دفاع تاریخی کنت لوئیس درهجدهمین جلسه دادگاه استیناف حمید نوری
روز ۱۵آبان ۱۴۰۲ هجدهمین جلسه دادگاه استیناف حمید نوری در استکهلم سوئد برگزار شد. آقای کنت لوئیس وکیل مجاهدین خلق در این جلسه دادگاه استیناف آخرین دفاعیات خود را ارائه کرد. آقای کنت لوئیس در این جلسه دادگاه در یک دفاع تاریخی در مورد مجرمیت حمید نوری، تاریخچه‌ای از نبرد مجاهدین با دیکتاتوری آخوندها را برای دادگاه تشریح کرد.
آقای کنت لوئیس گفت: ما با حکم دادگاه اول در مورد محکومیت حمید نوری به حبس ابد کاملا موافق هستیم. ادله اثبات کننده مجرمیت او بسیار زیاد است.
از نظر ما جنگ بین مجاهدین و رژیم ایران یک جنگ غیر بین‌المللی بوده است و حمید نوری باید براساس جنایت در یک نزاع مسلحانه غیر بین‌المللی توسط دادگاه محکوم شود. بسیاری از داده‌های نادرست در مورد رابطه مجاهدین و عراق در دادگاه به آن استناد شده به نقل از روزبه پارسی است که طبق اسنادی که اخیرا منتشر شده است،از سوی رژیم ماموریت داشته است که اطلاعات غلط و گمراه کننده جهت تاثیر گذاری بر کشورهای اروپایی منتشر کند
این که سازمان مجاهدین خلق ایران پس از سرنگونی دولت سابق عراق تحت کنوانسیون چهارم ژنو به عنوان افراد حفاظت شده شناخته شده اند،برپایه عملکرد مستقل آنها در عراق بود.
کنت لوئیس با ارائه اسناد خرید سلاح از سوی مجاهدین به تا سال ۲۰۰۱ و تاکیدات مقامات سازمان ملل مبنی بر اینکه قرارگاه‌های مجاهدین تحت کنترل دولت عراق نیست، گفت این اسناد نه تنها استقلال مجاهدین خلق از عراق را اثبات می کند، بلکه نشان می دهد که منازعه مسلحانه غیر بین‌المللی پس از سال ۱۹۸۸ نیز ادامه یافته است.
کنت لوییس با ارائه لیستی به دادگاه از درگیری‌های مسلحانه رژیم و مجاهدین از سال ۱۹۸۱ و حملات موشکی و هوایی و تروریستی رژیم علیه مجاهدین در ۳۰سال گذشته نتیجه گیری کرد؛ درگیری مسلحانه مجاهدین و رژیم به مراتب طولانی‌تر از جنگ ایران و عراق بوده است و دست کم تا سال ۲۰۰۳ ادامه پیدا کرد و حتی این جنگ بعد از ۲۰۰۳ که مجاهدین سلاح هم نداشتند ادامه یافت.
کنت لوییس با تشریح متن حکم قتل عام گفت این حکم هیچ نشانی از عملیات فروغ جاویدان ندارد. به احتمال زیاد این حکم هم‌زمان با پذیرش آتش بس از سوی خمینی نوشته شده است.
ادامه دفاعیات کنت لوئیس در دادگاه استیناف حمید نوری
کنت لوییس خطاب به دادگاه گفت خمینی ۸ دلیل برای قتل عام مجاهدین ذکر کرده است؛ سه مورد از این دلایل به اعتقادات مذهبی مجاهدین برمیگردد که حاکی از نسل کشی است
وی گفت: دلیل دیگر خمینی جنگ‌های کلاسیک مجاهدین در شمال و غرب و جنوب کشور است. وی با نقشه نشان داد که شمال و جنوب کشور هیچ ربطی به عراق و به طریق اولی به فروغ جاویدان ندارد.
کنت لوئیس در شروع دفاعیاتش در دادگاه گفت: موکلین من معتقدند که رویارویی مجاهدین و حکومت ایران یک نزاع غیربین‌المللی بوده که از سال ۶۰ شروع شده است.
