کانون‌های شورشی امواج مقاومت ضدحکومتی را به درون خیابانهای ایران کشاندند. این حرکت‌ها پاسخی به اعدام‌های فراگیر، سرکوب سازمان‌یافته و دستگاه قضایی که به چشم افکار عمومی تبدیل به سنجه جنایت و بی‌عدالتی شده است. در حالیکه رژیم تلاش می‌کند با ارعاب و سانسور صدای معترضان را خفه کند، اقدام‌های هدفمند علیه مراکز قوه قضاییه و نهادهای حکومتی پیام روشنی دارد اعتراض به نظامی که بر پایهٔ حذف، اعدام و وحشت بنا شده است.
طی روزهای اخیر، کانون‌های شورشی مجموعه‌ای از عملیات هدفمند را علیه نهادهای حکومتی اجرا کردند .براساس اطلاعات مقاومت ایران، روز ۲۰ مهرماه ۱۴۰۴ سه انفجار در «مجتمع قضایی باهنر» در کرمان رخ داد؛ رخدادی که معترضان آن را پاسخی به دستگاه قضاییِ «جلادان» خوانده و نشانه‌ای از نفرت گسترده عمومی نسبت به مجازات‌های مرگباری دانستند که تحت دستور مستقیمِ بالاترین مقامات نظام اجرا می‌شود.
در کرمان، گزارش‌هایی از پرتاب کوکتل مولوتوف به ساختمان‌های مرتبط با قوه قضاییه در شهر هرسین و حملاتی مشابه علیه اماکن حکومتی در مشهد، دزفول و فولادشهر منتشر شد. همچنین انفجاری در ساختمان «کمیته امداد خمینی» در لاهیجان و انفجاری دیگر در «کانون تربیتی ولایت» در سنندج اعلام گردید. در شهرستان‌ها و کلان‌شهرها، شمار متعددی از بنرها و نمادهای حاکمیت از جمله بنرهای خمینی و سلیمانی به آتش کشیده شد یا هدف حملات قرار گرفت؛ از بندرعباس و مشهد تا اصفهان و رشت و اهواز.
در همین زمینه
۱۵عملیات آتشین کانون‌های شورشی در پاسخ به اعدام ۷ زندانی سیاسی
کانون‌های شورشی بیدارگران یک ملت
کانون‌های شورشی بر «زنده نگه‌داشتن یاد اعدام شدگان و اجرای عدالت درحق قاتلان تاکید دارند. آن‌ها به کارنامه وحشتناک اعدام‌ها اشاره می‌کنند: آماری که حکایت از بیش از هزار و ششصد اعدام در یک‌سال اخیر دارد و نشان‌دهنده سیاست سیستماتیک ارعاب و پاک‌سازیِ سیاسی است. در بیانیه‌ها این پرسش مطرح می‌شود که چگونه دستگاه قضایی‌ای که مدعی حق و عدالت است، خود به تیغِ قاتلان حکومتی بدل شده و با اعدام‌های گسترده، خانواده‌ها را به عزاداری ویران می‌کند.
دستگاه‌های امنیتی و قضایی حکومت معمولاً به محدودسازی اطلاع‌رسانی، بازداشت فعالان و افزایش تدابیر امنیتی در اماکن هدف اقدام می‌کنند؛ امری که به گفته ناظران، نشان‌دهنده ترسِ ساختار قدرت از رشد موج مقاومت و عمق یأسِ عمومی است. هم‌زمان، اپوزیسیون و نهادهای حقوق بشری در خارج از کشور با انتشار آمار و گزارش‌های مستدل خواستار برخورد بین‌المللی و پیگیری قضایی نسبت به جنایات اعدام‌ها شده‌اند.
تحرکات کانون‌های شورشی در قالب عملیات علیه مراکز قضایی و نهادهای حکومتی، آینه تابان خشم و نفرتِ عمومی نسبت به دستگاه استبدادی است که با توسل به اعدام و سرکوب بخشی از جامعه را به محاق برده است.
