مردم تشنه در برابر محل نماز جمعه در خرمشهر شعار می‌دادند: «بهنام دین، دزدان ما را غارت کردند». این شعار روایت‌گر تاریخ خرمشهر در دوران سیطره‌ی سپاه و ولایت فقیه است.
شهری که هرگز آزاد نشد
کودکی کاغذی را بلند کرده است که بر روی آن نوشته شده است: «خرمشهر کربلاست و یزید همان مسئولان شهر هستند». پدرش نیز با دبه‌ای خالی از آب در کنار او ایستاده است. [توئیتر بهنام موسیوند ۸ تیر ۹۷]
این تصویر امروز خرمشهر است؛ شهری که نامش در تاریخ نظام ولایت فقیه به کرات تکرار شده است؛ شهری برای استفاده تبلیغاتی جهت مشروع نشان دادن جنگ هشت‌ساله با عراق، شهری که تخلیه آن در خرداد ۶۱ توسط نیروهای عراقی می‌توانست پایان جنگی باشد که توسط خمینی زمینه‌سازی شده بود و البته توسط خمینی ادامه یافت.
حال پس از ۳۶ سال از آزادی خرمشهر این پرسش در اذهان جای خود را باز می‌کند که آیا به واقع خرمشهر آزاد شد؟ آیا خرمشهر از اشغال یک ارتش خارجی به اشغال ارتشی که در بی‌رحمی در تاریخ ایران بی‌نظیر است در نیامد؟ آری خرمشهر در اشغال سپاه نه تنها از یک شهر اشغال شده توسط قوای خارجی روزگار بدتری گذراند که هرگز کمر راست نکرد.
بی‌آبی و عصیان
این روزها بحران آب بیش از هرجا خود را در اعتراضات مردم خرمشهر نشان می‌دهد. آنها چند روزی‌ست که صدای اعتراضشان بلند است و حق خود را برای آب شرب مطالبه می‌کنند. از سوی حکومت‌گران اما مانند همیشه روایت‌های گوناگونی درباره علت مشکل، صورت می‌گیرد:
عبدالله سامری، عضو مجلس از خرمشهر گفت: «همانطور که نمی توانستیم مانع جنگ شویم امروز هم نمی‌شد مانع پیشرویی آب دریا به رودخانه‌ها شد.»
به این ترتیب او ورود آب دریا به رودخانه‌ها را موجب شوری و غیر قابل شرب شدن آب خرمشهر توصیف می‌کند؛ آبی که به گفته یکی از ساکنان نه برای پخت و پز مناسب است و نه برای شست و شوی لباس.
عضو مجلس از خرمشهر البته روایت دیگری نیز در آستین دارد. او علت شوری روزهای اخیر را «شکسته شدن لوله آب غدیر در هویزه اعلام می‌کند» و می‌افزاید: «شب سه شنبه [۵ تیر ۹۷]ساعت ۱۰ شب لوله آب غدیر در هویزه شکست و مجبور شدند آب غدیر را ببندند که دیگر هیچ آبی به خرمشهر نرسید.»
عبدالله سامری ادامه داد: «دو راه وجود داشت یا آب را قطع کرد و مردم مجبور شوند بی آبی را تجربه کنند و یا آب از کانال ژیان تامین کرد. مجبور شدیم آب شور وارد لوله‌های آب کنیم.» [مهر ۷ تیر ۹۷]
البته پیش از اظهارات عبدالله سامری، غلامرضا شریعتی، استاندار خوزستان روز ۲۷ خرداد تأیید کرده بود که آب لوله کشی مردم خرمشهر و آبادان، «آب نمک است». [انتخاب ۸ تیر ۹۷]
صادق حقیقی‌پور، مدیرعامل شرکت آب و فاضلاب خوزستان نیز ضمن تأکید بر نامناسب بودن شبکه توزیع آب در خرمشهر و آبادان، و ضرورت فوری اصلاح آن، شوری آب خرمشهر و آبادان را به خاطر افزایش غلظت املاح در رودخانه‌های بهمن‌شیر و کارون «بی‌سابقه» دانست. [ایسنا ۶ تیر ۹۷]
با این همه ملموس‌ترین موضوعی که مردم در خرمشهر با آن مواجه شدند فقدان آب شرب مناسب بود؛ آنچه منجر به افزایش قیمت بشکه‌های آب ۲۰ لیتری و همینطور آب معدنی در روزهای اخیر شده است. [مهر ۷ تیر ۹۷]
افکار عمومی هنگامی اوضاع را بیش از پیش غیر قابل تحمل احساس کرد که موضوع انتقال آب شرب خوزستان به خارج از کشور در افکار عمومی همه‌گیر شد. [صدای آمریکا ۸ تیر ۹۷] به سرعت رسانه‌های نظام کوشیدند تا این خبر را تکذیب کنند. [به‌عنوان نمونه: ایسنا ۶ تیر ۹۷] تجربه نشان داده است نظام هرچیزی را با شدت تکذیب می‌کند، آنرا مرتکب شده است.
