بلوغ سیاسی جامعه ایران و آلترناتیو
در ایامی بسر می‌بریم که دکل سرنگونی رژیم آخوندی بیش از هر زمان هویداتر شده و دور نیست که کشتی آزادی ملت ایران بر ساحل آزادی پهلو بگیرد. هرچه به پایان این رژیم منحوس نزدیکتر می‌شویم، بحث نیروی جایگزین و آلترناتیو این رژیم، جدی‌تر شده و طرفهای درگیر بر سر این موضوع، بیشتر و بیشتر به آن می‌پردازند. به همین دلیل است که با بلوغ سیاسی جامعه ایران، و انعکاس پژواک سرنگونی آن در سراسر جامعه، مسئله آلترناتیو از جدی‌ترین موضوعاتی است که در صحنه سیاسی ایران مطرح شده و به آن پرداخته می‌شود.
اصلی‌ترین سوالی که در این زمینه باید پاسخ داده شود آنست که آیا این رژیم، آلترناتیوی دارد؟ بدون شک پاسخ به این سوال مثبت است و برای سالیان سال است که آلترناتیو شورای ملی مقاومت ایران، در صحنه داخلی و بین‌المللی شناخته شده است و همه برنامه‌ها و نقشه مسیر خود را، حتی برای بعد سرنگونی رژیم آخوندی ارائه داده است. رهبری و کادرهای آن شناخته شده، تشکیلات آن شناخته شده، محل و دفاتر رسمی آن شناخته شده و بطور روزانه نیز از طریق رسانه‌ها و ارگانهای تبلیغاتی خود سیاستها، برنامه‌ها و اهداف خود را انعکاس می‌دهند.
اما رژیم آخوندی که در طول ۴۰سال گذشته، همه تلاش خود را برای نابودی این جریان قرار داده و از هیچ توطئه و حمله و هجومی بر علیه آنها فروگذار نکرده است، در آخرین ترفندهای تبلیغاتی خود، به آلترناتیو سازیهای پوشالی روی آورده تا بتواند بعد از همه شیطان سازی‌هایی که در دهه‌های گذشته، برعلیه اصلی‌ترین دشمنش انجام داده است، نقش آلترناتیو اصلی خود را کمرنگ و بی اثر نشان دهد.
به همین دلیل است که صنعت آلترناتيوسازی مجازی و مونتاژ، اینروزها در بازار سياست ایران رونق يافته، که اين‌هم از علائم دوران پايانی رژيم است. اما مسأله اين است كه هر کسی و جریانی که چنین ادعایی را دارد، چگونه می‌خواهند اين رژيم را زمين بزنند؟ به‌خصوص كه رود سرخ خون شهيدان، به‌طور تاريخي نه جايی برای سبز شدن ارتجاع آخوندی باقی گذاشته نه برای ارتجاع سلطنتی
خانم رجوی در سخنرانی خود در ۹تیر۹۷ در پاریس، تاکید کردند که: «ما برای سرنگون کردن این رژیم، رقیب هیچ کس نیستیم. مقاومت ایران از ۱۶سال پیش با طرح جبهه همبستگی ملی، گفته است حاضر به همکاری با همه نیروهای جمهوریخواهی است که برای سرنگونی دیکتاتوری ولایت‌فقیه مبارزه می‌کنند. اما اگر بدون تشكيلات و سازمان رهبری‌كننده، بدون عبور از كوره‌های گدازان سنجش و آزمايش، و بدون پرداخت قيمت و فدا و مجاهدت، می‌توان به‌کار این رژیم پایان داد، ما می‌گوییم: بفرمایید، درنگ نکنید. اگر بدون سابقه و پشتوانه جنگيدن با دو رژیم، بدون مرزبندی با ديكتاتوری و وابستگی، بدون مقاومت سراسری و كهكشان شهيدانش و بدون در افتادن با اصل ولايت فقيه و اصلاح‌طلبان قلابی، می‌توان حاکمیت مردم را جایگزین کرد، بفرمایید، درنگ نکنید.»
یکی از جلوه‌های برجسته قیام دی ۹۸، شعارهایی بود که بسا رادیکالتر از قیام آبان۹۸، ولی فقیه و سپاه پاسداران را هدف قرار داده بودند، اما در میان شعارهای رادیکال مردم و دانشجویان، شعارهای دیگری هم از بطن جامعه جوشید که نشان بلوغ سیاسی جنبش و مرزبندی سیاسی مردم و مقاومت ایران، با دیکتاتوریهای پیشین و فعلی بود. شعارهایی همچون: «مرگ بر ستمگر- چه شاه باشه چه رهبر»و یا «نه تاج و نه عمامه- آخوند کارت تمامه»، نمایانگر مرزبندی دقیق با دیکتاتوریهای شاه و شیخ است.
