علت اصلی تعطیلی کارخانه ها و انهدام تولید چیست؟عباس داوری

عباس داوری :‌ وقتی همه واردات برای باندهای حکومتی با قیمت رسمی دلار است، روشن است که مثلا وقتی کسی یک میلیون دلار کالا به قیمت رسمی خریده و وارد می کند، در بازار بیش از 300 تا 400 برابر میتواند سود داشته باشد برای این که تولید کننده داخلی را از میدان خارج کند مقداری سودش را کمتر می‌کند یعنی ۴۰۰ درصد را میکند ۲۰۰ یا ۲۵۰ درصد تا باندهای حکومتی میدانی دارند که تولید کننده داخلی آن میدان را ندارد و در نتیجه از دور خارج می شود. مثلا همان کارخانه‌های ارج و آزمایش را در نظر بگیرید اینها در تولید لوازم خانگی بسیار پیشرفته بودند اما در رقابت با باندهای رژیم که از خارج کالا وارد می کنند مجبور می شوند دست از کار بکشند. خبرگزاری فارس رژیم در ۲۹ فروردین 97 نوشت: « درسال گذشته یعنی سال 96 رژيم به ميزان 54 ميليارد و 236ميليون دلار جنس  وارد كرده»  . این حجم از واردات به کشور، از یک طرف سودهای نجومی از این 54 میلیارد دلار به دست ایادی رژیم میرسد که فساد و رانتخواری را گسترش میدهند از طرف دیگر اثر بلافصل وارد کردن این حجم کالای مختلف به کشور واحدهای تولیدی کشور را با ورشکستگی یعنی انهدام مواجه می‌سازد.  در همین رابطه خبرگزاری ایلنا در 18 دی ماه نوشت که  مرتضی افقه کارشناس اقتصادی رژیم: ۲۴۰ هزار میلیارد تومان (با نرخ رسمی میشود حدود ۵۰ میلیارد دلار)  بدون کار، تلاش و ریسک و بدون الزام به پرداخت مالیات، نصیب یک درصد جامعه می‌شود.  پس ببینید در عرض یکسال ۵۰ میلیارد مطابق نوشته همین روزنامه بدون اینکه کسی زحمت بکشد و کاری بکند ، این وارد جیب رژیمی‌ها میشود و یک درصد کشور یعنی همین رژيمی‌ها ، در این صورت این ۵۰ میلیارد دلار که میرود مابه‌ازاء دارد که عبارتست از : تعطیلی کارخانه‌ها ، عبارتست از گسترش فقر ، عبارتست از گسترش فساد .

عباس داوری :‌ همه‌ی این عاملهایی که شما می‌گویید فرض کنید تجهیزات فرسوده است و از دور خارج میشود و همه این عامل‌ها ربط مستقیم به فساد رانتخواری همین رژيمی‌ها و قاچاق سیستماتیک کالا و واردات حجم بزرگی از کالا که برای وارد کنندگان آن امتیازات بالایی که وجود دارد ، در چنین شرایطی تولید داخلی یعنی کارخانه‌ها نمیتوانند با چنان نظامی رقابت کند و تولید آن در حدی نیست که بتوانی چیزی برای کارخانه تأمین کنند مثلا هر کارخانه‌داری میداند که باید تجهیزاتش را تجدید و جدید کند تا راندمان بیشتری بگیرد. اما برای این کار هر ساله از تولید کارخانه باید درصدی از درآمد را کنار بگذارد. اما چون فروشی در بازار نمیتواند بکند اجبارا تولید را متوقف می‌کند.

اما کارخانه‌های بزرگ را رژیم به اعوان و انصار خود داده و آنها با در دست داشتن سند مالکیت کارخانه‌ای از بانک برای وارد کردن قطعات ارز به قیمت رسمی می‌گیرند اما در بازار آزاد می‌فروشند خبرگزاری ایلنا ۱۸مهر ۹۷ نوشت:‌ « قربانعلی فرخزاد، سهامدار اصلی کارخانه ماشین سازی تبریز، ۳میلیون دلار با نرخ دولتی ۴۲۰۰تومانی بابت تجهیز ماشین‌آلات کارخانه از بانک مرکزی دریافت کرده و سپس در بازار آزاد به فروش رسانده است. فرخزاد این شرکت را در حالی ۶۰۰میلیارد تومان خریداری کرده که تنها ۵۰۰میلیارد تومان ارزش زمینهای خانه‌های سازمانی ماشین‌سازی تبریز است » .

با این حساب چرا باید این سرمایه دار برود مواد اولیه بخرد؟ پول را از بانک گرفته و بدلیل اینکه برود نوسازی بکند و قطعه بخرد ، برده این پول را در بازار فروخته است ۴۲۰۰ تومان خریده و ۱۲۰۰۰ تا ۱۴۰۰۰ تومان میفروشد .