توالی شعارها تا پاریس
۸ تیر اما روزی بود که مردم به جان آمده خرمشهر عرصه‌‌ی خیابان‌ها را درنوردیدند و راهی نماز جمعه شدند تا همچون کارگران اهوازی و کشاورزان اصفهانی و مردم کازرون محل نماز جمعه را به محل اعتراض تبدیل کنند؛ جایی که نماینده خامنه‌ای در آن قرار دارد و حضور در برابر او به معنی رو در رو شدن مردم با خامنه‌ای‌ست.
مردم خرمشهر به هنگام شکل دادن تجمع در حالیکه دبه‌های خالی آب را تکان می‌دادند فریاد می‌زدند: «هیهات من‌الذله» [توئیتر پوریا زراعتی ۸ تیر ۹۷] آنها در مقابله با مأموران و مقامات حکومت به کرات از شعارهای «دروغگو» و «بی‌شرف» استفاده کردند اما نقطه‌ی اوج تظاهرات مردم خرمشهر در اجتماع آنها در برابر مسجد جامع شهر بود؛ جایی که شعار «بهنام دین، دزدان ما را غارت کردند» [توئیتر مجاهدین ۸ تیر ۹۷] به آسمان برخاست.
در این شعار تاریخ خرمشهر در ۴۰ سال گذشته در برابر دیدگان قرار می‌گرفت؛ آنچه توسط سپاه و نماینده ولی فقیه بر مردم این شهر رفته است.
به این شعار باید در کنار دو شعار تاریخی دیگر در محل‌های نماز جمعه در اصفهان و کازرون نگریست. کشاورزان ورزنه در حالی که پشت خود را به نماینده خامنه‌ای کرده بودند، شعار «رو به میهن پشت به دشمن» را سر دادند. [از سر در دانشگاه تهران تا #رو_به_میهن_پشت_به_دشمن] و مردم کازرون در حالیکه محل نماز جمعه را به اشغال خود درآورده بودند، شعار می‌دادند: «وای به روزی که مسلح شویم» [مردم کازرون در «نماز جمعه» می‌گویند: «وای به روزی که مسلح شویم»] و اکنون مردم خرمشهر شعار می‌دهند: «بهنام دین، دزدان ما را غارت کردند».
در توالی شعارها یک مفهوم مشاهده می‌شود که در شهرهای سراسر کشور به جریان افتاده است. دلایل برای اعتراض بی‌شمار است؛ سقوط ارزش ریال، بی‌آبی، تقسیم شهرستان، فقر و … اما همه‌ی اعتراضات یک مضمون را نشان می‌دهند: خواست به زیر کشیدن سلطنت ولایت فقیه.
وقتی همه‌ی این حرکت‌های اعتراضی را از برابر دیدگان می‌گذرانیم به وضوح می‌بینیم که از اعتصاب بازار تهران در همین روزها تا خیزش مردم خرمشهر علیه بی‌آبی همه چیز در یک نقطه می‌تواند گره بخورد؛ نقطه‌ای که امکان گذار از شرایط اکنونی به آینده را فراهم می‌کند؛ دقیقا به همین خاطر است که این روزها نگاه ناظران به گردهمایی سالیانه ایرانیان در پاریس است.
سهم «صنعت خودروسازی»!؟ در «تولید ناخالص ملی»
ما را در ایکس ایران آزادی دنبال کنید
ما را در تلگرام ایران آزادی دنبال کنید
