دستمزد کارگران برای ده روز زندگی!
عصر روز پنجشنبه ۱۹اسفند ماه، جلسه شورای‌عالی کار حکومت بعد از ۱۵ ساعت مذاکره میان نمایندگان (به اصطلاح) کارگران، کارفرما و دولت به اتمام رسید و حداقل دستمزد (کارگران بدون سابقه کار) در سال ۱۴۰۱ به چهار میلیون‌و ۱۷۹ هزار تومان افزایش یافت. این رقم در سال جاری، ۲میلیون و ۶۵۵ بوده است.
منت گذاری دولت رئیسی روی کارگران
وزیر کار ابراهیم رئیسی اعلام کرد که، «شورای عالی کار» حداقل دستمزد کارگران را ۵۷ درصد افزایش داد. این خبر توسط وزیر کار چنان ریاکارانه و با منت گذاری بر سر کارگران اعلام شد که گویا بالاخره پول نفت را بر سر سفره‌ی کارگران آورده‌اند!
این جناب با طفره رفتن از اعلام رقم ریالی حداقل مزد، تلاش کرد با اعلام ترکیبی مزد و مزایا برای یک خانواده‌ی چهارنفره، مبلغ حقوق کارگران را بزرگ و بزرگتر جلوه دهد.
این درحالی است که براساس جداول اعلام شده میزان کمک هزینه مسکن نیز نسبت به سال گذشته ۴۴.۴ افزایش یافت و از ۴۵۰ هزار تومان به ۶۵۰ هزار تومان رسید. علاه براین، مبلغ بن خوار و بار با افزایش ۴۱.۷ درصدی از ۶۰۰ هزار تومان به ۸۵۰ هزار تومان افزایش یافت. همچنین حق اولاد از ۲۶۵ هزار تومان به ۴۱۷ هزار تومان افزایش یافته است.
درباره؛ دستمزد کارگران در سال ۱۴۰۱ بیشتر بخوانید
موضع اتحادیه آزاد کارگران در مورد تعیین حداقل دستمزد
اتحادیه آزاد کارگران در اطلاعیه خود در این مورد نوشت: «در شرایطی که کارگران ایران در جهنمی از فقر و فلاکت فرو رفته‌اند و اولیه‌ترین نیازهای حیات بشری مانند حق برخورداری از تغذیه مناسب و مسکن و بهداشت و آموزش جزء محالات شده است، چنین نمایشی از سوی وزیر کار بیش از هر چیزی یک دهن‌کجی تهوع‌آور به میلیونها کارگر و خانواده کارگریست».
این اتحادیه در بخش دیگری از اطلاعیه خود با یادآوری اینکه نرخ واقعی سبد هزینه یک خانوار کارگری بیش از ۱۵ میلیون تومان در ماه است و این رقم را شورای عالی کار حکومتی ۸ میلیون و نهصد و پنجاه هزار تومان تقلیل داده است نوشت: «با این‌حال جیره‌خواران و مزدوران سرمایه در «شورای عالی کار»، حداقل مزد را چهار میلیون و یکصد و هفتاد و نه هزار تومان مصوب کردند و وزیر کار چشم در چشم میلیونها کارگر بطور بغایت وقیحانه‌ای آن را با آب و تاب اعلام نمود».
حداقل دستمزد تعیین شده کفاف ده روز هزینه کارگران را می دهد
اتحادیه آزاد کارگران در قسمت دیگری از اطلاعیه خود درباره حداقل دستمزد کارگران نوشت: «تحمیل آشکار و رسمی چنین درجه‌ای از فقر و فلاکت به میلیونها کارگر و مزدبگیر زحمتکش، آنهم در یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان، محکوم کردن آنان به مرگ تدریجی و یک جنایت است.
واقعیت این است که تحمیل آشکار و قانونمند و رسمی فقر و فلاکت از سوی حکومت به کارگران ایران ۴۳ سال است جریان دارد و به همین دليل، امروزه بین حقوق و دستمزدها با هزینه‌های زندگی چنان شکاف عمیقی ایجاد شده است که دیگر افزایش درصدی حداقل مزد به هر میزان که اتفاق بیافتد نمی‌تواند کوچکترین تأثیری در بهبود زندگی و معیشت ما کارگران داشته باشد».
اتحادیه آزاد کارگران با اشاره به دستگیری و بازداشت فعالان کارگری که دنبال حداقل حقوق کارگران بوده‌اند چنین نتیجه گیری کرد: «پاسخ چنین وضعیت ضد انسانی همانگونه که تجربه همه ما نشان داده است دیگر در کریدورهای وزارت کار و دیگر نهادهای حکومتی نیست. پاسخ در دستان خود ما و اراده و همت ماست.
باید از جنوب تا شمال و از غرب تا شرق کشور دست در دست هم بگذاریم و با اعتراضات قدرتمند و سراسری خواهان دگرگون شدن بنیادین قوانین و سیاست‌های ناظر بر زندگی و هستی مان شویم. این یگانه راه حلی است که اینک برای هر درجه از بهبود شرایط کار و زندگی‌مان پیش روی ما کارگران قرار دارد».
واقعیت حداقل دستمزد کارگران چیست؟
واقعیت این است که برخلاف تلاش شورای‌عالی کار و ترکیب ضد کارگری آن، حداقل دستمزد ماهیانه در سال آینده، ۷۳ درصد افزایش نیافته است و دستمزد ماهانه ۶ میلیون و ۷۲۵ هزار تومان، مجموع دستمزد پایه و کمک هزینه‌های درآمدی است؛ رقمی که بسیاری از کارفرمایان با هزار ترفند از پرداخت آن سر باز می‌زنند. پس ما کارگران وظیفه داریم مقابل این فریبکاری بایستیم!
واقعیت دوم آن است که نسبت حداقل با تورم و میزان سبد معیشتی سال ۱۴۰۱ متناسب و متعادل نیست! به ادعای خدایی، نماینده باصطلاح کارگری شورای‌عالی کار، “رقم سبد معیشت ۸ میلیون و ۹۷۹ هزار تومان است. در مهر سال‌جاری نیز، میزان سبد معیشتی برای خانوارهای چهارنفره، ۱۱ میلیون اعلام شده بود که نشان از فاصله دستمزد کارگران با حداقل‌های ضروری برای حیات دارد.
واقعیت سوم آن است که طی سال‌های اخیر، مجلس، دولت و کارفرمایان در همدستی علنی‌تر از پیش، علیه فرودستان و کارگران اقدام به تصویب طرح “دستمزد توافقی” میان کارگران و کارفرمایان کردند. ایده‌ای که نرم و آرام با عنوان «مزد منطقه‌ای» در حال اجرایی شدن است و به‌معنای جنگ تمام عیار علیه طبقه کارگر است! از این رو، فرودستان ناگزیرند برای ادامه حیات به فرهنگیان، معلمان و بازنشستگان در خیابان‌ها بپیوندند و حق بدیهی خود را بازپس گیرند.
