«دستاورد انقلاب؛ دمکراسی، آزادی، برابری»
در دوران معاصر شاهد انقلابات عظیم اجتماعی بودیم. آنچه که تاریخ به ما می‌گوید آن است که در هر دورانی تحولات اجتماعی و انقلابی بزرگی شکل گرفت که غالبا بصورت ساختاری و بنیادی بود جامعه را دگرگون ساخت. و جامعه را از مسخ‌شدگی تمدنی و فرهنگی و زوال انسانی نجات بخشید.
این انقلابات نوشداروی مصائب و درد‌های اجتماعی بودند. مثل انقلاب آمریکا، فرانسه، روسیه، چین، کوبا و ایران که به نفی ساختار سیاسی و اجتماعی گذشته انجامید.
در پایه و اساس نقطه قوت مشترک همة این انقلابات، نفی واپسگرایی و ارتجاع و دیکتاتور حاکم بود و ایجاد ساختاری نوین.
چگونه ممکن است ارتجاع بر فرایند انقلاب مسلط شود؟
اکنون سئوال این است که آیا صرف اینکه انقلابی صورت گرفت می‌توان گفت جامعه مسیر و روند تکاملی خودش را باز کرده و به جلو می‌رود؟ یا باید به خاستگاه واقعی انقلاب و بعد ازآ» پرداخت و اینکه انقلاب چه می‌خواهد و چه هدفی دارد؟
آیا اگر انقلابی مسیر عدالت اجتماعی و استقلال و آزادی و برابری، را طی نکرد می‌توان گفت که کاتالیزور جامعه به سمت پیشرفت و توسعه است؟
پاسخ این است که مفهوم انقلاب برخاسته از نیاز درونی جامعه و شرایط عینی آن برای دگرگونی وضع موجود و حاکم کردن مناسبات تولیدی و اجتماعی نوین به جای نظم کهنه است. هر چیزی غیر از این باشد انقلاب نیست.
واقعیت این است که اگر انقلابی در مسیر واقعی خودش سیر نکرد می‌تواند به چند دلیل باشد:
۱. انقلاب توسط قدرت حاکم جدید سرقت شده و به انحراف کشیده شده و خبری از اجماع عمومی و ملی در مورد آن نیست.
۲. با دخالت مماشاتگران و دولت های خارجی بخاطر منافع خود مسیر انقلاب را منحرف می‌کنند.
۳. مردم به انقلاب‌شان پشت کرده باشند و پابه‌پای آن نیامده و قیمت آن را نداده باشند.
اما در مورد ایران مورد سوم نمی‌تواند مصداق این موضوع یعنی انحراف انقلاب باشد. چرا که از آغاز انقلاب تاکنون مردم و توده‌های ستم دیده ایران در برابر حاکمیت استبداد ایستادگی کردند و با هزاران شهید خونین کفن قیمت این ایستادگی را دادند.
ولی دو عامل اول و دوم نقطة اصلی این انحراف بود. اول با غصب حاکمیت توسط استبداد مذهبی انقلاب به انحراف کشیده شد.
دوم با گرفتن پر و بال ارتجاع حاکم بر ایران توسط مماشاتگران و فرصت‌طلبان خارجی که در سیاست به منافع خود می‌اندیشند نه به جغرافیایی سیاسی و ماهیت انسانی دیگر جوامع و نه به انقلاب دمکراتیک خلق‌ها.
در برابر سربرداشتن ارتجاع چه باید کرد؟
آیا در چنین وضعی که یک جامعه با رنج و خون و ایثار و فداکاری درآستانه دست یافتن به یک سرمایة عظیم انسانی و تاریخی یعنی آزادی و استقلال و برابری است، جریانی واپسگرا و منفعت طلب همه چیز را به گروگان بگیرد، چه باید کرد؟
آیا ما بعنوان یک انسان آگاه و آرمانگرا، می‌توانیم و باید فقط و فقط نظاره‌گر این خیانت و جنایت تاریخی باشیم؟ آیا می‌توان این جنایات را دید و ساکت شد؟ آیا می‌توان مرگ جامعه و محو سرمایه‌های تاریخی و اجتماعی آن را دید و دم بر نیاورد؟
نه، نه، هرگز.
یک انسان آگاه و با وجدان و ضمیر پاک هیچگاه نه خواهان این است و نه می‌تواند آنرا تحمل کند. حتی اگر کمترین کاری که می‌تواند بکند یک فریاد باشد. ولو اینکه این پاسخ یک بغض فرو خورده و دندان خشم بر جگر خسته سائیدن باشد.
این است پاسخ یک وجدان پاک در برابر هیولای سفاک آدمخوار.
ش. آزادی
