پرسش: با توجه به یکپایه کردن دستگاه سرکوب برای مهار جامعه، اعتراضات سراسری و گوناگون را چطور می‌شود کانالیزه کرد که انرژی مقاومت جامعه ملتهب کشور جواب داشته باشد و بدست حکومت و نیروهایش از دست نرود؟
پاسخ: وقتی صحبت از یک جامعه در موقعیت انقلابی می‌کنیم وقتی از جامعه‌ای صحبت می‌کنیم که مردم آن در کف خیابان است. برای اولیه‌ترین خواسته هایش دارد می‌جنگد نه برای خواسته‌ها و ایده‌های بلند پروازانه. یعنی الان مردم دارند برای برق برای آب برای حیاتشان، حیات خودشان و زن و بچه‌شان مبارزه می‌کنند و می‌جنگند و برای همین آمدند درخیابان و به همین خاطر تا اینها تامین نشود از کف خیابان جمع نمی‌شوند و حکومت هم قادر نیست که تضادهای این جنس مردم را و بحرانها را حل فصل کند.
اما اینکه چطور می‌توانیم اعتراضات سراسری را کانالیزه کنیم فقط استمرار استمرار و استمرار. [ایذه شورشی با فریاد مرگ بر خامنه ای آغاز کرد + فیلم]
ما به هر میزان که کمیت و کیفیت اعتراضات اجتماعی را در صحنه بالا ببریم و ایستادگی و مقاومت را برای مطالبه حق‌مان در رودرویی با این حکومت بالا ببریم و اقدامات خیلی فعال‌تری داشته باشیم این مثمر ثمر خواهد بود.
کاری که خود کشاورزان کردند. دیگر صحنه‌های اعتراض، معمولی نیست. در و پنجره اداره مربوطه را می‌کنند و می‌روند بالاترین منصبش را اشغال می‌کنند. بنابراین باید مردم در صحنه باشند و بر خواسته‌هایشان بیشتر و بیشتر پافشاری کنند. خود مقاومت هم هست که با کانون شورشی از این اعتراضات حمایت می‌کند و مجموع اینها به سمت تغییر و به سمت اهداف تعیین شده پیش می‌رود.
تهدید خودبخودی در ارزیابی از توان دستگاه سرکوب حکومت
جامعه ما ۴۲ سال تحت حاکمیت این حکومت بوده آن چیزی که با چشمانش دیده و با گوش‌هایش شنیده سرکوب اعتراضات سراسری بوده و در برآیند کلی‌اش بقای حکومت طی این ۴۲ سال.
پس بطور طبیعی به لحاظ روانشناسی اجتماعی وقتی ما مراجعه می‌کنیم به جامعه خودمان با یک تهدید روان‌شناسانه اجتماعی مواجه هستیم. تهدید این است که بصورت خود بخودی موقعیت کنونی جامعه را در امتداد و در استمرار با آنچه در ۴۲ سال شده ببینیم و یا اصطلاحا می‌گویند این‌همانی کنیم وضعیت موجود همان است که در ۴۲ سال گذشته بوده است.
در صورتیکه دستگاه سرکوب حکومت در موقعیت فعلی در پسا انتخابات در پارامتری که طی کرده به هیچ وجه‌من‌الوجوه نه مردم ایران مردم سه چهار سال پیش هستند، نه مقاومت، مقاومت گذشته است و نه حکومت در وضعیت گذشته است و نه شرایط و اوضاع و احوال بین‌المللی.
بنابراین تهدید در یک جمله این است که در شرایط موجود به دستگاه سرکوب حکومت پر بها بدهیم. توانمندش بدانیم. فکرکنیم توانمند است برای حل و فصل مسائل اجتماعی و سرکوب اعتراضات سراسری. [اعتراضات سراسری کارگران و زحمتکشان]
اعتراضات سراسری و استمرار اعتراضات
در یک کلام خود نفس این موضوع مهم نیست مهم آثار بسیار بسیار شوم و منفی آن روی افراد است.
نتیجه این می‌شود که اگر دستگاه حکومت قادر به سرکوب هست و قادر به استمرار حیاتش هست پس بودن و نبودن من درصحنه چه فرقی می‌کند؟
مساله اینجاست که این رویکرد ذهن و دستگاه را به پاسیویزم می‌کشد. آن شور و شعف و باور و امید انقلابی را از مردم می‌گیرد و این همان اصلی‌ترین خواست حکومت و خواست خامنه‌ای در این مرحله هست.
اصلا آوردن رئیسی، آوردن اژه‌ای دقیقا برای دمیدن در این باور است که این همان دستگاه دهه ۶۰ هست این همان رژیم قتل‌عام است.
اینها همان کسانی هستند که سر می‌برند و اعدام می‌کنند و کشتار می‌کنند آی مردم سر جایتان بنشینید و تکان نخورید.
این پدیده‌ای است که حکومت با تمام قوا آمده با رئیسی و اژه‌ای و امثال آن در آن بدمد و ما باید هوشیار باشیم و روی این پرده داستان را برداریم و عمق آنرا نشان بدهیم.
