دیکتاتوری جمهوری اسلامی ،حاکمیتی که بر اساس چماق و ظلم و تجاوز به حقوق دیگران و کشتن و بستن و بازداشت قرون وسطایی و استالینی و ایجاد خفقان و سانسور روزنامه ها و اخلال در وسائل ارتباطی و زندانی کردن عقلاء و نخبگان جامعه متکی است.
در تاریخ ایران زمین مقدر چنین بوده است که هرگز اهریمن را در این سرزمین فروغ جاوید امکان پا گرفتن نباشد.
دیگر زمان آن رسیده که دریابیم قوتهامان کجاست و ضعف هامان کجا…!؟
گهگاه بر خود ببالیم و ضعف هامان را نیز دریابیم. از گذشته بیاموزیم و پاسخ ها را بجوییم. نگاهی نه از سر تفنن بل کمی جدی تر و بکار گرفتن این درس ها برای ساختن آینده. زیرا سرمایه بزرگ است که به بهای سنگینی بدست آمده است و می تواند ما را بر تواناییها و محرومیتهایمان آگاه تر کند…
امروز جبهه نبرد متحد خلق در هر خیابان، کوی و برزن گسترده است. مبارزه ما امروز یک مبارزه تمام عیار رهایی بخش و ضد دیکتاتوری در جامعه ای استبدادزده و رویارویی با فاشیسمی به نام رژیم ارتجاعی آخوندی تحت لوای جمهوری اسلامی می باشد.
به گفته برادر مسعود سال هاست حرف هایی در دل داریم، گرچه آن را با زبان های مختلف بیان کرده ایم… حرف هایمان را در کتاب ایدئولوژیک، در تحلیل های سیاسی، در اطلاعیه های سیاسی نظامی، در رگبار گلوله های داغ، شعارهای قبل از شهادت شهدای مان، در فریادهای خاموش زندانی مان و در صدای شنیده نشدنی گریه های مادران شهدای مان بر سر مزار عزیزانشان، در خاوران و گورهای دسته جمعی.
شاید امروز کمتر فرد آگاهی را می شود یافت که در مورد این مسئله تردید داشته باشد که نقض دموکراسی و پایمال کردن حقوق شهروندی و خواسته های به حق مردم شریف ایران، خاص یک نظام فاشیست به نام رژیم ارتجاع آخوندی در ایران است که نظامی هم ردیف با رژیم شاهنشاهی و طاغوتی است.
عدم رعایت حقوق پیروان ادیان و مذاهب، حتی مذاهب توحیدی و الهی از قبیل زرتشتیان، مسیحیان و … تا جایی که حتی مانع ترویج افکار و نیز گرویدن افرادی جدید به این ادیان شده و افراد نوکیش به تحمل مجازات های سنگین حبس در زندان محکوم می شوند. تبعیض در حقوق اجتماعی و آموزش افرادی که در مجموعه ادیان غیر از اسلام هستند تا جائیکه این تبعیض ها در نظام آموزشی، مختص به ادیان نشده و حتی در بین قومیتها نیز نمود آشکار دارد.
نابرابری حقوق زنان در برابر مردان، چه حقوق اجتماعی و چه فردی و مجازات زنان به جزم زن بودنشان و مجازات شان بوسیله اسیدپاشی و … واقعیتهای تلخی را در معرض دید جهانیان قرار داده.
وجود اشکال بزرگ سرمایه داری و تجاری با سرکردگی سپاه پاسداران تروریست و تحت حمایت ضحاک زمانه (خامنه ای) و بدنبال آن بنیادهای مالی بزرگی مانند: خاتم الانبیا، نبوت، کوثر، مستضعفان، آستان قدس و دهها موسسه مالی و نهاد تجاری و پولشویی و غارتگری مردم ایران و توزیع نامناسب منابع و ثروت در بین مردم که باعث بوجود آمدن دو طبقه بوروژوازی و تنزل کرده متوسط جامعه و کارگری به زیر خط فقر می باشد و نیز تولید ژن خوب در سطح جامعه و در مقابل، کودکان کار…!!!