کنت لوئیس در آخرین دفاعیات خود در دادگاه گفت: یک جنگ داخلی بین سازمان مجاهدین خلق ایران و رژیم ایران از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ با سرکوب تظاهرات مسالمت آمیز و دستگیری‌های گسترده و اعدام‌های دست‌جمعی توسط رژیم شروع شد. به گفته مقامات رژیم از جمله مصطفی پورمحمدی این جنگ تا امروز ادامه دارد.
اعدام‌های دست‌جمعی از همان شامگاه ۳۰ خرداد شروع شد. بعد از این اعدام‌ها بود که مجاهدین به مقاومت مسلحانه روی آوردند.
کنت لوئیس تاکید کرد: بسیاری از داده‌های دروغی که در مورد رابطه مجاهدین و عراق در دادگاه به آن استناد شده به نقل از روزبه پارسی است که طبق اسنادی که اخیرا منتشر شده است، یکی از کسانی بوده که تحت عنوان «ابتکار کارشناسان ایرانی» از سوی رژیم ماموریت داشته است که اطلاعات غلط و گمراه کننده جهت تاثیر گذاری بر کشورهای اروپایی منتشر کند.
منبع ادعاهای کذبی مانند اینکه مجاهدین از حمایت‌های مالی، تسلیحاتی و نظامی عراق برخوردار بودن نیز روزبه پارسی است.
کنت لوئیس در دفاعیاتش همچنین گفت: برخی دیگر از داده‌های علیه مجاهدین به نقل از فردی است بنام آنتونی کوردزمن که مطالبش علیه مجاهدین فاقد هرگونه منبع معتبری است و گاهی ادعاهای رژیم ایران را تکرار کرده است.
دادگاه حمید نوری و رو کردن منابع سندسازی رژیم
بخشی از دعاوی آنتونی کوردزمن علیه مجاهدین به نقل از یک مقاله از روزنامه فیلادلفیا اینکوایر آمریکاست که وقتی شما به اصل مقاله مورد اشاره کوردزمن مراجعه میکنید، به هیچوجه مطالبی که کوردزمن نوشته است وجود ندارد.
کنت لوییس با استناد به خبرنگاران متعدد خارجی که در عملیات چلچراغ شرکت داشته اند، نشان داد که دعاوی کوردزمن مربوط به شرکت نیروهای عراقی در جنگ‌های ارتش آزادیبخش تا چه اندازه بی پایه است.
کنت لوییس به نقل از سفیر لینکلن بلومفیلد که قبل از خروج مجاهدین از لیست تروریستی در کنگره آمریکا شهادت داد گفت: در هیچ زمانی در طول جنگ عراق و ایران، از جمله عملیات «فروغ جاویدان» ارتش آزادیبخش ملی (NLA)، نیروهای نظامی عراق در عملیات با نیروهای مجاهدین خلق شرکت نکردند.
مجاهدین خلق هرگز در هیچ زمانی و در هیچ عملیات مشترکی با ارتش عراق یا عملیات موازی در حمایت از ارتش عراق انجام ندادند.
کنت لوئیس سپس افزود: در ژوئن ۱۹۸۶، سازمان مجاهدین خلق ایران به عراق نقل مکان کرد و مسعود رجوی در ژوئن ۱۹۸۷ تشکیل ارتش آزادیبخش ملی ایران را اعلام کرد. از آن زمان، حداقل تا سال ۲۰۰۳، ارتش آزادیبخش ملی ایران در حالت جنگی با رژیم ایران بود. در واقعیت مجاهدین از سال ۱۹۸۱ درگیر یک منازعه غیر بین‌المللی با رژیم ایران بودند.
اسناد استقلال مجاهدین خلق در دادگاه حمید نوری
ارتش آزادیبخش ملی ایران در عملیات خود کاملا از دولت و ارتش عراق مستقل بوده است. این موضوع توسط گزارش‌های بین‌المللی متعدد، ژنرال‌های ارتش سابق عراق، اسناد به جا مانده از دولت سابق و گزارش‌های کارشناسان حقوق بین‌الملل تایید شده است.
این حقیقت که سازمان مجاهدین خلق ایران پس از سرنگونی دولت سابق عراق، تحت کنوانسیون چهارم ژنو به عنوان افراد حفاظت شده شناخته شده، نشاندهنده عملکرد مستقل آنها در عراق بود.
