جوانان شورشی، نیروی آزاد شده قیام برای سرنگونی،گفتگو با مجتبی شادباش و رسول بخش بلوچی

رسول بخش بلوچی: میدانید بلوچستان امنیتی است، چون رژيم بحث را امنیتی کرده هر تجمعی صورت بگیرد به شدت سرکوب میشود، یعنی قدرت مانور سر این موضوعات ندارند، اما علیرغم اینها در قیام ۹۶ دیدیم که در زاهدان و در چاه‌بهار تظاهرات شد و مردم به خیابانها آمدند و مردم شعار مرگ بر خامنه‌ای و مرگ بر روحانی دادند، شعار اینکه سوریه را رها کن فکری به حال ما کن را دادند و حتما فیلم بچه ها را دیدید که همه پشت سرهم بخط شده بودند و شعار مرگ بر خامنه‌ای میدادند.

اما در قیام آبان ماه علاوه بر زاهدان و چاه بهار، در ایرانشهر چندین نقطه تظاهرات بود، مردم به خیابانها آمدند و لاستیکها را آتش زدند، خیابانها را بستند و در سرباز اتفاقا دو شهری که این دور از قیام خوب وارد شدند و شورشی‌تر بودند، همین ایرانشهر و سرباز بودند، در سرباز جاده مواصلاتی بین سرباز و چاه بهار را بستند، و جاده بین سرباز و ایرانشهر را بستند.

منظورم این است که این باز تظاهرات‌ها گسترده تر بودند، در نیک شهر هم تظاهرات شده بود، البته به نسبت به شهرهای دیگر کمتر بود، فیلم درگیری در سرباز واقعا مثل جنگ واقعی بود، یک لحظه صدای گلوله قطع نمیشد. از آن طرف ایستادگی مردم دیده میشد که با چه روحیه‌ای به صحنه آمده بودند، که در مقابل رژيم عقب نشینی نکنند.

موضوع دیگری خوب است اشاره کنم دردرگیری سرباز ۶ نفر در همان درگیری روز اول مجروح شدند که مجروحین را رژيم از بیمارستانها برداشته و با خودشان برده‌اند، یا در درگیری زاهدان در همان روز اول بین ۳۰ تا ۴۰ نفر دستگیر شدند، این آماری است که ما داشتیم ولی چون رژيم از این قیام میترسید، مثل بقیه شهرهای ایران اینترنت را در همان روز اول قطع کرد، یعنی آمار دقیقی از دستگیر شدگان در دست نیست.

خوب است اشاره کنم همین الان که ما صحبت میکنیم در خیلی از جاهای بلوچستان نت هنوز وصل نشده است. در جاهای که وصل شده ضعیف است و روزی یکی و یا دوساعت وصل میشود آن هم ضعیف است، راجع به همین قطعی اینترنت محمود واعظی زئيس دفتر آخوند روحانی گفته بود شرایط این استان با توجه به وجود اشرار و نزدیکی با پاکستان مقداری فرق میکند و نیروهای امنیتی به فکر مردم هستند، این موضوع حل شود اینترنت وصل میشود، یعنی خودش اعتراف کرده است.

یا مثلا حسینعلی شهریاری باصطلاح نماینده زاهدان گفت استان ما یک استان مرزی است، الان ضد انقلاب از خارج از مرزها وارد کشور شده است، یعنی آب و روغن قاطی کرده بود و گفت اینجا مجاهدین هستند، نیروهای آمریکایی هستند، اطلاعات اسرائیل هست، اطلاعات انگلیسی هست، یعنی خشم فروخفته مردم را به بیرون نسبت میداد، علت قطع کردن اینترنت خوب میدانید چیست؟ چون رژيم میداند چه جنایتی در حق مردم بلوچستان کرده، چه کاشته که الان اینطوری خودش را نشان میدهد، میداند در بلوچستان پایگاه و جایگاهی ندارد، اگر توانسته تا الان خودش را سرپا نگهدارد، با زور و قهر و سرکوب و زندانی کردن بوده، همینطور در این سالیان کانونهای شورشی را دیدند، کانونهای که در ترکیب و تیمهای ۵ نفره و ۶ نفره و حتی ۱۰ نفره شعار نویسی و عکس رهبر مقاومت را با خودشان حمل میکردند و فیلم آن را در زاهدان دیدیم از اینها میترسند. چون میدانند اینها نشستند که انتقامی از رژيم بگیرند.

