در مسیر یک مبارزه رهایی بخش، گاه انسان‌هایی خلق می شوند که فراتر از زمان خویشند. حال اگر این انسان یک زن و یک مادر باشد، این خلق، اثری ماندگارتر برجای خواهد گذاشت.
۲۱ دی ۱۳۵۷، معصومه شادمانی که به دلیل لو ندادن دو پسر مجاهد خود در رژیم پهلوی به حبس ابد محکوم شده بود، از زندان آزاد شد.
معصومه شادمانی (مادر کبیری) را در روز پنجم دیماه ۱۳۶۰، به میدان تیر بردند. به این ترتیب در سن ۵۰ سالگی، خود نمونه‌یی از مقاومت سترگ زنان مجاهد در برابر دیکتاتوری خمینی حاکم و برگی زرین از تاریخچه سراسر رزم و فدای مجاهدین گردید.
او به دلیل فراری دادن اشرف دهقانی از اعضای چریک‌های فدائی معروف شد. جمهوری اسلامی ۳ سال بعد در همین ماه وقتی او ۵۰ سال سن داشت معصومه شادمانی را به جوخه تیرباران سپرد.
مادر کبیری زندانیان را فراری می‌دهد!
در فروردین ۵۳، خانواده‌های زندانیان سیاسی موفق شده بودند، امکان ملاقات حضوری و جمعی را از مقامات زندان بگیرند، به ابتکار زندانیانی مانند معصومه شادمانی و همراهی خانواده‌ها تلاش می‌شود با آوردن چادر اضافه به داخل زندان توسط ملاقاتی‌ها، امکانی برای فرار زندانیان زن فراهم شود.
اشرف دهقانی از زندانیان سازمان چریک‌های فدائی به همراه ناهید جلال زاده از سازمان مجاهدین خلق بعد از پایان ملاقات با سر کردن چادر همراه با ملاقاتی‌ها به سمت در خروج زندان حرکت می‌کنند. از میان این دو، اشرف دهقانی موفق به فرار شده و ناهید جلال زاده توسط نگهبان‌های زندان شناسائی می‌شود.
معصومه شادمانی متولد ۱۳۱۰ در شهر اراک بود. او تا ۴۰ سالگی به عنوان زنی خانه‌دار و مادر ۶ فرزند به زندگی عادی مشغول بود، در ابتدای دهه ۵۰ از طریق ارتباط خانوادگی با مصطفی جوان خوشدل از رهبران سازمان مجاهدین خلق، در ارتباط تدارکاتی با این سازمان و خانواده‌های زندانیان سیاسی قرار گرفت.
بعد از دستگیری علیرضا کبیری، یکی از فرزندانش بخاطر فعالیت‌های مرتبط با سازمان مجاهدین این ارتباط تقویت شد. نهایتا به دستگیری خودش در ۶ مهر ۱۳۵۲ انجامید. در دادگاه ابتدایی اعدام و در دادگاه تجدیدنظر حبس ابد گرفت و تا آزادی در ۲۱ دیماه ۵۷ در زندان ماند.
در همین زمینه
شکرالله پاک‌نژاد؛ انقلابی برجسته در نبرد با دو دیکتاتوری
اعدام زندانیان آزاد شده توسط خمینی
از میان ۶۵ زندانی سیاسی که در این روز از زندان قصر آزاد شدند حداقل ۱۵ نفر پس از سرکوب انقلاب ۵۷، توسط حاکمان جمهوری اسلامی اعدام شدند.
علاوه بر مادر معصومه شادمانی، جواد زنجیره فروش، محمدهادی کاملان نجار، احمد منادی، مرتضی اعلایی و ذبیح‌الله ملکی همگی از اعضا یا هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران در سال‌های ۶۰ و ۶۱ اعدام شدند.
حمید خادمی، از اعضای سازمان مجاهدین در درگیری ۱۲ اردیبهشت ۱۳۶۰ کشته شد.
شکرالله پاک‌نژاد، عضو جبهه‌ی دموکراتیک ملی ایران در ۲۸ آذر ۱۳۶۰ تیرباران شد.
محمد سیدمحسن دماوندی و جبرئیل هاشمی آذر، هر ۳ از اعضای سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) در مهر ماه ۱۳۶۰ اعدام شدند. کادر‌های همین سازمان چنگیز احمدی در سال ۱۳۶۱ به همراه همسرش دستگیر و در راه بازجویی به انفرادی بعد شکنجه بازجویی درگذشت. حسن صدیقی در سال ۱۳۶۶ به شکل نامعلومی در زندان درگذشت.
بنده علی مرادپور دوشانلو و محمود بهکیش، هر دو از اعضای سازمان فداییان خلق ایران در جریان کشتار زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ اعدام شدند.
اصغر فرج‌خواه که اطلاعی در مورد وابستگی سازمانی او مشخص نیست نیز در شمار اعدام شده‌گان است.
به این ترتیب، خمینی بزرگترین اشتباه سیاسی شاه یعنی آزادی زندانیان سیاسی از زندان را جبران کرد. خمینی مادر معصومه شادمانی را همراه با بسیاری از فرزندانش به جوخه اعدام سپرد.
در برخی گزارشها آمده بود که شخص لاجوردی که خود زمینه‌ساز و شکنجه‌گر مادر شادمانی بود در ساعت تیرباران نیز حضور داشت. او تیر خلاص را خود به او زده است.