روزنامه کویتی القبس در ۱۱آوریل ۲۰۰۹ در مقاله ای به قلم یک ژنرال عراقی به نام وفیق السامرایی که در زمان جنگ ایران و عراق رئیس اطلاعات نظامی عراق بود نوشته است: «مجاهدین خلق حتی یک عملیات نظامی را به عنوان بخشی از عملیات نظامی نیروهای عراقی علیه نیروهای ایرانی انجام نداده اند».
وفیق سامرایی که بعد از جنگ به خارج عراق رفت و بعد از سرنگوی دولت قبلی مشاور امنیتی رییس جمهور جدید عراق شد می‌افزاید: هر کاری مجاهدین انجام می‌دادند یک کار جداگانه با کاراکتر خاص بود. یگان‌های آن با یگان‌های عراقی ادغام نشده‌اند و نیروهایش در تمام مدت حضورشان در طول جنگ در عملیات‌های عراق، حتی به صورت فردی، شرکت نکرده‌اند.
اسناد استقلال مالی مجاهدین ارائه شده به دادگاه
کنت لوئیس در ادامه دفاعیات خود با اشاره به غنایم ارتش آزادیبخش در عملیات چلچراغ که میلیاردها دلار ارزش داشت گفت ما اسناد زیادی ارائه کرده ایم که نشان می دهد مجاهدین خلق مخارج خودشان را پرداخت می‌کردند و سلاح خریداری می‌کرده‌اند. نشریه مجاهد شماره 915 در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۸ بخشی از این سندها را منتشر کرده است.
کنت لوئیس دو سند بانکی را در دادگاه نشان داد که مجاهدین از بانک کردیت سوییس مبلغ 8میلیون دلار به عراق به منظور تامین هزینه‌هایشان در این کشور منتقل کرده‌اند.
کنت لوییس نمونه‌هایی از اسناد خرید اسلحه و مهمات توسط مجاهدین از عراق در سال های 1992، ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱را نشان داد و گفت این نشان می‌دهد که درگیری‌های مسلحانه غیر بین‌المللی بین مجاهدین و رژیم پس از سال ۱۹۸۸ نیز ادامه داشته است.
کنت لوییس همچنین گزارشی از سازمان سیا از ژوئیه ۱۹۹۳ درباره سازمان مجاهدین خلق ایران و حضور آن در عراق نشان داد که تصریح می‌کند: «در اوایل فوریه ۱۹۹۲، بازرسان تسلیحاتی سازمان ملل از پایگاه اصلی ارتش آزادیبخش ملی در الخالص، که به پایگاه اشرف معروف است، تحقیق کردند. بنا بر گزارش بازرسان، این مکان مانند سفارت بوده و عراقی‌ها آن را خاک ایران می‌دانند.».
در همین زمینه
گزارشی از دادگاه حمید نوری؛ شاهدانی که توزرد از آب در آمدند!
استقلال عمل مجاهدین در عراق در اسناد دادگاه حمید نوری
کنت لوییس نامه مورخ ۱۵ دسامبر ۱۹۹۸ دبیر کل سازمان ملل متحد خطاب به رئیس شورای امنیت را نشان داد که به نقل از آژانس بین‌المللی کنترل سلاح‌های کشتار جمعی در عراق آمده است: «…دسترسی به این سایت‌ها اعطا شد و بازرسی‌ها به استثنای یک مورد که تاسیساتی است که تحت سکونت سازمان مجاهدین خلق ایران بود، صورت گرفت. اعلام شد که محل این تاسیسات تحت اختیار عراق نیست…»
وی همچنین نامه مورخ ۹ دسامبر ۲۰۰۲ مقامات عراقی مبنی بر اینکه تاسیسات مجاهدین خلق در عراق تحت کنترل عراق نیست را به دادگاه ارائه کرد. در آن نوشته شده است: «تاسیسات متعلق به مجاهدین خلق بدون دخالت دولت عراق تحت اختیار این سازمان است.»
کنت لوئیس تاکید کرد: این اسناد نه تنها استقلال مجاهدین خلق از عراق را اثبات می کند، بلکه نشان می دهد که منازعه مسلحانه غیر بین‌المللی پس از سال ۱۹۸۸ نیز ادامه یافته است.