مجتبی شادباش: رژيم آخوندی چون نمیتواند مینیمم مطالبات مردم را بدهد، مثل فنر فشرده این مطالبات بر روی همدیگر جمع میشود، یعنی یکسال، ۱۰ سال، ۴۰ سال بلاخره این مثل یک دیگ زودپز منفجر میشود، قطعا همه راه‌ها را مردم با رژيم رفتند. این صحنه ها در عکس العمل کاری که رژيم آخوندی کرد، مردم به قهرآمیز برخورد کردن آوردند.

مردم بدلیل اینکه مینیم‌ مطالبات خودشان را می‌خواهند در واکنش به سرکوب رژ‌يم آنها هم قهرآمیز برحورد میکنند. اما شما نگاه کنید مردم چه ارگانهای را منهدم کردند، این شعور و آگاهی طبقاتی را میرساند، اول از همه منابع مالی رژیم یعنی بانکهای غارتگری که همه در دست سپاه پاسدارانی است که خودش در لیست تروریستی است، اینها مراکزی هستند که ماکزیمم استثمار را انجام میدهند، چون نه صنعت و نه تجارت هستند، فقط غارتگری میکنند مردم هم این را می بینند. اتفاقا در زمان شاه هم مردم اولین جای که آتش میزدند همین بانکهای غارتگر بودند. از طرف دیگر مراکز انتظامی اعم از بسیج و ارگانهای سرکوبگر دیگر که اینها هم مراکزی بودند که جوانان و زنان را سرکوب میکردند، قسمت دیگر مراکز مذهبی رژيم مثل دفاتر امام جمعه و حوزه های علمیه و حوزه های جهل و جنایت او که این هم نشان میدهد واقعا مردم از چه آگاهی برخوردار هستند و میدانند انگشت کجا باید بگذارند، اصلا نیازی به تئوری و اینکه علم آن را داشته باشند نیست.

مردم کف خیابان چون تحت همین فشار هستند رو به انهدام و تخریب این مراکز روی میآورند.

اصلی ترین ویژگی قیام سازمان یافته بودن آن بود، چیزی که ارگانهای رژيم روی آن انگشت می‌گذاشتند چون شاهد بودند که در نوک این پیکان هدایتی بود و سمت و سو میداد، آن هم چیزی نبود جز کانونهای شورشی که با پرداخت ماکزیمم قیمت از خودشان این هدایت را انجام میدادند.

موضوع دیگر گستردگی این قیام بود، این مربوط به فقط حاشیه تهران هم نبود، درست است که از شهریار و قلعه حسن خان و رباط کریم شروع شد ولی بلافاصله به صادقیه و ستارخان و قسمتهای مختلف شهر رسید، یعنی جوانان و مردم اتوبانهای همت و بابایی و اتوبان تهران کرج و اتوبان تهران پارس را بستند. یا زیر پل ستارخان با نیروهای انتظامی درگیر شدند و آنها را پس راندند و خیابان را بستند. یا در شرق تهران اتوبان امام علی کامیون آجر خالی کردند با نیروها درگیر شدند و آنها گاز اشک‌آور زدند و جوانان پاسخ دادند.

در شهریار جوانان دلیر و قهرمان شهریار در میدان موسوم به خمینی انگشتر نماد خمینی را کنده و در آورده اند و در وسط شهر به آتش کشیدند، این اقدامات نشاندهنده گستردگی قیام است.

