چرا حکومت دست از آزار بهاییان بر نمی‌دارد؟
عفو بینالملل با صدور یک اقدام فوری به افزایش فشار علیه بهاییان هشدار داد. عفو بینالملل نوشت: «مقامات حکومت ایران در حال تشدید حملات ضد حقوق بشری خود علیه اقلیت تحت آزار بهایی هستند. از ۹ مرداد ۱۴۰۱، مقامات به خانه‌ی ده‌ها نفر از بهاییان یورش برده، وسایل با ارزش آنها را ضبط کرده، حداقل ۳۰ نفرشان را بازداشت کرده و بسیاری دیگر را صرفا به دلیل باورهای بهایی خود مورد بازجویی، بستن اجباری پابند ردیاب الکترونیکی و تهدید به زندان قرار داده‌اند».
عفو بین الملل افزود: به گفته «دفتر جامعه جهانی بهایی»، دست‌کم ۶۸ بهایی در حال حاضر به دلیل باورهایشان در زندان‌های ایران هستند، از جمله افرادی که از سال ۱۳۹۱ در زندان بوده‌اند. به گفته سازمان ملل، بیش از ۱۰۰۰ بهایی اکنون در معرض خطر زندان قرار دارند، از جمله ۲۶ نفر در شیراز که در تیر ۱۴۰۱ پس از یک محاکمه‌ی دسته‌جمعی به شدت ناعادلانه به دو تا پنج سال حبس محکوم شدند.
دور جدید آزار بهاییان
بهاییان در سراسر جهان دویستمین سالروز تولد بهاء الله، بنیانگذار دین بهائی را جشن می‌گیرند. اما آیا بهائیان در ایران هم می‌توانند آشکارا چنین جشنی برگزار کنند؟ آنها در کشور مبدأ دین بهائیت مورد آزار قرار می‌گیرند.
آزار بهائیان و دیگر اقلیت‌های مذهبی و دگراندیشان از زمان روی کارآمدن ولایت فقیه در ایران تشدید شد و در همان ماه‌های آغازین پس از انقلاب صدها بهایی اعدام و شکنجه شدند.
در سال‌های اخیر نیز دولت ایران از ادامه تحصیل بهاییان جلوگیری کرده و آنها را از داشتن مشاغل دولتی محروم کرده، همچنین به بازداشت‌های خودسرانه پیروان آیین بهاییت و صدور احکام زندان برای آنان ادامه می‌دهد.
اخیرا مدیر دفتر بهاییان در آمریکا از تصویب قطعنامه کنگره آمریکا که در محکومیت اذیت و آزار بهاییان در ایران تشکر کرد و گفت: «در اواخر نوامبر مأموران دولتی به حداقل ۲۰ خانه و مغازه بهاییان در سراسر ایران یورش بردند و کلیه وسایل آنها را از جمله کامپیوتر، گوشی‌های موبایل و سایر لوازم شخصی را ضبط کردند و در ماه اکتبر تخریب خانه ۲۷ بهایی در روستای ایول در مازندران با حکم دادگاه استان صادره شد و این آخرین اقدام در یک رشته عملیات برای حذف بهاییان در این منطقه بود.
تاریخ آیین بهایی در ایران بر سرکوبی مضاعف دلالت دارد
سرکوب و آزار بهائیان، که از همان سال‌های نخست برآمدن این دیانت آغاز شد و تاکنون ادامه داشته است، در یک قرن و نیم گذشته اشکال مختلفی به خود گرفته: تبعید و زندان، تخریب قبرستان، ممانعت از تحصیل، آتش زدن مزارع و ویران کردن خانه‌ها، و حتی قتل و کشتار.
روایت این تاریخ نیز با سرکوب مواجه بوده و در کتاب‌های تاریخ و متون تحلیلی نامی از این دیانت و پیروان آن برده نمی‌شود. مگر آن که همراه با بدگویی باشد.
بهاییان در دوران شاهان پهلوی
در دوران پهلوی‌ها سرکوب بهائیان نه به آشکاری دوره قاجار که «بابی‌گری» می‌گفتند، بلکه به روش دیگری ادامه یافت. با آن که سیاست رضا خان در مورد ملایان با سیاست شاهان قاجار متفاوت بود و به عقب‌نشینی ظاهری آنان از صحنه سیاست و دخالت در امورکشور انجامید، اما آنان مبارزه با بهائیت را کنار نگذاشتند و رضا خان نیز در مواقع لازم با سختگیری بر بهائیان رضایت ایشان را به دست می‌آورد.