فرایند ورد به فاز مسلحانه ارائه شده در دادگاه
کنت لوییس درمورد زمینه‌های جنگ داخلی بین مجاهدین و رژیم گفت مسعود رجوی و دیگر رهبران مجاهدین تا سه هفته قبل از سرنگونی رژیم شاه در زندان بودند. ۵ روز پس از آزادی از زندان، مسعود رجوی، رهبر مجاهدین، سخنرانی خود در دانشگاه تهران را با «زنده باد انقلاب دموکراتیک ایران» به پایان برد. اما خمینی اصطلاح «انقلاب دموکراتیک» را کفرآمیز میدانست و بر «انقلاب اسلامی» تأکید می کرد.
از آنجایی که مردم ایران از مبارزات مجاهدین و فداکاری‌هایی که در زمان شاه کرده بودند اطلاع داشتند، به سرعت به یک حزب گسترده در سراسر ایران تبدیل شدند. آنها در همه شهرهای ایران دفتر داشتند، اما از همان ماه های اول بارها توسط دارو دسته های وفادار به خمینی مورد حمله قرار گرفتند.
۲۰ ژوئن ۱۹۸۱ یکی از مهمترین نقاط عطف تاریخ ایران است. در این روز آخرین تظاهرات مسالمت آمیز علیه رژیم ایران برگزار شد که رژیم آن را به حمام خون تبدیل کرد. تنها در تهران بیش از نیم میلیون نفر در این تظاهرات شرکت کردند.
خمینی به سپاه پاسداران دستور داد تا به تظاهرات آتش گشودند. ده ها معترض کشته و صدها نفر زخمی شدند. هزاران نفر دستگیر شدند.
کنت لوییس با ارائه لیستی از درگیری‌های مسلحانه رژیم و مجاهدین از سال ۱۹۸۱ و حملات موشکی و هوایی و تروریستی رژیم علیه مجاهدین در ۳۰ سال گذشته نتیجه گیری کرد: درگیری مسلحانه مجاهدین و رژیم به مراتب طولانی‌تر از جنگ ایران و عراق بوده است و دست کم تا سال ۲۰۰۳ ادامه پیدا کرد و حتی این جنگ بعد از ۲۰۰۳ که مجاهدین سلاح هم نداشتند ادامه یافت.
آغاز نبرد مسلحانه بین مجاهدین و خمینی و ارائه اسناد در دادگاه
از شامگاه ۲۰ ژوئن، موج اعدام های دسته جمعی مجاهدین و دیگر گروه‌های مخالف رژیم ایران آغاز شد. روزنامه اطلاعات سه روز پس از تظاهرات، تصاویر ۱۲ دختر نوجوان مجاهد را منتشر کرد که حتی بدون اینکه هویتشان مشخص شود، اعدام شده بودند. به والدین گفته شد که اجساد را تحویل بگیرند.
منتظری در ۲۷ سپتامبر ۱۹۸۱ در نامه ای به خمینی به ابعاد غیرقابل تصور اعدام‌ها و سرکوب‌های فراقانونی و غیرقانونی در زندان‌های رژیم اعتراض کرد. در این نامه هم‌ژچنین آمده است: «…و حتی اعدام دختران سیزده چهارده ساله به دلیل تند خویی بدون دست بردن به سلاح یا شرکت در تظاهرات، کاملاً ظالمانه است. این وحشتناک است، فشار و شکنجه و شکنجه غیرقابل تحمل در حال افزایش است. …»
روزنامه فرانس سوآر در اکتبر ۱۹۸۱ خبر اعدام ۲۰۰ کودک در تهران را در صفحه اول خود چاپ کرده بود. برای ایجاد ترس و وحشت در بین مردم، اعدام‌های زیادی در میادین عمومی شهرها و در ملا عام انجام شد.
گاهی اوقات بیش از صد نفر در هرشب اعدام می شدند. به گفته شاهدان بطور خاص محمد زند در دادگاه بدوی، مسئولان زندان گفته اند که طی سه روز از ۲۷ تا ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۱، بیش از ۱۸۰۰ نفر در زندان اوین اعدام شده‌اند. تعداد اعدام شدگان در سال‌های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۲ ممکن است بیشتر از تعداد اعدام‌های سال ۱۹۸۸ باشد.
