در فرهنگ و اندیشه ایرانی بعضی پدیده‌ها مطلق بودند، برخی مقدس، برخی کیمیا و دست نایافتنی و برخی پدیده معمول و روتین روزگار. هستی ایرانی بر همین مدار می چرخید و می‌چرخید تا روزی که دیو در لباس فرشته به سرزمین ما پاگذاشت.
اولین رسالتش کشتن کلمات بود وسپس به کشتن پدیده‌ها همت گماشت.
کودک و طفل و نوجوان یکی از این پدیده‌های مطلق بودند که شکنجه و آزار و کشتن آنان در این فرهنگ هرگز و هرگز پذیرفته شده نبود. اما دیو بدسرشت هزاران کودک و نوجوان را در زندان‌ها کشتار و مثله کرد. برخی کودکان را به عنوان مین روب در جنگ به کار گرفت و برخی کودکان دیگر را در خیابان‌ها به گرسنگی و بیگاری گماشت و چنین شد که دیو کودک کش، همه چیز را به گروگان خود گرفت حتی فرهنگ را.
«هستی» تازه‌ترین و نه آخرین طعمه دیو کودک کش بود. او که اکنون گویی از خوردن و بلعیدن گوشت و خون کودکان و نوجوانان بیش از بزرگان لذت می برد، این بار تنها طی ۷۰ روز ۷۰کودک را به مسلخ برد. کودکانی که هنوز عروسک‌های‌شان در خانه جامانده و منتظر برگشت آنهاست.
هستی نارویی یکی از این زیباترین کودکان ما بود که دیو کودک کش و بدسرشت به سراغش آمد. هستی کودک بلوچ بود با زخم های محرومیت بر جسم و جان. پدرش را بلال صدا می زد. از روزی که در مهر ۹۴ متولد شد، لبخند خانه بود برای همین هستی نام گرفت.
در همین زمینه
اسامی و مشخصات ۵۰۳ شهید انقلاب دمکراتیک مردم ایران-۱۴۰۱
دیو کودک کش چگونه هستی ما را برد؟
روز ۸ مهر یعنی درست ۸ روز قبل از اینکه هستی بتواند جشن تولد ۸ سالگی اش را بگیرد، همراه با مادر بزرگش راهی مصلی شهر شد تا همراه با مردم زاهدان نماز بخواند. آخه مادر بزرگ به او گفته بود که حالا دیگه داری بزرگ می‌شی دخترم! دیگه می تونی همراهم بیایی بریم نماز.
هستی روز ۸ مهرهمراه مادر بزرگ به مسجد مکی رفت و جمعیت انبوه زنان و مردان بلوچ را دید که برای نماز به مسجد هجوم آوردند. اما نه هستی و نه مادر بزرگ نمی دانستند که دیو کودک کش چه طرحی در سر دارد…
هستی تازه سلام پایان نماز را تمام کرده بود و داشت به مادر بزرگ نگاه می کرد که کی سلام پایان را می دهد. نگاه معصومانه اش هنوز به گلدسته بالای سر مادر بزرگ دوخته شده بود که ناگهان دنیا تیره و تار شد.
رگبار پاسداران دیو کودک کش مردان و زنان بلوچ را در کف مسجد و خیابان درو کرد. هستی هنوز نمی دانست باید چه کار کند که نارنجک اشک‌آور پاسداری بر فرق سرش فرود آمد و اشک عرش و هستی را در آورد.
هستی ۷ ساله آنروز همراه با ۱۱۴ تن دیگر از پدران و مادران و عموهایش در کف مسجد و خیابان‌های اطراف آن قتل عام شد تا چند روز بله فقط چند روز دیو کودک کش نفس راحتی بکشد. اما چنین نشد…
اما از ۸ مهر تاکنون هستی منتظر ماند تا عکس زیبا و نگاه معصوم او با نام قشنگش بر سر در شهدای آزادی هک شود و چنین شد. حالا هستی همراه با ۷۰ کودک دیگر قتل عام شده دیگر در این قیام منتظر روزی هستند که غیرت وطن دیو کودک کش و بدسیرت را از وطن بیرون کند و فرشته آزادی را بر تخت بنشاند .
می گویند هستی و خواهران و برادرانش خانه‌ای نداشتند. باشد که اولین فرشته ای که به خاک وطن پا می نهد برای عزیزان هستی خانه ای بنا کند که خشت خشت آن با محبت وعشق بنا گردد.
و چنین خواهد شد.