در دوره محمد‌رضا پهلوی ملایان برای بازگرفتن قدرت پیشین بسیج شدند و با استفاده از منابع سرشار مالی و بهره‌جویی از احساسات دینی مردم به تحکیم صفوف خود پرداختند. قدرت رهبران روحانی روز به روز افزونی گرفت. انجمن‌های ضد بهاییت که بعدها به انجمن حجتیه تغییر نام داد، توسط آخوندها تاسیس شده و در پناه سلطنت و دربار به اذیت و آزار بهاییان بدون پیگرد قانونی می‌پرداختند. آنان شاه را صریحاً در رابطه با بهائیان و یهودیان تهدید می‌کردند. به همین خاطر اقلیت‌ها به ویژه بهائیان مورد تبعیض و آزار بودند.
بیشتر بخوانید
شیرین دالوند به همراه ۹ زن بهایی عدام شد
سرکوب بهاییان در حکومت ولایت فقیه
در دوران حکومت ملاها روش سرکوب دوره قاجار از سرگرفته شد و شدت و قساوتی یافت که شبیه آن را فقط می‌توان در کتاب‌های تاریخ اروپای سیاه قرون وسطی در مورد مجازات اقلیت‌ها و مجازات نواندیشان و متفکرین یافت.
مبارزه ملایان با آیین بهایی و اقلیت‌ها با تاریخ بیداری ایرانیان از زمان قاجار و مخالفت سنتی ملایان با هر نوع فکر آزاد هم زمان در پیوند است. اینان از زمان صفویه تا امروز اختیار جان و مال و ناموس مردم و کشور را به طورمستقیم و غیرمستقیم در دست داشته‌اند و با نشر خرافات و پندارهای قرون وسطایی چون دیواری آهنین سد راه ترقی فکری مردم ایران بوده‌اند.
در انقلاب مشروطه ایران که از همان آغاز مورد مخالفت فضل‌الله نوری و ملاهای مرتجع مشروعه خواه بود، با شمشیرکشیدن علیه مشروطیت به محو و نابودی بهائی‌ها هم کمربسته بودند. در یک قرن و نیم اخیر آخوندها موفق شدند تا حد فراوان از نفوذ و توسعه بهاییان جلوگیری نمایند.
عدم تحمل اقلیت‌های مذهبی وکشتار بهاییان از همان فردای انقلاب بهمن، نشان داد که خمینی، همچون پیشوایش شیخ فضل الله نوری به آزار و اذیت وکشتار اقلیت‌های مذهبی برخاسته است.
پس از آمدن خمینی به ایران همان حقوق ناچیزی که بهائیان به عنوان شهروند ایرانی در قانون اساسی سابق داشتند، از دست دادند و ناگهان با یک اظهار نظر مشارالیه به صورت گروهی مضر به حال مملکت و محروم از هر حقوقی در آمدند.
ادامه سرکوب بهاییان
یکی از حربه‌های خمینی در زمان حکومت شاه موضوع نفوذ بهائیان در حکومت، و ارتباط آنان با اسرائیل و صهیونیسم و خطرشان برای اسلام بود. بعد از انقلاب اقدامات وسیعی برای ایجاد اختناق اقتصادی جامعه اقلیت‌ها و به ویژه بهایی و فلج‌کردن زندگانی افراد آن آغاز شد. این کار ابتدا با مصادره شرکت‌های متعلق به جامعه و یا شرکت‌های خصوصی بهائیان آغاز شد. سپس با ضبط اموال بهائیانی که اعدام می‌شدند، ادامه یافت. با این یورش‌ها و مصادره‌ها جامعه بهایی را از تمامی منابع مالی و اقتصادی خود محروم کردند تا آن را بیش از پیش به حاشیه رانند و حداکثر به صورت جامعه فلج مانند یهودیان و زرتشتیان که سرکوب می‌شدند درآورند.
منابع:
۱ـ دویچه وله فارسی
۲ ـ کتاب صد و شصت سال سرکوب آئین بهائی