کنت لوئیس افزود: سازمان مجاهدین خلق در سال ۲۰۰۶ فهرستی از اسامی و مشخصات بیش از بیست هزار عضو و هوادار این سازمان را که در آن سال‌ها اعدام شده بودند منتشر کرد. این فهرست نشان دهنده بخش کمی از ۱۰۰۰۰۰ نفری است که از سال ۱۹۷۹ تاکنون اعدام شده‌اند.
کنت لوییس افزود: مقامات رسمی رژیم ایران بارها به وجود این جنگ در خیابان‌های تهران و شهرهای مختلف ایران اعتراف کرده‌اند. وزیر کشور فعلی رژیم که فرمانده سابق سپاه قدس و اولین فرمانده آن است، در مصاحبه ای در سال ۱۳۷۶ گفت سازمان مجاهدین خلق ایران روزانه ۳۰۰ عملیات نظامی علیه سپاه در تهران انجام می‌داد.
در تیرماه ۱۳۸۶، رژیم ایران با حملات مسلحانه شدید به پایگاه و دفاتر مجاهدین خلق در کراچی و کویته پاکستان حمله کرد که منجر به کشته شدن تعدادی از مجاهدین شد. این نشان می دهد که نزاع غیر بین‌المللی مابین رژیم و مجاهدین خلق به هیچ وجه محدود به فعالیتی که مجاهدین درعراق داشتند نبود.
منازعه غیر بین‌المللی مجاهدین و رژیم از نظر دادگاه
در ماه های اسفند ۱۳۶۹ و فروردین ۱۳۷۰، پس از پایان جنگ کویت، چندین لشکر از سپاه پاسداران ایران به پایگاه‌های مجاهدین خلق در عراق حمله کردند.
در فروردین ۱۳۷۱ سیزده فروند هواپیمای فانتوم رژیم به کمپ اشرف حمله کردند و ۳۰ تن بمب بر روی آن پرتاب کردند. بسیاری از ساختمان‌ها ویران شدند، یک نفر کشته و تعدادی زخمی شدند. مجاهدین خلق در اشرف موفق شدند یکی از هواپیماها را ساقط کنند. این خبر اول نیویورک تایمز در آن روز بود.
در فروردین ۱۳۸۰، رژیم ایران با موشک‌های اسکاد به کمپ اشرف و دیگر پایگاه‌های ارتش آزادیبخش ملی در امتداد مرز ایران و عراق حمله کرد. بعداً یحیی رحیم صفوی مشاور نظامی خامنه‌ای گفت که در آن تاریخ ۱۰۰۰ موشک به سمت پایگاه‌های مجاهدین شلیک شده است. روزنامه کیهان صفحه اول خود را به این رویداد اختصاص داده است.
در اول سپتامبر ۲۰۱۳، نیروهای رژیم ایران به طور مخفیانه به کمپ اشرف که در حال تخلیه بود حمله کردند و ۵۲تن از اعضای غیرمسلح مجاهدین خلق ایران را قتل عام کردند و هفت تن دیگر از جمله شش زن مجاهد خلق را گروگان گرفتند. که هنوز از سرنوشت آنها خبری نیست.
در سال ۲۰۱۸، رژیم ایران قصد داشت گردهمایی بزرگ سازمان مجاهدین خلق ایران را در ویلپنت پاریس بمب گذاری کند. اگر موفق می شد صدها نفر کشته و هزاران نفر زخمی می شدند. ده‌ها هزار نفر در این گردهمایی شرکت کردند. این توطئه توسط پلیس امنیتی آلمان و بلژیک کشف شد.
نتیجه گیری اینست که درگیری مسلحانه مجاهدین و رژیم که از ژوئن ۱۹۸۱ شروع شده بود به مراتب طولانی‌تر از جنگ ایران و عراق بود و دست کم تا سال ۲۰۰۳ ادامه پیدا کرد و حتی این جنگ بعد از ۲۰۰۳ که مجاهدین سلاح هم نداشتند ادامه یافت.
