کودکانی که نان می آورند در بازی کودکانه
اینجا بلوچستان است! سرزمین سوخته در تبعیض و فقر و سرکوب. کودکانش شناسنامه ندارند. آب ندارند. مدرسه ندارند. اما دوچرخه دارند. کودکان بلوچستان تن پوش مناسب ندارند. خانه ندارند. کودکان در هوتکها غرق می شوند. جای بازی ندارند. کلاسی برای درس ندارند اما دوچرخه دارند.۷۰درصد مدرسه ها در خاش، میرجاوه، کورین و نصرت آباد، غیر استاندارد است. دانشآموزان در مدارس خشتی، گلی و بعضا در فضای آزاد بنام کلاس شرکت می کنند و در بسیاری از مناطق، در سیاهچادر درس میخوانند.
دوچرخه سواری برای کودکان بلوچ بازی نیست!
کودکان بلوچ جای بازی ندارند اما دوچرخه دارند نه برای بازی بلکه براری جانبازی! کودکان بلوچ با دوچرخه سوختبری میکنند تا نان خانه را در آورند.
در دنیای بی رحم سرمایه وسود و تبعیض همه چیز از خانواده بلوچ گرفته شده است. تا یک سال پیش پدران این کودکان شب هنگام گالن های سوخت را سوار وانتبارهای خود میکردند و در و همسایه ها همدیگر را صدا میکردند و یک کاروان خودرو، سوخت را به آن سوی مرز می رساندند تا نانی برای خانواده بدست آورند. بگذریم که هر شب پاسداران در کمینشان بودند. با اولین شلیک به خوروهای انباشته از سوخت هم خودور و هم نان آور خانواده پودر می شدند. با این وجود این تنها راه باریکه بقا برای خانواده بلوچ بود. [قتل یک هموطن بلوچ توسط لباس شخصی های خامنه ای]
پاسداران در کمین کودکان
پاسداران خامنه ای به این تک شکارها بسنده نکردند. طرح آوردند. طرحی به نام «رزاق». معنیاش آن بود که این رزق مال شما نیست مال ماست، مال سپاه پاسداران و بیت ولایت است. مرزها را بستند. در سراوان سوختبران را کشتار جمعی کردند و تجارت پرسود تأمین سوخت پاکستان را سپاه در اختیار گرفت.
پدران کودکان بلوچ در این تنگنا و بسته شدن مرز به جای وانت، موتورسیکلت وارد کردند تا از کوره راههای کوهستانی نان خانواده را تأمین کنند اما بازهم از شلیک پاسداران در امان نماندند. هر روز خبری از شلیک بود و کشتار سوختبر.
حالا دیگر کودکان بلوچ وارد شدند. پدران شان یا مردند یا فلج و خانه نشین شدند و یا در زندان هستند. حالا این کودکان بلوچ نان آوران خانواده با دوچرخه اند.گالن سوخت را بر ترک دوچرخه می بندند و شادی کنان پا می زنند تا آن سوی مرز. آنان هم می دانند مرگ در انتظار آنان است. مدرسه و درس آنها حالا در رالی مرگ است. دوچرخه سواری در مسابقه مرگ…
