تلاش بی ثمر خامنه‌ای برای کتمان جنایت!
خامنه‌ای بعد از جنایت بزرگ و قتل‌عام هزاران تظاهرکننده در خیابانهای ایران برای بار دوم در ۱۲ بهمن ۱۴۰۴ در انظار ظاهر شد. خامنه‌ای برای بار دوم تلاش کرد کشتن هزاران جوان و زن و مرد ایرانی را به خود معترضان نسبت بدهد.شاید در میان خونریزترین دیکتاتورهای تاریخ او نخستین دیکتاتوری است که به سبک خمینی هم جنایت می‌کند و هم نقش قربانی جنایت را بازی می‌کند.
در تاریخ جهانگشا آمده است که وقتی در سال ۱۲۲۱ میلادی چنگیز خان مغول به مرو که در آن زمان یکی از آبادترین شهرهای ایران و جهان اسلام بود حمله کرد و توانست خط دفاعی شهر را در هم بشکند، دستور داد که تمامی ساکنان شهر را به خارج شهر منتقل کنند. بعد دستور قتل‌عام آنان را صادر کرد. می‌گویند یک نسل‌کشی کامل صورت گرفت طوری که هر سرباز مغول مامور کشتن چند صد نفر بود.می گویندپس از پایان کشتار، شهر خالی شد؛ نه صدای انسانی شنیده می شد و نه دود اجاقی بلند بود. مرو، که قرن‌ها مرکز علم و تجارت بود، به ویرانه‌ای خاموش بدل شد. می‌گویند چنگیز بارها گفته بود که ترس بهترین سپر من است.
خامنه ای همان شعار چنگیز خان را با ترجمه النصر بالرعب سالها اجرا کرده است. این بار نیز در ادامه همان سیاست خامنه‌ای به پاسدارانش دستور شلیک به معترضان و قتل‌عام قیام کنندگان را داد.
حمام خونی که خامنه ای در روزهای اوج قیام دیماه در خیابانهای بسیاری از شهرهای ایران به راه انداخت، اگرچه برای ولی فقیه فرصتی کوتاه برای بقا فراهم کرد، اما خود او به خوبی می داند که در ادامه اشتباهات استراتژیک سالهای اخیر این کشتار هم یکی از بدترین اشتباهات او بود.
به همین دلیل هم روایت رسمی دولت و هم روایت خود خامنه‌ای از این جنایت انکار رسمی آن است. با دجالیت تمام می‌گویند:«دشمنان نظام برای کشته سازی و بدنام کردن نظام!» از پیاده نظام خود کشتند. این روایت وارونه جنایت با حضور هزاران شاهد و هزاران تصویر و ویدئو از شلیک پاسداران خریداری ندارد. اما سوال این است که چرا خامنه ای تلاش دارد این روایت مضحک را تکرار کند؟ چرا تمام تبلیغات حکومتی سمت و سویش این است که از حکومت یک چهره رئوف و مهربان! نشان بدهد که مورد هجمه تبلیغاتی و روانی دشمن! قرار گرفته است؟ مخاطب این تبلیغات چه کسانی هستند؟
در همین زمینه
پاییز دیکتاتوری؛ تحلیل بحران ساختاری رژیم ایران در آستانه سرنگونی
مخاطب خامنه‌ای در تبلیغات حکومتی کیست؟
برای پاسخ به این سوال به چند واقعیت ساده باید اشاره کرد.
۱.مردم ایران و جوانان که در خیابانهای شاهد جنایت پاسداران خامنه‌ای بودند قطعا نمی‌توانند مخاطب این دروغ‌ها و روایت‌های وارونه باشند. این مردم و جوانان اگر تا دیروز اندک تردیدی در ماهیت رژیم حاکم ولایت فقیه داشتند با این جنایت به چنان شناخت شگرف و عمیقی از ماهیت جنایتکاران حاکم رسیدند که تنها با محو و نابود کردن این حاکمیت جنایت پیشه ممکن است کمی خشم‌شان فروکش کند.
۲.مخاطب این تبلیغات جهان و افکار عمومی دنیا نیز نمی تواند باشند، رسانه‌ها و ارگان‌های بین‌المللی از خلال رصد تحولات ایران و صدها فیلم و ویدئو و روایت قربانیان این جنایت کمتر تردیدی ندارند که رژیم ولایت فقیه خونریزترین دیکتاتوری قرن ۲۱ است که به چنین جنایتی دست زده است.
حفظ خودی‌ها!
۳.انکار برای فرار از مسئولیت حقوقی احتمالی؛ اگرچه این احتمال ممکن است یکی از دلایل این تبلیغات رژیم باشد اما همان واکنش‌های اولیه شورای حقوق بشر و گزارشگر مای ساتو و کمیسر عالی حقوق بشر نشان می‌دهد که جنایت چنان بزرگ است که با این شعبده‌ها قابل انکار نیست.
۴.حفظ نیروهای خودی؛ به نظر می رسد مخاطبان اصلی این انکار و کتمان جنایت، نیروهای خودی باشند. خامنه‌ای می‌داند اگر چهره واقعی او برای همین نیروهای سرکوبگر کف خیابان آشکار شود که از سر ضعف و ذلت دستور چنین کشتاری را صادر کرده است، ریزش و خروج از حکومت به یک مرحله کیفی‌تری خواهد رسید. خامنه ای می‌داند که در شرایط فقدان مشروعیت داخلی و فقدان مقبولیت جهانی تنها دو تکیه گاه دارد؛ مزدوران برون مرزی که باید آنها را تغذیه کند و مزدوران داخلی که علاوه بر تغذیه و تامین باید خود را پیش آنان مشروع! جلوه بدهد.
بنابراین باید فهم کرد که تبلیغات خامنه ای در مورد«کشته سازی» دشمنان! یک ترفند کودکانه و بسیجی باورکن! برای پوشاندن جنایت است که البته سودی برایش ندارد. اما در عین حال بیانگر این واقعیت است که جنایت چنان بزرگ و دهشتناک است که حتی خامنه ای شعار چنگیزوارش را هم نمی‌تواند تکرار کند.
