اعتراضات کارگران پیمانی نفت وارد هشتمین روز خود شد
روز شنبه ۵ تیر۱۴۰۰، اعتراضات کارگران پیمانی با پیوستن کارگران جدید هشتمین روز خود را پشت سرگذاشت. این کارگران از روز ۲۹ خرداد با هدف افزایش دستمزدها و کاهش روزهای کار دست به اعتصاب سراسری زدند. تاکنون کارگران بیش از ۴۵ شرکت در سراسر ایران شامل هزاران کارگر به اعتراضات کارگران پیمانی نفت پیوستند. کارگران اعلام کردند که این بار علاوه بر اعتصاب، برای پیگیری خواسته‌های شان دست به تجمع هم خواهند زد.
روز شنبه ۵ تیرماه کارگران فاز ۲ پالایشگاه گاز بید بلند بهبهان هم به اعتصاب کمپین ۱۴۰۰ پیوستند.
همچنین روز شنبه پنجم تیرماه کارگران شرکت رجال واقع در منطقه ویژه ماهشهر به اعتصاب سراسری کارگران نفت پیوستند.
بیانیه شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت
در همین حال شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت دومین بیانیه خود را در خصوص اعتصاب کارگران منتشر کرد.
در بخشی از این بیانیه آمده است: «ما کارگران پیمانی نفت در پالایشگاهها، پتروشیمی‌ها و نیروگاهها، همانطور که اعلام کرده بودیم از ۲۹ خرداد وارد اعتصاب شدیم. اکنون چند ده هزار از همکاران ما در اعتصابند. همکاران رسمی‌مان نیز در نهم تیر ماه دست به تجمع خواهند زد. ضمن اینکه در همین مدت در مناطقی چون فازهای ده تا ۱۴ عسلویه آنها را همراه خود داشته‌ایم. تا همین جا خوب آمده‌ایم و به همه همکارانمان درود میگوییم.
دوستان! خواست محوری ما کارگران نفت چه رسمی و چه غیر رسمی افزایش دستمزدهاست. دیگر ما کارگران، فقر، بی تامینی، تبعیض و نابرابری و محرومیت از اولیه‌ترین حقوق انسانی‌مان را بر نمی‌تابیم. همانطور که اعلام کرده‌ایم با توجه به گرانی سرسام‌آور اجناس، دستمزد هیچ کارگری امروز نباید از ۱۲میلیون کمتر باشد. ضمن اینکه حق همکاران ماست که متناسب با سطوح تخصص کاری خود دستمزدشان افزایش یابد. همکاران رسمی ما نیز اعتراض‌شان به کاهش هر روزه قدرت خریدشان و نحوه افزایشات مزدی سال ۱۴۰۰ است که در واقع تعرضی به زندگی و معیشت‌شان است.
درباره؛ گستردگی اعتصاب کارگران بیشتر بخوانید
جعفر عظیم زاده: اعتصاب کارگران پیمانی به بیش از ۴۰ نقطه رسید
تجربه تصمیم گیری جمعی شکل نوین مبارزه!
همکاران عزیز! اتحاد مبارزاتی ما و پیوستن به اعتصاب در چنین سطحی بسیار غرور آفرین است و به همه دست مریزاد میگوییم… این درس مهمی است که از کارگران نیشکر هفت تپه آموختیم و باید بدانیم که تنها به این صورت و با تصمیم‌گیری شورایی و جمعی است که میتوانیم جلوی تفرقه افکنی‌ها و زد و بندهای احتمالی و از بالای سرمان را بگیریم. نگذاریم که باز ما را با وعده و وعید سر بدوانند. همانطور که اخطار کرده‌ایم اگر تا آخر برج 5 به خواستهایمان پاسخ داده نشود، در تدارک ادامه گسترده‌تر اعتراضاتمان باشیم.
همکاران عزیز! در اعتصاب این چند روز بخشی از همکارانمان دست به اعتصاب زده و محل کار خود را ترک کرده و به خانه‌ها بازگشته‌اند. اما بخشی دیگر مثل ما که در اعتصاب هستیم ولی در خوابگاهها مانده‌ایم. دلیلش اینست که می‌خواهیم خود با حضور حداکثری پیگیر مطالباتمان باشیم. می‌خواهیم در تصمیم‌گیری‌ها برای پیشبرد اعتراضاتمان دخالت داشته باشیم.
در خوابگاهها بمانیم و اعتصاب کنیم!
بعلاوه خود شاهد بوده‌اید که در برخی از مراکزی که همکاران ما کار را ترک کرده و به خانه رفته‌اند، کارفرمایان بیرحم کارگران روزمزد را اخراج و در تدارک بکارگیری نیروی جدید کاری هستند. بنابراین اگر در خوابگاهها بمانیم کارفرما مکانی برای اسکان نیروی کاری جدید نخواهد داشت و در عین حال با حضور ما جرات نخواهد کرد دست به اخراج و چنین توطئه‌هایی بزند. از همین رو توصیه ما اینست که بعد از یک هفته دیدار با خانواده به محیط کار بازگردیم. در محل حاضر باشیم و به اعتصاب خود ادامه دهیم. از جمله حضور هر روزه ما در مقابل پتروشیمی‌ها و پالایشگاهها و نیروگاهها فشاری بیشتری برای پیگیری خواستهایمان خواهد بود.
۷۰۰ نفر از همکاران روزمزد ما در پالایشگاه تهران اخراج شدند. باید خواست بازگشت به کار آنها و دیگر همکاران اخراجی را به مطالباتمان اضافه کنیم. اعتصاب ما سراسری است و هرگونه تعرضی به این اعتصاب باید با صف متحد مبارازتی ما پاسخ گیرد.
ده روز مرخصی در ماه حق ماست!
علاوه بر افزایش دستمزد ما خواستار۲۰ روز کار و ده روز مرخصی هستیم تا ما که بدور از خانواده و در این شرایط اسفناک کاری به کار اشتغال داریم، بتوانیم در فرصت‌های مناسب کنار خانواده‌هایمان باشیم و از لذت روزهای بزرگ شدن فرزندانمان محروم نمانیم.
بعلاوه ما کارگران پیمانی امنیت شغلی نداریم. امنیت جانی نداریم و از پایین‌ترین شرایط زیستی و کاری برخورداریم. وضع خوابگاهها و بهداشت در محیط‌های زیستی و کاری بسیار وخیم است. و قوانین مناطق ویژه اقتصادی فقط و فقط در خدمت قلدری سرمایه‌داران مفتخور و بردگی بیشتر ما کارگران است. ما خواستار کوتاه شدن دست پیمانکاران و دائمی شدن قراردادهایمان، لغو قوانین ویژه اقتصادی و پایان یافتن فضای امنیتی و پادگانی حاکم در محیط‌های نفتی هستیم. ما برده نیستیم و داشتن یک زندگی درخور انسان حق مسلم ماست…
شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت، ۵ تیر ۱۴۰۰
