خمینی؛ نقاب انسان سروده یک هموطن ایرانی است که در سالمرگ خمینی آن را سرود. او در این نوشته خمینی را به صورت هیولایی ترسیم کرد که تنها نقاب انسان به چهره داشت. اما دیوی خفته در اعصار تاریخ بود.
در قابِ تیره‌ی سرنوشت،
بی‌ستاره، بی‌نور،
خطوط کجِ تاریخ می‌نگارد:
ننگِ بشری، کریه و پلید،
سایه‌ای شیطانی بر خاکِ امید.
در هجومِ طوفانِ جنون،
سمفونیِ خونبارِ مرگ می‌نوازد،
با مشت‌های آهنین،
بر دروازه‌های عدالت می‌کوبد.
برج‌های بلندِ حقیقت،
رنگِ خیانت و فراموشی گرفته،
نقابِ ریا بر چهره،
تا بپوشاند جنایت را،
تا خفه کند فریاد را.
امواجِ عاطفه، سبز و پرتلاطم،
جانِ انسان را آبیاری می‌کند،
اینان، قربانیانِ معبدِ جنون‌اند،
نسلِ مسلسل و خشم،
شقیقه‌هاشان آماجِ پلشتی‌ست.
فانوس‌های عمر، ردیف در هزاران،
هر لحظه کم‌سو، هر لحظه خاموش،
در خونِ خویش، خورشیدوار،
غلتان در خاکِ سرخِ فراموش.
صدای شکنجه‌گران،
در لجنزارِ پستی و توهم،
از خلافتی ابدی سخن می‌راند،
حبابی توخالی،
که در پوچیِ کلامشان می‌ترکد.
در کوچه‌های هراسانِ شهر،
جارچیانِ متملق،
با انبانِ دروغ و فریب،
حلق‌آویزِ پاکان را جار می‌زنند،
نقابِ مذهب بر بیداد می‌کشند،
و آن را خواستِ خدا می‌خوانند.
همه‌چیز در هذیانِ وحشیِ زمان،
در رگبارِ نعره‌های مردابی،
فریادِ تنزلِ انسانیت است،
بیداد، در بیداد،
آرزوهای رنگ‌پریده‌ی تاریخ.
اما در دلِ ظلمت،
شعله‌های امید سوسو می‌زنند،
طاقِ بلندِ فدا،
با سینه‌های شرحه‌شرحه از فراق،
با پاهای در زنجیر،
به سوی بهاران گام برمی‌دارد.
در همین زمینه
خمینی؛ مردی که هزار سال در تولد خویش تاخیر داشت!
در صفِ بی‌شمارانِ آگاه،
با اراده‌ای سترگ،
جان‌هاشان قلم می‌شود،
تا بنویسند بقای انسانیت را،
تا حک کنند عشق را بر سنگِ تاریخ.
کاروانِ عاشقان،
در مسیرِ ناممکن‌ها،
اثباتِ بودن است،
از برج‌های ساختگیِ نادانان،
فروکشیده می‌شوید، ای بیدادگران!
اکنون،
با کوله‌باری از عشق و امید،
دست‌هایی پر از نورِ خورشید،
دهانی پر از قهقهه‌ی آزادی،
میراث‌دارِ وطنِ آفتابیم.
گردِ طلاییِ خورشید،
سنگفرشِ کوچه‌هاست،
گواهِ حقانیتِ راه ماست.
محمود. ی
