتوری دینی ملایان در آستانه نمایش انتخابات مجلسین
هر چه به نمایش انتخابات مجلسین ملایان نزدیک می‌شویم، بن‌بست دیکتاتوری دینی بیشتر برجسته می‌شود.
در این هیچ شکی نیست که تمامی حربه‌ها به کمک گرفته می‌شود. صحبت بر سر نمایش مشروعیت ملایان است. البته در داخل ایران دیگر بر کسی پوشیده نیست که کار دیکتاتوری ملایان به پایان رسیده است. اگر که اکنون بر مسندند جز با توسل به قهر عریان و سرکوب و توسل به نیروی نظامی، دلیل دیگری ندارد.
اما آنان با وجود اشراف به این امر، مجبورند هنوز به دنبال خرید مشروعیت برای خود باشند. تبلیغات و استغاثه این روزهای سران ملایان در این زمینه بی‌نیاز از هر توضیح می‌نماید. هر کدام با توسل به حربه‌یی و با لطایف‌الحیل از جنس «خدعه» تبلیغ شرکت در نمایش را می‌کنند.
این سیر و روند از خامنه‌ای شروع می‌شود و تا ذیل ملایان ادامه دارد. البته بخشی از این بازارگرمی نیز در جناح مغلوب جریان دارد. با وجود این که سالیان است با خونین‌ترین تیغ از قدرت و نمایش جراحی شده‌اند. اما ترس از فرجام نهایی دیکتاتوری دینی، آنان را وا می‌دارد که پای ثابت مشتری خرید مشروعیت برای ملایان باشند.
یعنی در صورتی که ملایان قرار باشد رخت رحیل بپوشند، تر و خشکش باید با هم بسوزند. از این رو این جماعت نیز هر کدام به طریقتی، به دنبال هیزم‌آوری برای تنور نمایش انتخابات مجلسین دیکتاتوری دینی هستند. هر کس نیز به فراخور موقعیت خود، سعی می‌کند خاری و خاشاکی، شاید هیزم نه، به آتش تنور برسانند. از حسن روحانی که در روزهای اخیر خامنه‌ای، آب پاکی را بر روی دستانش ریخت تا پورمحمدی و دیگر مغضوب‌شدگان از پیش.
دلیل اضطرار جناح مغلوب برای بازارگرمی نمایش انتخابات دیکتاتوری دینی
اصلاح‌طلبان قلابی در میهمانی رئیسی دنبال چه بودند؟
تلاش‌های واپسین برای بقای دیکتاتوری دینی
کار به جایی رسیده است که رسانه‌های حاکمیت ملایان، از جناح مغلوب دست به دامان آرزوهای پیشین خود شده‌اند. صحبت از مشارکت حداکثری همه جریان‌های سیاسی در نمایش به میان می‌آورند. آنان تجربه دهه‌های پیشین را به مخاطب یادآوری می‌کنند.
دستاوردهای «عظیم» آن دوران را به مخاطب گوشزد می‌کنند. آنان البته با هدف شکست سیاست تحریم گسترده‌ی نمایش به این کار اقدام می‌ورزند. اما فراموش می‌کنند که دیکتاتوری دینی در دوران پایانی خود، به انزوای حداکثری محکوم است.
حاکمیت ملایان بر اثر اضطرار چنان عرصه را به خود تنگ می‌بیند که مجبور می‌شود، نزدیک‌ترین خودی‌ها دیروزش را رد صلاحیت کند. با این وجود اما نیاز به نمایش مشروعیت دارد. از این رو با وجود حداکثر انقباض و «خالص‌سازی» در پی آن است تا عده‌یی را ولو کم به پای صندوق خرید مشروعیت خود بکشاند.
در این وادی اتاق‌های فکر حاکمیت به دنبال نقش‌آفرینی «هاشمی‌گونه» برای حسن روحانی می‌شوند. اما آنان نیز به خوبی می‌دانند که به دنبال سراب در صحرای دیکتاتوری دینی می‌گردند. از جمله محسن هاشمی، فرزند اکبر هاشمی رفسنجانی، صحبت از ورود «افراد کاریزمای رده بالا» کرده است.
وی که در مورد امکان شبیه‌سازی روحانی با پدرش، مورد سوال قرار گرفته، این سخن را بر زبان می‌آورد. وی معتقد است که دیگرانی نیز باید به کمک روحانی بیایند تا روحانی بتواند نقش رفسنجانی را ایفاء کند. افرادی چون ناطق نوری، سیدحسن خمینی، محمد خاتمی، جهانگیری، عبدالله نوری و…
اما ظاهرا فراموش می‌کند که در دیکتاتوری دینی ملایان، ظاهرا قحط‌الرجال جای «افراد کاریزمای رده بالا» را گرفته است. شاید دیر، اما آنان نیز به زودی متوجه شوند که فرآمد پایانی نمایش ملایان در حال اجراست.
