روایتی از سرزمینی که در آن سخن از خوشبختی جرم است
سیستان و بلوچستان پهناورترین استان ایران، سرزمین فراموش شده‌ای است که سرنوشت تلخی را تجربه می‌کند.
در این پهنه افسرده، بهار و شادی برای مردمانش غریبه است.
تلخی تنها طعم زندگی مردم این دیار است.
ستم و تیره‌بختی تنها تن‌پوش زندگی این سامان است که لبخند‌ها و گلخندها را خشکانده و همچون خاکی مرده، سر سبزی و خرمی با دلتنگی و مهجوری، در ماتم آن افسرده و پژمرده‌اند.
در این سرزمین محصور همه قربانی‌اند. بخصوص کودکان و نوجوانان بلوچ که نشکفته، خون داغ شان، شراب سرخ رنگ هیولای مرگ می‌گردد.
بیشتر بخوانید
کودکان بلوچ؛ کلیپی از زندگی دردناک کودکان دیار فقر و مرگ
چگونه؟
مردم این سرزمین علاوه بر اینکه از حداقل رفاه محروم هستند و همیشه در گرسنگی و تشنگی ایام را سپری می‌کنند، سرزمین آبا و اجدادی‌شان هم گویی همچون جهنمی متروکه در این کره خاکی قرار دارد. جهنمی که نتیجه ربودن همه مواهب زندگی مردمانش می‌باشد. از خوشی‌ها گرفته تا همه امکاناتی که یک جوان در مسیر رشد و بلوغ به آن نیازمند است.
نمونه‌ای از اتفاقی که در روستای سیادک زاهدان به وقوع پیوست، در ردیف یکی از دردناک‌ترین حوادثی است که هر روز در این خاک اسیر شاهد آن هستیم؛
مرگ ۵ نوجوان در آب انبار نیم متری
بنا به نوشته رسانه‌های حکومتی پنج نوجوان که همگی با هم برای تفریح از خانه‌شان در روستای سیادک زاهدان خارج شده بودند، روز بعد اجسادشان بالای حوض انبار پیدا شد. بر اساس اخبار و اطلاعات رسیده روز سه شنبه ۲۱ تیر ماه ۱۴۰۱ پنج جوان و نوجوان بنام های حمزه ۱۹ ساله محمد ۱۸ ساله، حامد ۱۷ ساله، عبیدالله ۱۶ ساله و شعیب ۱۶ ساله ساعت یک بعدازظهر روز سه‌شنبه از خانه خارج شدند. آنها باهم قرارگذاشتندکه به تفریح و گردش بروند.
شرح ماجرا از زبان برادر یکی از قربانیان
شهاب برادر یکی از قربانیان می‌گوید: «از همان عصر که از بچه‌ها خبری نبود، کل روستا را به دنبال‌شان گشتیم. همان شب به پلیس هم خبر دادیم. تا صبح دنبال‌شان گشتیم. تا اینکه پشت کارگاه خیاطی کنار حوض انبار لباس‌هایشان را پیدا کردیم. اول خودم لباس‌هایشان را دیدم. گفتم چرا باید آنها لباس‌هایشان را از تن در بیاورند. بلافاصله به سمت حوض انبار رفتم. باورم نمی‌شد. جسد آنها را پیدا کردیم».
وضعیت زندگی پنج قربانی جوان و نوجوان بلوچ
بر اساس گفته‌های شهاب مدت زیادی بود که این پنج نفر در کارگاه خیاطی کار می‌کردند و در کنار آن درس هم می‌خواندند. آنها کلی آرزو داشتند. کلی برای آینده‌شان هدف داشتند. مرتب از آینده‌شان می‌گفتند و ایده‌های خلاقانه‌ای طرح می‌کردند.
قربانیان حادثه تلخ در روستای سیادک زاهدان نمی‌دانستند که در سرزمین بلا زده ولایت فقیه آینده‌ای برای آنان متصور نیست. سرزمینی همچون جهنم که همه مواهب و امکانات و نان و خوشی‌ها و رفاه آن را چپاولگران دزدیده و بهشت سرشته با خون جوانان و مردم محروم را برای خود ساخته‌اند.
حکومتی که بیش از چهل سال هیچ ارمغانی برای مردم ایران جز مرگ و نیستی و فلاکت و گرسنگی و ده‌ها مصیبت و سختی دیگر نداشته و در هیچ جای دنیا نمی‌توان نمونه آن را پیدا کرد. در کشوری که سرمایه‌های آن در خاورمیانه خودنمایی می‌کند، جوانان برای تفریح باید سراغ آب انبارها رفته و به مرگی جانکاه دچار شوند. این شایسته زندگی مردم ایران نیست. اگرچه از منظر و نگاه شهاب برادر یکی از قربانیان، این حادثه شوکه کننده است و قابل فهم نیست و در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.
اما آنچه هویداست در جهنمی که ولایت فقیه برای مردم ایران ساخته، مرگ‌ها همچون ریزش برگ‌های درختان می‌ماند و تا این عفریت ننگ حاکم است، جوانان ایرانی همچون یاقوت‌های زیبا در زیر چرخ سختی‌های دردناک زندگی شکسته و تنها چند بهار را سپری می‌کنند.
در حالیکه خفاشان فرتوت ولایت، همچون جنتی در سنین بالاتر از ۹۰سالگی نه تنها تشکیل خانواده می‌دهند، بلکه همچنان به دلیل بی‌آیندگی و فقدان جایگزینی برای پیشبرد نیات پلید ولایت فقیه در مصدر امور باقی می‌مانند. این شام سیاه ظلمت و نفرت نیز بگذرد. بی‌تردید صبح رهایی و آزادی خواهد دمید.