به عنوان مثال به این خبر که روز ۱۴ دی منتشر شده لطفا توجه کنید:‌ « دبیر انجمن تخصصی صنایع همگن نیروی محرکه و قطعه‌سازان میگوید : از کل ۵۵۰ هزار نفر شاغل در این صنعت از ابتدای امسال تاکنون ۲۸۰ هزار نفر تعدیل یا تعلیق شده‌اند ( تعدیل شدند یعنی اخراج شدند ) و جمعا می‌توان گفت ۱۳۰هزار نفر تعدیل و ۱۵۰هزار نفر تعلیق گردیده‌اند. از حدود ۱۲۰۰قطعه‌سازی فعال در کشور تقریبا ۴۰۰واحد تعطیل و نیمه تعطیل شده‌اند ، ( یعنی یک سوم کارخانه‌های که قطعه‌سازی میکردند تعطیل شدند ) ، وقتی رژیم فاسد و تبهکار راه رانتخواری و اختلاس را برای سردمداران رژیم باز کرده، تولید در همه پهنه اعم از کشاورزی، صنایع و خدمات متوقف می‌شود. به این دلیل مردم با هوش ما تقریبا در اغلب تظاهرات می گویند « -یه اختلاس کم بشه مشکل ما حل می‌شه » زیرا ابعاد اختلاس و رانتخواری و انواع مضاربه‌ها را می بینند که چگونه مردم ما را به خاک سیاه می‌نشاند.

عباس داوری : اولین طرف که دود خفه کننده انهدام صنایع به چشمش می‌رود کارگران هستند. چون قبل از هر چیز شغل و بعد هم امنیت شغلی خودشان را از دست میدهند. وقتی هزار کارخانه مطابق آمار خود رژیم در یک سال تعطیل می‌شود ببینید دهها هزار کارگر و صدها هزار خانواده آنها به فقر می‌نشینند. وقتی کارخانه‌ها بسته می‌شود کارگران آن بیکار می‌شوند، در حالی که میلیونها بیکار در جامعه وجود دارد کسی آن کارگران بیکار شده را استخدام نمی‌کند چون کاری وجود ندارد، در نتیجه قیمت نیروی کار یعنی مزد کارگر بشدت پایین می‌آید. کارگر با هزار مشکل و فشار معیشتی از هر جانب دست به گریبان است. به این دلیل است که روزی در ایران نیست که در شهرهای مختلف کارگران چندین کارخانه یا کارگران خدماتی دست به اعتصاب و تظاهرات نزنند. در همین ماههای اخیر دو تظاهرات مهم کارگری داشتیم یکی کارگران فولاد اهواز که ۳۸ روز طول کشید و کارگران تظاهرات خود را به وسط شهر اهواز کشیدند و اقشار مختلف مردم نیز از آنها حمایت می کردند. دیگری هم کارگران نیشکر هفت تپه که ۲۶ روز اعتصابات و تظاهرات آنها به خصوص در شهر شوش ادامه یافت. این تظاهرات از طرف اقشار مختلف مردم ایران مانند معلمان و کامیونداران و دانشجویان حمایت شدند. علاوه بر آن اتحادیه‌های بزرگ کارگری کشورهای اروپایی نیز از این کارگران و اعتصابات کارگری حمایت کردند.

عباس داروی :  در ۴ دهه گذشته این رژیم پاسخ هر اعتراض و هر خواسته‌ی حقه مردم را با سرکوب داده است. به عنوان مثال در مورد کارگران در خرداد 95قضاييه آخوندی ۱۷ کارگر محروم « معدن طلای آق دره » در تکاب را به خاطر اعتراض به اخراجشان به ۳۰ تا ۱۰۰ ضربه شلاق و پرداخت ۵۰۰ هزار تومان جریمه نقدی محکوم کرد و حکم شلاق را در ملأ عام به اجرا درآوردند. در آبان ماه همین امسال برای ۱۵ کارگر کارخانه هپکو در اراک ( که بزرگترین کارخانه ماشین آلات‌سازی هست ) پرونده تشکیل دادند و برای آنها به اتهام «اخلال در نظم عمومی از طریق شرکت در تجمعات و تظاهرات غیر قانونی» حکم یک سال حبس و ۷۴ ضربه شلاق صادر شد. آقا کارگر اعتراض میکند ، کارگر تظاهرات میکند ، حق قانونی‌ش هست ، حتی در قانون اساسی خود این رژیم ملعون هم این به رسمیت شناخته شده است ، بعد کارگری که از حداقل حقوقش دفاع میکند به ۷۴ ضربه شلاق محکوم میکند ، همچنین فعالان کارگری در نیشکر هفت تپه و فولاد اهواز را دستگیر کردند. این دستگیریها تماما غیرقانونی است. کارگران ما مگر چه میخواهند؟ آنها جز حداقل حقوق خود چیز دیگر نمی خواهند اما پاسخ رژیم سرکوب است. الان دیگر همه میدانند که رژیم بشدت ضعیف شده و اینگونه اقدامات ضدانسانی رژیم علیه خودش منجر می شود ، این روزها را همه به چشم می‌بیند

