می‌گویند پیپ استالین برایش خیلی ارزش داشت و به آن عادت کرده بود. روزی در زمان اوج قدرت‌اش در اتحاد جماهیر شوروی، یک هیأت از گرجستان آن زمان برای ملاقات با استالین به مسکو رفت. پس از پایان جلسه استالین متوجه شد که پیپ‌اش گم شده است. نظر به اهمیت پیپ‌اش، رئیس کا.گ.ب را احضار کرد و از او خواست که تحقیق کند که آیا هیأت گرجستانی پیپ او را برداشته یا نه.
چند ساعت بیشتر نگذشت که استالین در محل کارش، پیپ‌اش را در کشوی میزش پیدا کرد. می‌گویند او از رئیس کا.گ.ب خواست که هیأت گرجی را آزاد کند چون پیپ پیدا شده.
رئیس کا.گ.ب گفت: متأسفم رفیق! تقریبا نصف هیأت گرجی اقرار کرده‌اند که پیپ را برداشته‌اند و چند نفر هم موقع بازجویی مرده‌اند!
حالا داستان این ابراهیم رئیسی است که می‌خواهد رئیس جمهور شود و لابد سودای جانشینی خامنه‌ای را هم دارد. او همان انگشتری را به دست دارد که در سال ۶۷حکم اعدام هزاران زندانی سیاسی را امضا کرد و با آن مهر کرد. حالا لابد می‌خواهد سوگند رئیس جمهوری هم بخورد و با همان انگشتری پیمان‌نامه‌اش را با خامنه‌ای مهر کند. رئیسی لابد دارد پیش خودش حساب می‌کند که سرعت عمل او در کشتن ۳۰۰۰۰ زندانی سیاسی در کمتر از دو ماه از راندمان رئیس کا.گ.ب که تنها چند نفر را در آن روز کشته بود بیشتر است.
رئیسی اگر فراموش نکرده باشد،حتما می داند که در همین آبان ۹۸ جوانان شهریار انگشتری امامش را در میدان شهریار به آتش کشیدند. بنابراین باید کمی هشیارتر مواظب انگشتری‌اش باشد.
اما پیشاپیش به رئیسی باید یک چیز را یادآوری کرد. که اگر وسط کار انگشتریت گم شد! نه آن سربازان امام زمانت را سراغ هیأت گرجی بفرست و نه توی کشوی کمدت جستجو کن. انگشتری‌ات در دست جوان‌های شهریار و قلعه حسن خان است یا جوان‌های رباط کریم و اسلام شهر. یعنی همانها که دوستانشان را در آبان ۹۸ کشتید. آدرس سر راسته اگر خواستی بروی…
