ابراهیم رئیسی؛ چهره واقعی یک دیکتاتوری و آزمونی برای همه
روز سه شنبه ۱۲ مرداد مراسم تنفیذ رئیسی جلاد ۶۷ در حضور خامنه ای برگزار شد. در این مراسم روحانی، جنتی و اژه ای هم حضور داشتند. مراسم تنفیذ رئیسی درحالی برگزار می شود که این روزها ایران یک سره فریاد آزادی است. قیامی که از خوزستان تا تهران با فریاد مرگ بر خامنه‌ای و مرگ بر دیکتاتور تداوم یافته است.پر واضح است که نه پاسداران و نه رئیسی و نه گلوله و گاز اشک آور و نه دستگیری و زندان و شکنجه وقطع اینترنت نمی توانند این قیام را خاموش کنند.
تنفیذ رئیسی، عامل قتل عام
به باور کارشناسان امور ایران، انتصاب رئیسی به عنوان رئیس جمهور حکومت نشانه پایان این دیکتاتوری است. او تجسم وحشیگری حکومت است. او نقش اول را در کشتار ۳۰ هزار زندانی سیاسی در سال ۶۷ براساس فتوای خمینی داشت. [ابراهیم رئیسی از راهروی مرگ تا راهروی پاستور]
خمینی در فتوای خود تصریح کرده بودکه همه مجاهدین سر موضع باید اعدام شوند. درعمل هم بیش از ۹۰ درصد قتل عام شدگان از اعضا و هواداران مجاهدین و گروه اصلی اپوزیسیون ایران بودند.
رئیسی عامل کشتار آبان۹۸
درکنار آن رئیسی به عنوان یکی از عوامل اصلی سرکوب جوانان در قیام آبان ۹۸ بود که هم در اعدام و هم در دستگیری و شکنجه و هم در کشتار ۱۵۰۰ تن از جوانان مشارکت داشت.
خامنه ای در مراسم تنفیذ رئیسی از او به عنوان «عالِم فرزانه و خستگی‌ناپذیر و کارآزموده و مردمی» نام برد. توصیفاتی که با توجه به زبان وارونه خامنه ای آن را همان حفره‌ها و درماندگی‌های رئیسی دانست و رئیسی هم تنها ناراحتی‌اش آن بودکه نتوانست دست خامنه ای را ببوسد! [ابراهیم رئیسی؛ مراسم تحلیف برای قتل عام بیشتر؟!]
از این رو به قدرت رسیدن رئیسی را باید نقطه پایانی بر هر گونه توهم اعتدال و اصلاح در ولایت فقیه دانست. قدرت‌های خارجی هم باید به این واقعیت پی ببرند که دوران مماشات به سر رسیده است.
قیام اخیر مردم ایران نشان داده است که شرایط در ایران برای تغییر دمکراتیک آماده است. مردم ایران متعهد به سرنگونی حکومت هستند. در عین حال رئیسی یک آزمون برای جامعه بین المللی نیز هست. آیا واقعا دمکراسی‌های غربی با این حکومت نسل کش معامله و تعامل خواهند کرد؟ یا در کنار مردم ایران خواهند ایستاد؟ مردم ایران به وضوح رئیسی را رد کردند و از او به عنوان «جلاد۶۷» یاد کردند.
