سیزده بدر، یکی از کهن‌ترین آیین‌های ایرانی، همواره نمادی از بدر کردن نحوست و استقبال از بهار و تازگی بوده است. ایرانیان در این روز، به دامن طبیعت پناه می‌برند تا سالی پر از امید و شکوفایی را آغاز کنند. اما امسال، این سنت دیرینه رنگ و بویی متفاوت به خود گرفت و به میدانی برای مبارزه و مقاومت در برابر استبداد تبدیل شد.
کانونهای شورشی، که پیش‌تر چهارشنبه‌سوری را به فرصتی برای مبارزه با حکومت تبدیل کرده بودند، در ادامه‌ی این مسیر، سیزده بدر را نیز به سنتی انقلابی بدل کردند. آنان با ده رشته کارزار آتشین علیه رژیم آخوندی، این روز را گرامی داشتند و پیام ایستادگی و مقاومت را به گوش همگان رساندند. این اقدامات نشان داد که برای مردم ایران، سیزده بدر نه تنها روزی برای رهایی از نحوست و خمودگی فردی ، بلکه فرصتی برای رهایی از استبداد در بعد اجتماعی نیز هست.
در همین زمینه
کانونهای شورشی؛ تهاجم به دفتر مکارم شیرازی و وحید خراسانی و دهها مرکز دیگر
سیزده بدر و بدر کردن نحوست شیخ و شاه
بدین ترتیب، سیزده بدر ۱۴۰۴به نمادی از مبارزه برای آزادی و بدر کردن نحوست شیخ و شاه از تاریخ ایران تبدیل شد. این حرکت نشان‌دهنده‌ی عزم راسخ مردم در مسیر آزادی و برقراری دموکراسی در کشور است.
کانونهای شورشی طی روزهای گذشته با ده کارزار مستمر و بلاوقفه صدها مراکز سرکوب و غارت و دجالگری رژیم را به آتش کشیدند. در هر کدام از کارزارها که در چندین استان انجام گرفته است دهها هدف امنیتی در یک شرایط امنیتی بسیار گسترده به آتش کشیده شد
کانونهای شورشی یعنی همان جوانان رزمنده و شورشی قیام های ۹۶ و ۹۸ و ۱۴۰۱ با این عملیاتهای پیاپی سه دسته از مراکز رژیم را مورد هدف قرار می دهند
اول : مراکز امنیتی و انتظام که نقش مستقیم در سرکوب مردم دارند مثل مراکز سپاه یا بسیج یا انتظامی و اطلاعات.
دوم: مراکز دجالگری و تبیلغی رژیم : مثل حوزه های علمیه یا ارشاد یا تبلیغات و امثالهم یا حتا رادیو و تلویزیون رژیم یا مراکز وابسته به آخوندهای وابسته به خامنه ای. این مراکز چون کارشان توجیه و راه باز کردن برای سرکوب است هدف جوانان شورشی قرار می گیرند
سوم : مراکز و نهادهای غارت: مثل بنیادها و کمیته ها و نهادهای رنگارنگ چپاول. این مراکز هم همگی در خدمت سرکوب هستند. این نهادها علاوه بر اینکه در پوشش یک مرکز اقتصاد کار پشتیبانی نهادهای سرکوبگر را انجام می دهند خودشان هم در درون خودشان دارای انواع نهادهای سرکوب تحت عنوان بسیج یا حفاظت و اطلاعات یا حراست هستند که مستقیا کارشان سرکوبگرانه است بنابراین همه این ها هدف مشروعی برای کانونها هستند
بنابراین سیزده بدر امسال را اگرچه مردم ما در تنگدستی و فقر و مرارت آغاز کردنداما به یمن جانفشانی‌های فرزندان‌شان در کانونهای شورشی به سال خوش‌یمنی و برکت برای مردم و نحوست و سرنگونی برای خامنه ای و آخوندهای حاکم تبدیل خواهد شد.
آئینی ریشه‌دار
تنوع و گوناگونی شیوه‌های برگزاری یک آیین و دامنه گسترش آن بر پایه قواعد مردم شناسی و فرهنگ عامه، نشان دهنده دیرینگی زیاد آن است. آیین‌های مشابهی که به موجب کتیبه‌های بابل سومری و بابلی از آن اگاهی داریم، آیین‌های سال نو در سومر به نام «زگموگ» و در با نام «اکتیو» دوازده روز به درازا می‌کشید و در روز سیزده در آغوش طبیعت برگزار می‌شد. بدین ترتیب تصور می‌شود که سیزده بدر سابقه‌ای دست کم چهارهزار ساله داشته باشد.
بر اساس فرهنگ دیرین، روز سیزده فروردین روز تیشتر است. خدای نیکی و باران که با خدای خشکسالی و نابودی درگیر می‌شود. این روز جشن آغاز نیمسال دوم زراعی است و مردمان ایرانی برای نیایش و گرامیداشت تیشتر ایزد باران آور و نویدبخش سال نیک، به کشتزار‌ها و مزارع خود می‌رفتند. در زمین تازه روئیده و سرسبز آکنده از انبوه گل و گیاهان صحرایی به شادی و ترانه‌سرایی و پایکوبی می‌پرداختند. آنان از گردآوری سبزه‌های صحرایی و پختن آش و خوراکی های ویژه غافل نمی‌شدند.
روی آوردن به خدای باران و فراوانی
بخشی از آئین‌های سیزده بدر نیز به باورهایی مربوط می‌شوند که به نوعی با تقدیر و سرنوشت در پیوند است. بازی‌های گروهی، ترانه‌ها و رقص‌های دسته جمعی، گردآوری گیاهان صحرایی، خوراک‌پزی‌های‌عمومی، بادبادک‌پرانی، سوارکاری، نمایش‌های شاد، همآوردجویی جوانان، آب پاشی و آب بازی بخشی از این آیین‌هاست که ریشه در باورها و فرهنگ اساطیری دارند. از جمله شادی کردن و خندیدن به معنی فروریختن اندیشه‌های پلید و تیره، روبوسی نماد آشتی، به آب سپردن سبزه‌ی سفره‌ی نوروزی نشانه‌ی هدیه دادن به ایزد آب «آناهیتا» و گره‌زدن علف برای شاهد قرار دادن مادر طبیعت در پیوند انسان‌ها، ایجاد مسابقه‌های اسب دوانی که یادآور کشمکش ایزد باران و دیو خشک سالی است.
روز سیزدهم نوروز گویا روز رسمی همه مردم برای طلب باران و شتافتن به کمک خدای باران یعنی تیشتر بود. در باره آئین سیزده بدر روایت دیگری هم وجود دارد. گویا ستاره‌ای دنباله‌دار در فضای زمین درخشیدن گرفته بود. طوری‌که در افق ایران هم آن ستاره دیده شد. بر اثر برخورد این ستاره با زمین، آتشفشان‌ها فعال شدند و زمین لرزه‌ی سهمگینی زمین را لرزاند. کاخ‌ها ویران شدند. از همین رو است كه مردم به طور سنتی در هر سال به هنگام روز سیزدهم فروردین منتظر واقعه‌ای سهمگین بوده‌اند.از این جهت خانمان خود را رها می‌كردند و در این روز زیر سقف و بام نمی‌ماندند، تا اگر زمین لرزه‌ای رخ دهد در امان بمانند.