ویژگی بعدی از یک طرف دیگر مربوط به طیف خاصی هم نبود اقشار مختلف در آن بودند و فقط جوانان نبودند، دانشجویان و ورزشکاران و بقیه اقشار بطوری که میتوان گفت این قیام ملی میهنی بود و فریاد آزادیخواهی داشت. ویژگی و نکته بعدی رادیکالیزم این قیام بود، یعنی اگر قبلا قیامها به شکل صنفی بود مدتی و پروسه‌ای طول میکشید تا سیاسی شود، در این قیام بلافاصله تبدیل به آتش زدن ماشین های انتظامی و کیوسک های انتظامی شد، نشان میداد خشم فروخفته‌ای هست که این انرژ‌ي را میدهد که سریع به قیام گسترده تبدیل شود، ویژگی بعدی بی ترس و بیم بودن قشر جوان بود که خودشان شاهد جنایتهای رژ‌يم از نزدیک بودند و بخاطر همین به قطع و یقین میتوانیم بگوییم این جامعه قبل و بعد از آبان ماه دو کیفیت مختلف است و از فازی عبور کردند، نسلی ظهور کرد که تا رسیدن به حقوق حقه خودش سراز پا نمی‌شناسد.

رسول بخش بلوچی: بطور واقعی مردم ما دیگر آگاه شدند، دوران اینکه رژيم تحت عنوان هر چیزی هر کاری بکند تمام شده، بخاطر همین با شروع قیام جوانان و مردم شروع به آتش زدن سمبلها و نمادهای ارتجاعی رژيم کردند. خشم خودشان از این نظام را نشان دادند و یا مثلا در قیام ۹۶ دیدیم دانشجویان شعار میدادند اصلاح طلب اصولگرا دیگه تمومه ماجرا، یعنی فاتحه جریانات رژيم در قیام ۹۶ خوانده شد و در قیام آبان از همان اول شعار مرگ بر ارتجاع و مرگ بر خامنه‌ای و مرگ بر روحانی شروع شد، چیز برجسته‌ای که در قیام بود سازماندهی بود، جوانان جلودار این قیام بودند. همه اقشار بودند ولی جوانان پر انرژي‌تر و پر انگیزه‌تر بودند و جلوتر بودند. جلو حرکت میکردند و بقیه پشت سرشان بودند.

رسول بخش بلوچی: طبعا همه سران رژيم از گستردگی و یکپارچگی قیام وحشت کردند، رژيم با این کشتار میخواست فضای یاس و ناامیدی و ترس بر مملکت حاکم بکند، اما پر واضح است این رژيم بعد از این قیام دیگر آن رژیم سابق نیست. رژيم از مرز سرخ‌های عبور کرد. چون دست به کشتار زد، دیگر به گذشته برنمیگردد و آن وحشتی که میخواست بین مردم بوجود بیاورد آن وحشت بوجود نیامد و مردم ما شجاع تر و پر قدرت تر حتی خودشان را نشان میدهند. در روز دانشجو شاهد بودیم که دانشجویان در چندین دانشگاه در یکی دوتا هم نبود، به یاد شهداء‌دست میزدند و یک دقیقه سکوت میکردند، یا شعار میداند برادر شهیدم راهت ادامه داره، اصلا چنین واکنش های بی سابقه است، یا شعار میدادند میکشم میکشم هر آنکه برادرم کشت.

یا اینکه در جریان بازی استقلال تماشاچیان شعار میدادند توپ تانک فشفشه آخوند باید گم بشه، اینگونه تیم خودشان را تشویق میکردند، یا همین الان در بلوچستان علیرغم دستگیریها و موضوعاتی که پیش آمده ولی همچنان اعتصاب و اعتراض هست، مثلا در همین سه روز پیش در چگی گرگ و راست اعتصاب بود، یا شعار نویسی الان خیلی زیاد شده، خودسر شده و خیلی از جاها کانونها وارد نمیشوند و مردم خودشان اقدام به شعار نویسی میکنند، یا فراخوان برای ۵ دی و چهلم شهداء میدهند، یعنی مردم ما پر قدرت تر از قبل شدند. در قیام ۷۸ وقتی رژيم کشتار کرد به مدت ۱۰ سال سکوت نیمه نصفه‌ای تا ۸۸ بود، ۸۸ که کشتار کرد تا ۹۶ یعنی ۸ سال طول کشید، در حالیکه از ۹۶ تا ۹۸ دو سال بیشتر طول نکشید، یعنی هر چقدر جلوتر میرویم فاصله کمتر میشود.  قیامهای بیشتری در آینده شاهدخواهیم بود.

