آندرانیک آساطوریان در سوم اسفند سال ۹۳ درگذشت. او هنرمندی بزرگ بود که مسیر مقاومت را در پیش گرفت.
در مسیر هنر
سوم اسفند ۹۳، روزی که آندرانیک آساطوریان درگذشت؛ چهره‌ای ماندگار در موسیقی ایران که بیشتر از هنرش به انسانیتش و دفاعش از انسانیت شناخته می‌شود.
او در ۵ شهریور ۱۳۲۰ در همدان به‌دنیا آمده بود و هنگامی که جهان را برای همیشه ترک می‌کرد، در تبعیدی ناخواسته در لس‌آنجلس به سر می‌برد.
در دهه۵۰ خورشیدی او از زمره‌ی هنرمندانی بود که نقشی اساسی در دگرگونی موسیقی ایرانی داشتند. کارشناسان این عرصه متفق‌القول هستند که تنظیمات او در حافظه‌ی موسیقی ایران ماندگار و نمونه است.
سال ۵۶ او برای تحصیل در رشته موسیقی فیلم راهی آمریکا شد. او در سالهای پس از انقلاب ضدسلطنتی در تبعیدی ناخواسته از ایران به سر برد. در این سال‌ها در آلبوم بسیاری از خوانندگان مشهور ایرانی نام آندو به‌عنوان آهنگساز یا تنظیم کننده مشاهده می‌شود.
در مسیر مقاومت
در سالهای میانی دهه ۹۰ آندرانیک به مجاهدین نزدیک شد و در برنامه‌های مقاومت ایران در اروپا و آمریکا به روی صحنه رفت. این مسیر تا پیوستن آندرانیک به شورای ملی مقاومت ایران ادامه پیدا کرد.
در سالهای محاصره شهر اشرف در عراق، او از پشتیبانان همیشگی مجاهدین بود و در برخی از کارها به همکاری با هنرمندان مجاهدین در شهر اشرف پرداخت.
آندرانیک در آخرین پیامی که روز ۲۱ بهمن سال ۹۳ از بیمارستان برای مجاهدین فرستاد گفت: «از محبتهای شما در این دوران بیماری بی‌نهایت سپاسگزارم. منهم یک اشرفی هستم پرافتخارترین و زیباترین روزهای زندگی‌ام، روزهایی است که با شما بودم و برای شما سرودم و آهنگ ساختم. من در دریای محبتهای شما، درد بیماری را بهتر تحمل می‌کنم و از همه همرزمان شورایی خواهران و برادران مجاهدم که در این دوران لحظه‌به‌لحظه با من هستند ممنونم… من همواره به همه گفته‌ام که یک اشرفی مجاهد هستم و اشرفی مجاهد خواهم ماند».
پس از درگذشت آندرانیک، مجاهدین مراسم بزرگداشتی برای او در پاریس برگزار کردند.
مریم رجوی در این مراسم طی سخنانی در توصیف آندرانیک گفت: «…. ما برای بزرگداشت انسان والایی جمع شده‌ایم که اگرچه همه از رفتن و پرکشیدنش غمگین هستیم و دلمان به درد آمده است، اما در همین حال، هر لحظه که به یادش می‌افتیم، و صفا و یکرنگی و ایمانش را به خاطر می‌آوریم، قلب و وجودمان پر از طراوت و غرور و افتخار می‌شود. این داستان همه‌ی انسانهایی است که زبان و قلب و عملشان یگانه است… این داستان زندگی آندرانیک آساطوریان است؛ انسانی با اندیشه‌ای آزاد و قلبی مؤمن. با فقدان آندرانیک، موسیقی ایران یک استاد بزرگ و یک گنجینه‌ی هنری، و شورای ملی مقاومت ایران یک گنجینه‌ی سرشار از عشق و پایداری و یکی از مظاهر وفای به عهد را از دست داد…آندرانیک از زمان برگزاری کنسرت همبستگی در پاله دوکنگره پاریس، در سال ۱۳۷۳، به مقاومت ایران پیوست و سالهای بعد به عضویت شورا درآمد. در همان زمان گفت که: «هر هنرمند واقعی در مقابل جامعه‌ی خود متعهد و مسئول است و باید هدفش در مرحله‌ی اول آزاد کردن ملتش باشد.» پیام آندرانیک، مصداق این توصیف نویسنده‌ی فرانسوی رومن رولان است که می‌گوید: برای مداومت در کار هنری چیزی به جز نبوغ طبیعی و بیش از آن لازم است؛ و آن هم سوداها و دردهایی است که زندگی را پر کند و معنایی به آن ببخشد. وگرنه هنرمند اثری نمی‌آفریند… آری، همان‌طور که آندو در تنظیم ترانه‌ها و قطعات موسیقی، سرآمد موزیک ایران بود، در زندگی و هنر خودش و پیوند آن به مقاومت مردم و ارتش آزادی بزرگترین هنرش را تنظیم و خلق کرد و به‌قول مسعود: «چنین بود که نستوه پرآوازه‌ی هنر، با چنگ و ساز شعله‌ور، با عشق صدبرابر در دل اشرف و ارتش آزادی، به پاره‌ی تن ملت و مقاومت ایران تبدیل شد.»»
همچنین در پایگاه لیبرتی؛ محلی که مجاهدین در نزدیکی فرودگاه بغداد در محاصره‌ی نیروهای وابسته به سپاه قرار داشتند، مراسمی در بزرگداشت آندرانیک برگزار شد. [یادبود زنده‌ياد آندرانيك – لیبرتی اسفند ۹۳]
