خامنه ای در بد مخمصه‌ای گیر کرده است و وضعیت فردی را دارد که روی ار‌ّه نشسته باشد، نه راه پیش دارد و نه راه پس. خب از قدیم گفته‌اند خود کرده را تدبیر نیست. خامنه ای برای فرار از جنگ با مردم ایران ـ دشمن اصلی خودش و حاکمیتش ـ اقدام به حمله به اسرائیل کرد. با این کار قصد داشت با یک تیر دو، سه هدف را با هم بزند. او فکر میکرد این حمله و جنگ هم مانند جنگ‌های ۲۲روزه و ۳۳روزه تمام می‌شود و به‌خوبی و خوشی او به اهدافش میرسد.
یعنی هم قیام در داخل ایران را از سر می‌گذراند، هم صلح ابراهیم را به‌هم می‌زند و هم دوباره هژمونی و رهبری در را در منطقه بدست می‌آورد. ولی غافل از این که لقمه بزرگی که گرفته بود گنده‌تر از ظرفیت شرایط فعلی رژیمش است و توان و ظرفیت پرداخت قیمت این حمله را ندارد. در عمل می بینیم که روزی نیست که ضربات پی‌درپی چه در داخل ایران و چه در منطقه به فرمانده‌هان و نیروهای سپاه و مزدوران نیابتی‌اش وارد نشود.
آخرین ضربه هم هلاکت هنیه در قلب استحکامات سپاهش در پایتخت است که بدجوری دستش را در پوست گردو قرار داده است. خامنه ای بخوبی می‌داند اگر پاسخ بدهد ظرفیت و توان تحمل پاسخ طرف مقابل را ندارد و دو ضرب ضرر می‌کند. چون در داخل هم زمینه برای قیام توسط مردم در کمین نشسته ایران ایجاد می‌شود و دودمانش به باد می‌رود. اگر هم پاسخ ندهد هیبت و اقتدار پوشالی که طی سالیان برای خودش ساخته فرو می‌ریزد و باز هم این مردم به‌جان آمده ایران هستند که سود برنده آن خواهند بود. حالا ببینیم خامنه ای در داخل با چه مشکلاتی روبرو است.
در همین زمینه
خامنه ای برای فرار از جنگ چه ترفندی به‌‌کار برده است؟
علم‌الهدی در نمایش جمعه مشهد گفته: یه عده مگه زمزمه نمی‌کنن گوشه وکنار که آقا یعنی چه خون‌خواهی از اسراییل؟ خون‌خواهی از اسراییل هزینه داره قیمت داره به‌چه قیمت تموم میشه؟
این حرف علم‌الهدی روشن می‌کند که چرا خامنهای چند روز پیش روضه ترس و عقب‌نشینی خواند و گفت: دشمن در عرصه نظامی وقتی وارد میشه نتیجه‌اش ترسه، عقب‌نشینی است …
این نشان می‌دهد که کارگزاران رژیم از عواقب جنگ به‌شدت ترسیده‌اند و به خامنه ای فشار می‌آورند که بی‌خیال خون‌خواهی بشود. خامنهای هم که در بن‌بست گیر کرده، مذاکرات آتش‌بس را روی هوا زده است
و از طریق عواملش به رویترز درز داده که حمله نکردن، مشروط به برقراری آتش‌بس در غزه است.
به این وسیله می‌خواهد هم از زیر فشار عواقب حمله شانه خالی کند، هم ژست اقتدار خودش را حفظ کند.
اما ده ماه گذشته ثابت کرده که نمی‌تواند از عواقب جنگ‌افروزی در غزه فرار کند. چه بزند چه نزند بازنده استراتژیک این جنگ خودش است.