مجتبی شادباش:

از چشم انداز سوال کردید به نظر من چشم انداز خیلی روشن است چون ما نگرش مان به وضعیت انقلابی جامعه تصمیم و اراده فردی نیست، موضوع قیام موضوعی است که نه خاکستر شده و نه تمام شده، این از بستری در میآید، شرایط اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، همین غارتگری های رژيم و فسادی که در هیئت حاکمه وجود دارد، این همه فاصله طبقاتی که وجود دارد، کدام حل شده است. هیچکدام حل نشده، برای هر تحول و انقلابی دو پارامتر اساسی وجود دارد، یکی شرط و دیگری مبناء‌ است.

مبناء معضلات و مشکلات اجتماعی و اقتصادی و سیاسی و چیزهای که واقعا مینیمم مطالبات مردم که نیاز دارند، اینها چیزیهای است که بستر و مبناء‌ را فراهم میکند، شرط هم ارگان رهبری کننده است، که الان به کانونهای شورشی اشاره کردیم و به قول عناصر رژيم میگویند اینها الهام بخش هستند و از طرف جامعه پذیرفته میشود.

ببینید چنان خطی از طرف کانونها  و مقاومت ایران داده میشود چون از دل همین جامعه در آمده است، از همان آتش زیر خاکستری که گفتیم، پس بنابراین جامعه به آن پاسخ میدهد و حتی مردم بالاتر از آن هم اقدام میکنند. ارگانهای رژيم هم گفتند روزنامه رسالت ۱۳ آذر گفته بود تصور نکنید با پایان یافتن آشوب‌های خیابانی همه چیز تمام شده، بطور واقعی هم همینطور است. یا پاسدار قاسمی با بیان لومپنی خودش ولی گفت بترسیم از روزی که همین پابرهنگان جنوب شهر، یاغچی آباد و گود نشینان و محرومین و دمپایی پوشها روزی برسد که قیام کنند و آن روز ما باید بگذاریم و فرار کنیم. الان جامعه ما در نقطه‌ای قرار گرفته که از یک طرف رژيم و حاکمیت نمیتواند کنترل کند و پاسخگو باشد، از یک طرف دیگر این همه نارضایتی ها وجود دارد. برای همین چشم انداز برای جوانان روشن است آنهای که با پرداخت همه چیز خودشان به صحنه آمدند و قیمتش را دادند، مثل هر انقلاب و تحول دیگری بهاء آن را میدهند، برای همین جامعه با هدایت کانونهای شورشی پاسخ اصلی را در آتش جواب آتش گرفته است.

رسول بخش بلوچی:

ما الان بطور واقعی با رژيمی مواجه هستیم که بحران سرتاپای رژيم را فراگرفته است، هیچ راهی نه به جلو دارد و نه به عقب، الان نیروهای رژيم هستند که میترسند، مردم الان به قدرت خودشان ایمان آوردند، حتما حرفهای احمد خاتمی را شنیدید که گفت اینترنت را باز نکنید، اگر در این کار کوتاهی کنید در پیشگاه خدا جوابی نخواهید داشت، تقاضا دارم اینترنت را باز نکنید، خوب این چه رژیمی است که از اینترنت میترسد، رژيمی که از اعماق تاریخ و از درون عقب مانده ترین نیروها سر برآورده در واقع این رژيم، رژیمی است رو به نفی و رو به زوال، رو به نیستی است، رو به رشد نیست، ، هر روز پس میرود، هر کس نزدیک او شود شریک جرم او میشود، پس میرود، میرنده و کهنه است و نو نیست، جوابگوی پاسخ خواسته های جامعه ما نیست و درخواستهای جامعه ما را پاسخ نمیدهد، به قول سردار خیابانی نیروهای میرا از صحنه حذف خواهند شد و آینده مال انقلابیون است، الان آینده از آن مردم ما و خلق ما است، در آن هیچ شکی هم نیست.