عباس داوری :‌ قبل از هرچیز باید بدانیم که جنگ قدرت باندهای رژیم برای گرفتن سهم بیشتر از ثروتها ملی و همینطور دسترنج و حقوق مردم ایران است. هر باندی که روی کار می‌آید هر آنچه که باندهای قبلی در گذشته نتوانسته‌اند یا دیگر ظرفیت بیشتر از آنچه که تاراج کردند، نداشتند که به تاراج ببرند، باندی  جدید وارد شده و به هر آنچه سرراهش مانده چنگ می اندازد. یک اداره بزرگی بنام واگذاری اموال دولتی به بخش خصوصی وجود دارد که با قیمت بسیار نازل هر باندی به اطرافیان خودش واگذار آن اموال را که متعلق به مردم هست را به اطرافیانش واگذار میکند ، در سگ دعواهای باندها ی مختلف دست همدیگر را رو می‌کنند.

به عنوان مثال از روزی که آخوند روحانی شیاد رئیس جمهور ارتجاع شده، به اطرافیانش نگاه کنید که چه امیتازات بزرگی از حقوق مردم و کارگران می‌گیرند؟  به عنوان مثال اخیرا خبرگزاری حکومتی ایلنا از مؤسسه بزرگ یکی ماشین سازی تبریز و دیگری از مجتمع هفت تپه گزارش داده که : « ماشین‌سازی تبریز را طی ۴ سال ذره ذره به نابودی کشانده شد ، ماشین سازی تبریز کارخانه‌ای که نیم قرن پیش احداث شده بعد از خصوصی‌سازی سراشیبی هولناکی را طی می‌کند یعنی تاراج میکند  » ،نماینده طرقبه در مجلس ارتجاع میگوید:  « مجتمع هفت تپه ۲۴ هزار هکتاری، ۸ هزار میلیارد تومان ارزش دارد که در نهایت به ۱۰ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان فروخته شد » . ملاحظه می‌کنید که فقط از یک مؤسسه چه غارتی صورت گرفته ۸هزار میلیارد تومان کجا و ۱۰ میلیارد تومان کجا؟‌ 800برابر اختلاف دارند این قیمتها با همدیگر و تماما اطرافیان رژیم و باندهای رژیم با هم تقسیم میکنند .

عباس داوری : اجازه بدهید و درست این هست که من پاسخ سوال شما را از چند آمار رسانه‌های حکومتی را بگویم: رسانه حکومتی اقتصاد  ۲۴دی نوشته : « در اقتصادی که نقدینگی در آن همچنان رو به رشد است و افزایش نرخ ارز و تورم را با خود همراه دارد ، نمی‌توان چشم‌انداز مثبتی از بازار اقتصادی کشور ارائه داد و به اصلاحات ساختاری امیدوار بود » چون اصلا ساختارشان خراب هست . آن‌طور که رییس کل بانک مرکزی نیز می‌گوید،« 30 درصد قدرت خرید مردم به واسطه رشد تورم از بین رفته است » ، این موضوع به معنای آن است که تورم در شرایط کنونی به بالاتر از ۴۰درصد رسیده که بانک مرکزی از اعلام نرخ آن خودداری می‌کند.  علاوه بر آن جهان آنلاین برایتان بخوانم: « در طول دوره فروردین ۱۳۹۳ تا شهریور ۱۳۹۷، چهار سال و شش ماه ،  بدهی بانک‌های خصوصی به بانک مرکزی ۹۹ هزار میلیارد تومان افزایش یافت » بدهی داشتند افزایش داشتند . با این فساد گسترده از یک طرف و از طرف دیگر رژیم هر درآمدی هم داشته باشد آنها را صرف هزینه صدور تروریسم و کشتار مردم کشورهای دیگر می‌کند ، میتوان نتیجه گرفت که تولید صنایع کشور با شتاب بیشتری در مسیر انهدام و تعطیلی است. آنچه که باقی مانده همه در مسیر انهدام و تعطیلی هست تا زمانی که این رژیم بر سر کار هست .

عباس داوری : اگر بطور واقع بینانه به سیاست اقتصادی رژیم و فساد و رانتخواری و اشرافیت سرکرده‌های رژیم از یک طرف و به فقر و گرسنگی کارگران و خانواده های آنها از طرف دیگر نگاه کنیم، تمامی تلاش کارگران و اقشار مختلف ایران باید متمرکز سرنگونی آخوندهای فاسد و تبهکار که ظالمانه‌ترین استثمار تاریخ را بر مردم ما روا داشته اند ، یعنی برای این کار قیام بکنند جزء این راه هیچ راهی برای مردم ما وجود ندارد.