در سطح بین المللی نیز ، ایجاد تنش و بحران در امور داخلی کشورهای منطقه و وارد کردن ثروت ملی و حقوق بخش عظیمی از مردم ایران درجیب گروه ها و دسته جات نیابتی که وظیفه شان اخلال و هرج و مرج در کشورهای دیگر و نیز همسایگان هم مرز می باشد.
رژیم آخوندی با تربیت استبدادی خود در داخل کشور، صدای اقشار فرهیخته و دموکراسی خواه منتقد و حق جو را سرکوب می کند. آخر همه می دانند که برای بقای دیکتاتور جز خونریزی و خفقان گریزی دیگر نیست.
ساخت زندان های بسیار، دستگیری ها و بازداشت های غیرقانونی و نحوه برخورد با بازداشت شدگان، نه در قالب شرع و قانون و نه بر مبنای اخلاق، انصاف و مروت قابل توجیه نیست و گویای این واقعیت است که سرکوب، شکنجه و اعدام هر صدای حق طلب، خاص حکومتهای دیکتاتور و فاشیست است.
بیان مسائل فوق، واقعیتهای تلخ را در معرض دید جهانیان می گذارد. از جمله اینکه حکومت ارتجاعی آخوندی در ایران با مخالفان یا کسانی که دیدگاههای به زعم آنان تهدیدآمیز برای رژیم دین سالارانه دارند، چه رفتاری در پیش می گیرد.
در بازتاب نقض حقوق بشر و موارد فوق، توسط روزنامه نگاران خبری و پوشش اعتراضات به حق مدنی اقشار مختلف جامعه از قبیل معلمین و فرهنگیان، دانشجویان، کارگران زحمتکش، رانندگان و کامیونداران، مالباختگان موسسات مالی تحت حمایت رهبری و سپاه، بازداشت عده ای از روزنامه نگاران و صدور احکام ناعادلانه و سنگین در حق آنان را شاهد بودیم که مصداق نفی آزادی بیان و حقوق اولیه، زورگویی و عدم نقدپذیری رژیم دیکتاتور آخوندی ست که عدم مشروعیت این رژیم ارتجاعی و غاصب را عیان تر می سازد.
حاکمیتی که بر اساس چماق و ظلم و تجاوز به حقوق دیگران و کشتن و بستن و بازداشت قرون وسطایی و استالینی و ایجاد خفقان و سانسور روزنامه ها و اخلال در وسائل ارتباطی و زندانی کردن عقلاء و نخبگان جامعه که حاضر به همکاری در خباثتهای این رژیم ارتجاعی نیستند به بهانه های مختلف و تحمیل اعتراف به امور خلاف واقع به ویژه در زندانها، که نمونه های آنها در تاریخ حکومتهای فاشیستی ثبت است.
پس نتیجه می گیریم که بدون وجود یک سازمان انقلابی و بدون تشکیلات، هدایت انقلابی خلق، دستیابی به قله های پیروزی امری غیرممکن است. همسویی با فعالیتهای شبانه روزی هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران سمبل مبارزات مردمی و نقطه عطفی است که ما را در دستیابی به اهداف توحیدی مان یاری می کند.
ایجاد جامعه ای مدنی و سرزنده و از کاراندازی اصل ولایت فقیه تنها راه سرنگونی حکومت خودکامه و دیکتاتوری و ارتجاعی رژیم آخوندی می باشد.
به قلم یک زندانی سیاسی
شهریور ۹۸
درهمین زمینه:
گزارشی ازضرب و شتم کارگران هپکو با حمله گارد ویژه ونیروی سرکوبگر انتظامی
واقعیت رژیم آخوندی، حقیقت آلترناتیو دمکراتیک
