نه آب به زمینهای تشنه بازمیگردد، نه نان به سفرههای خالی
روایت دردناک یک شهروند اهل ساری از گرانی ۳۰۰درصدی، ناامنی و بیتفاوتی حکومت خامنهای و سایر حاکمان ویلانشین بازتاب درد تمام مردم ایران است که در سایه حکومت نامشروع خامنهای درد و رنج به آنان تحمیل شده است.
در میان انبوه مشکلات معیشتی و سرکوب بیرحمانه، صدای اعتراض مردم ایران هر روز در شبکههای اجتماعی طنینانداز میشود. یک شهروند اهل ساری، در پیامی تکاندهنده، از وضعیت اسفناک زندگی مردم پرده برداشته و فریاد خشم و درماندگی ملتی را به گوش جهانیان رسانده است. این روایت، تنها شرح حال یک شهر نیست، بلکه آیینهای از رنجی است که سراسر ایران را فراگرفته است.
ناامنی و سرکوب، وقتی اعتراض به گلوله پاسخ میگیرد
این شهروند معترض اهل ساری میگوید: «هر روز در شبکههای اجتماعی میبینیم که آمار قتل و ناامنی سر به فلک کشیده. هیچکس احساس امنیت نمیکنه. اوضاع به جایی رسیده که حتی نمیتونیم اعتراض کنیم، چون فوری با نیروهای سرکوبگر روبرو میشیم که بیرحمانه به سمت مردم شلیک میکنن» این کلمات، نهتنها حکایت از گسترش ناامنی دارد، بلکه نشاندهنده خفقانی است که حکومت خامنهای با خشونت عریان بر جامعه تحمیل کرده است. اعتراض، که حق مسلم هر شهروند است، در ایران به اسارت گرفته شده توسط خامنهای با گلوله و باتوم پاسخ داده میشود.
گرانی ۳۰۰درصدی، نان شب، آرزوی دستنیافتنی
این هموطن اهل ساری در ادامه از بحران اقتصادی کمرشکنی سخن میگوید که زندگی را برای میلیونها ایرانی به کابوس تبدیل کرده است: «به هر طرف نگاه میکنیم، نه آب داریم، نه برق. گرانی سرسامآوره و قیمتها تا ۳۰۰درصد بالا رفته است. آدمایی رو میشناسم که برای نان شبشون موندن و چیزی برای خوردن ندارن. این فقط مشکل یک منطقه نیست، همهجای ایران همینجوریه. تبعیض بیداد میکنه» این فریاد، بازتاب درد مشترکی است که از گرانی افسارگسیخته، بیکاری و فقر مطلق در سراسر کشور حکایت دارد.
در حالی که مردم برای تأمین نیازهای اولیه خود در تنگنا هستند، فساد و رانتخواری حکومتیان همچنان ادامه دارد و خامنهای خود را درگیر بحرانهای خارجی کرده است که مردم ایران تنها ضرر کننده اصلی آن هستند، چون هزینههایی که باید صرف معیشت مردم شود هزینه موشک و پهپاد و سایر جنگ افزارها در این جنگی که تنها خامنهای خواستار آن است، میشود.
بیآبی و بیبرقی برای مردم، نور و رفاه برای ویلانشینان
این شهروند اهل ساری در ادامه با اشاره به نابرابریهای آشکار، پرده از شکاف عمیق میان مردم و حکومت خامنهای برمیدارد. او میگوید: «کشاورزان جنوب و شرق کشور از بیآبی نمیتونن زمینهاشون رو آبیاری کنن، ولی برق ویلاهای شمال و تهران حتی یه لحظه قطع نمیشه. رانندهها حقشون بود اعتراض کنن، کشاورزان هم ضجه میزدن که محصولاتشون روی زمین مونده و همهچیز نابود شده، ولی هیچکس پاسخگو نیست» این تبعیض، تنها یک بیعدالتی ساده نیست؛ بلکه نمادی از نظامی است که منابع کشور را به نفع اقلیتی غارتگر مصادره کرده و مردم را در تاریکی و محرومیت رها ساخته است.
در همین زمینه
بحران آب و نان و هویت از زبان دولتیها!
فریاد اتحاد، قیام، تنها راه رهایی از ستم حکومت خامنهای
این شهروند اهل ساری در پایان، با طرح پرسشهایی بنیادین، راه برونرفت از این بحران را در اتحاد و قیام مردم میبیند: «سؤالم اینه: کی باید پاسخگو باشه؟ متولی امور مردم کیه؟ چرا همهچیز گنگه و مردم بلاتکلیف رها شدن؟ تا وقتی متحد نشیم و قیام نکنیم، هیچچیز عوض نمیشه.» این سخنان، نهتنها بیانگر خشم و ناامیدی است، بلکه دعوتی است به همبستگی برای سرنگونی حکومتی که جز سرکوب، فقر و تبعیض برای مردم به ارمغان نیاورده است.
نگاهی به عمق بحران، آماری تکاندهنده
بر اساس گزارشهای مردمی و منابع شبکههای اجتماعی، بحران معیشتی در ایران به نقطهای بحرانی رسیده است. تورم واقعی، که از سوی منابع مستقل بیش از ۵۰درصد برآورد میشود، در کنار افزایش ۳۰۰درصدی قیمت برخی کالاهای اساسی، میلیونها خانوار را به زیر خط فقر مطلق کشانده است. قطعی مکرر برق و آب، بهویژه در مناطق محروم، زندگی روزمره را فلج کرده و کشاورزان را به ورطه نابودی کشانده است. در همین حال، گزارشها از اعدامهای روزانه و سرکوب خشونتبار معترضان، حکایت از تلاش حکومت خامنهای برای مهار جامعهای انقلابی دارد که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد.
صدای ساری، صدای ایران
فریاد این شهروند اهل ساری، تنها صدای یک فرد نیست؛ بلکه پژواک درد و خشم ملتی است که زیر بار ظلم و فساد حکومت خامنهای کمر خم کرده است، اما هرگز تسلیم نشده است. مردم ایران، با آگاهی از ریشه مشکلات، راه رهایی را در اتحاد و قیام یافتهاند. تا زمانی که این نظام فاسد و سرکوبگر بر سر کار است، نه آب به زمینهای تشنه بازمیگردد، نه نان به سفرههای خالی. تنها با سرنگونی این حکومت است که ایران میتواند نفسی دوباره بکشد و عدالت و آزادی را به آغوش بکشد.
این روایت، بخشی از موج عظیم اعتراضاتی است که در شبکههای اجتماعی منتشر میشود و نشاندهنده عزم راسخ مردم برای تغییر است. صدای ساری، صدای ایران است و این صدا، خاموشنشدنی است.







