زباله‌گردی در ایران، نماد شکاف عمیق طبقاتی و فساد سیستماتیک حکومتی است. ایران، کشوری که بر دریایی از ثروت نشسته است. نفت، گاز، معادن غنی و ظرفیت‌های عظیم کشاورزی و صنعتی دارد. اما چرا مردمش برای تأمین یک لقمه نان باید در میان زباله‌ها جستجو کنند؟ میلیون‌ها دلار از ثروت ملی به جای رفاه مردم، خرج پروژه‌های هسته‌ای، گروه‌های تروریستی و سرکوب داخلی می‌شود. در نتیجه، فقر و فلاکت بر جامعه سایه انداخته و بسیاری برای زنده ماندن چاره‌ای جز زباله‌گردی ندارند.
چهل‌وشش سال حکومت ناکارآمد رژیم آخوندی، ساختار اقتصادی کشور را به نابودی کشانده است. صنعت، تولید و اشتغال‌زایی جای خود را به رانت‌خواری، فساد و غارت سپرده‌اند. در این شرایط، زباله‌گردی برای برخی به تنها راه معاش تبدیل شده است. این صحنه‌های دردناک در شهری مثل تهران که برج‌های میلیاردی در آن ساخته می‌شود، بیش از پیش خودنمایی می‌کند. زباله‌گردی تنها یک نشانه از سقوط اقتصادی نیست؛ بلکه فریادی است علیه بی‌عدالتی و تبعیض..
در همین زمینه
حاکمیت ایران به جای مدیریت منابع و رسیدگی به معیشت مردم، سیاست‌های مخرب خود را ادامه می‌دهد. میلیاردها دلار برای حمایت از گروه‌های تروریستی در لبنان، سوریه، عراق و یمن خرج می‌شود. در داخل کشور اما، بیمارانی هستند که برای هزینه درمان خود ناچار به زباله‌گردی می‌شوند. این نشان می‌دهد که اولویت‌های رژیم نه تنها رفاه مردم نیست بلکه سرکوب هر چه بیشتر اعتراضات برای حفظ حکومت ننگینشان است.
اما مردم محرومی که در تنگدستی مطلق هم حاضر به مزدوری برای رژیم نبوده و بناچار حتی به زباله گردی روی میآورند شرافتشان بر ننگ مزدوری سبقت میگیرد هم آنان امید به تغییر را زنده نگه می‌دارند. چاره کار، در اصلاحات درون سیستمی نیست. تنها با سرنگونی این رژیم، بساط فقر، فساد و تبعیض برچیده خواهد شد. ایران ثروتمند است، اما تا وقتی که این حکومت بر سر کار باشد، مردمش فقیر خواهند ماند. زمان تغییر فرارسیده است.
نوشته: ی .