جوشش چنین شعارهایی از بطن جامعه بی دلیل نیست. زیرا مردم دلیر ایران، بخاطر رشد سیاسی و تجارب انقلابی خود در پروسه‌های پیشین، بروشنی دست رژیم را خوانده‌اند که سعی دارد با انواع لطایف‌الحیل، در صفوف این جنبش شکاف انداخته و با تجزیه مردم به گروههای مختلف، انرژی آنها را در مسیر سرنگونی هدر دهد.
با قیام ۸۸ شوکی جدی به پیکره حاکمیت وارد شد و اعتراضاتی که بر علیه تقلب در انتخابات بوقوع پیوست، حضور میلیونی مردم و خصوصا قشر متوسط جامعه، به رژیم نشان داد که دیگر مشروعیتی نزد مردم ندارند و همه ملت خواهان سرنگونی آنها هستند. از آنجا که نیروی اصلی سرنگونی و تنها آلترناتیو رژیم که مجاهدین بودند در عراق و تحت محاصره دولت دست‌نشانده مالکی بودند، رژیم تمام تلاش خود را در این جهت بکار می‌برد که با ضربات نظامی و تروریستی، آنها را بطور فیزیکی از بین ببرد.
در قیام ۹۶ که مجاهدین از عراق مهاجرت کرده و به آلبانی آمده بودند، بیش از ۱۵۰شهر کشور بپاخواست و بسیاری از مراکز سرکوب رژیم را مورد حمله قرار دادند. خامنه‌ای چند روز بعد به صحنه آمد و بصراحت اعلام کرد که این حرکتها با هدایت و سازماندهی « منافقین» انجام شده است. اما پس از آن، رژیم سعی بسیار نمود تا با برجسته کردن عنصر سلطنت‌طلبی، نقش این نیروی محوری مقاومت را کم رنگ نشان دهد.
ارتش سایبری رژیم، در پوش نیروهای جمهوری‌خواه و سلطنت‌طلب، بصورت گسترده در صحنه مجازی حاضر شد و با سیاست برجسته کردن رفاه و سازندگی در دوران پهلوی، سعی نمود اقشار جامعه را به سلطنت‌طلب و جمهوری‌خواه و سکولاریسم تجزیه نماید. البته در صحنه داخلی کشور نیز، رژیم سعی کرد با مهره‌سازی و میدان دادن به بعضی از افراد که انتقادهایی را متوجه رژیم می‌کنند، نقش اپوزسیون برای آنها قائل شده و به آنها اعتباری ببخشد.
هدف رژیم در دوسال گذشته، اپوزسیون سازیهای قلابی و تجزیه صفوف مردم بوده و در این مسیر، از تشکیل غیر مستقیم گروههای تجزیه طلب نیز کوتاهی نکرده است. اما از آنجایی که هر جریانی باید به اندازه کافی در نزد افکار عمومی شناخته شده باشد تا بتوان روی آن مانور کرد، رضا پهلوی اصلی‌ترین گزینه رژیم بوده تا بتواند با برجسته کردن او به عنوان لیدر اپوزسیون برانداز، نقش آلترناتیو اصلی را که شورای ملی مقاومت باشد را کمرنگ نماید.
اما از آنجایی که مردم ایران به آن اندازه از بلوغ سیاسی رسیده‌اند که چنین ترفندهایی را تشخیص داده و به آن وقتی نمی‌نهند، در آخرین خیزش اعتراضی انجام شده از طرف مردم ایران در دی۹۸، علاوه بر رادیکالتر شدن شعارها بر علیه رأس نظام، یعنی خامنه‌ای، شعارهای دیگری نیز از بطن جامعه جوشید که صفوف جبهه خلق و ضد خلق را از هم متمایز نمود. شعارهای «نه تاج و نه عمامه – آخوند کارت تمامه» نمود بارز این حقیقت است که تیر صنعت آلترناتیو سازی پوشالی رژیم، به سنگ خورده و به سمت خودش برگشته است.
بیشتر بخوانید:
۳۰خرداد، معیار شناخت آلترناتیو واقعی از مجازی: گفتگو با مهدی ابریشمچی
آلترناتیوی شایسته در برابر رژیم دیکتاتوری حاکم بر ایران!
پاسخ به سؤالات درباره آلترناتیو و مقاومت: گفتگو با مهدی براعی
