خورشید ایران! دیگر خانه قاتلان را روشن نکن
در زمستان ایران، واژگان و کلمات انگشتانم را یخبندان نموده‌اند، آنقدر یخبندان که قلم ناتوان است در نوشتن. و تنها باید واژگان را روی آتشی سوزان قرار داد تا خواننده بتواند آنها را درک کند.
گویی گلوله چشمانم را کور کرده اما می‌توانم بوی آزادی را استشمام کنم.
تیرهایش چون آتش در این تاریکی شوم، در اوج جوانی بر قلبم نشست و کاسه‌ی مرگ را آرام آرام چشیدم اما می‌توانم آن نور آینده را به خوبی احساس نمایم.
زنجیر بر گردنم بستند و بارها و بارها ضربات سوزان شلاق را بر پوست و گوشتم کشیدند، با حرف‌هایشان ذهنم را مسموم نمودند و دیگر زندگی برایم معنا نداشت، پس طنابی ساختم و از دریچه مرگ عبور کردم. اما مردمانم و آیندگان را می‌بینم که می‌رقصند و می‌خندند و به رویاهای‌شان می‌اندیشند و میرسند، چیزی که من آرزویش را داشتم.
فریاد‌های مادران و پدران داغ‌دیده گوش‌های جهان را کر نموده، قلب تپنده زمین از خون جوشنده جوانان آتش گرفته است .
ای کاش زمان از بین برود و دیگر این درد ادامه نیابد..
دیگر خورشید خانه‌های قاتلان را روشن نکند و دیگر هوا جان دوباره به آنها نبخشد.
خون سر‌های بریدهِ بی تن مثل رودی روان مسیر را تا خانه‌های ما طی می‌کند. خون‌خوارها خوب می‌دانند که چه چیزی سبب بیداری ماست. پس به مدارس و کتاب‌ها و اینترنت مثل ویروس حمله‌ور می‌شوند و با پرویی تمام رو به روی ما می‌ایستند و فقط دروغ و دروغ به خورد ذهن و گوش و چشم های‌مان می‌دهند.
در همین زمینه
هاشم خواستار: ایران سرانجامی جز یک انقلاب آزادیبخش نخواهد داشت!
اکنون زمان تغییر در ایران است
گویی نمی‌دانند این زمان زمان آگاهی است، همه ما از دروغ‌های مسخره و از پشت خنجر زدن‌شان را دیدیم و خسته شده‌ایم. زمان تغییر فرا رسیده است.
اگر اینترنت و گوشی‌های‌مان را بگیرند، کاغذ و قلم و دیوارهای سنگی برای نوشتن شعارهای‌مان را نمی‌توانند بگیرند. کوچه‌ها و خیابان‌ها فرصت ماست!
اگر از خانواده شهیدان آزادی تعهد بگیرند که یادشان نکنند اما از کل ایران که نمی‌توانند.
سال‌های بسیار زیادی شکنجه شدیم و وضع به همین شکل بدتر و بدتر شده است.
با جنگی که با اسرائیل به راه انداختند هدفشان حواس پرتی ماست اما ما نباید از یاد ببریم که آرمیتا گراوند چه بی‌گناه و مظلومانه کشته شد، اینبار ما باید آنان را زمین زده و ذبح کنیم..
هیچ بخششی وجود ندارد، هیچ رحمی نمی‌تواند جلوی چشمان خونی ما را بگیرد..
بگذار ترسو‌ها تفنگ بر دست به سمتت بیایند و تو با دستان خالی در جهان ثابت کن، شجاعت حقیقی این است، بگذار شجاعتت غرش کند.
ای ایران، ای ایران برخیز! برخیز تا بار دیگر شبانه به خانه‌ها حمله ور نشوند و خواهر و برادران‌مان را به کشتارگاه‌ها نبرند.
برخیز! زیرا آنان به شدت می‌ترسند، از هربار بلند شدن تو می‌ترسند، آنقدر وحشت دارند که مثل دیوانه‌ها خود را به در و دیوار می‌کوبند تا فقط تو را بر روی زمین نگه‌دارند.
چه چیزی در دلت سنگینی می‌کند؟
چه کسی در تاریکی‌ها منتظر توست؟
چه کسی حق آزادی و زندگی‌ات را گرفته است؟
چه کسی عزیزترینت را با بی رحمی گرفت؟
و اما یک سوال دیگر! “تو چرا هم‌چنان خاموش ایستاده‌ای؟!”
توشایسته‌ات ایستادن و مقاومت کردن است.
