حماسه های ناسروده-۱
وقتی صبح ۲۱ آذر۱۴۰۱ خبر سربدار شدن مجیدرضا رهنورد را در مشهد شنیدم، شعله آتشی از خشم و اشتیاق درجانم شعله‌ور شد، صورت مهتاب‌گونه مجیدرضا را در حالی که بر ترک موتورش هنرنمایی می‌کند یک بار دیگر از نظر گذراندم. بعد فیلم بدار کشیدنش روبریم ظاهرشد.
اگرچه هیچ تمایلی به دیدن این فیلم نداشتم، اما آونگ پیکر مجیدرضا سربدار بر جراثقالی که در محاصره پاسداران و بسیجیان بود، مرا به یاد خاطره ای انداخت که دقیقا ۴۰ سال پیش در همین مشهد و بر فراز جراثقالی مشابه سربدار شده بود.
راوی داستان ۴۰ سال پیش اکبر ذوالفقاری نوجوان ۱۵ ساله‌ای بود که همبندی نویسنده این سطور در زندان سمنان بود. اکبر ذوالفقاری داستان محمدقلی برادر سربدارش را چنین روایت کرده بود:
در همین زمینه
دانته و محسن شکاری
راز مشترک سربداران
«وقتی در سال ۶۱ از طرف دادستانی به خانه ما زنگ زدند که برای تحویل‌گیری جسد فرزندتان به مشهد بیایید، خانه ما اولین بار بود که فدیه دادن برای آزادی را تجربه می‌کرد و نمی‌دانستیم که این آغاز یک داستان طولانی است.
دیگر تحمل نداشتم. با مادر به‌راه افتادیم. مگر می‌شد اشک مادر را خشکاند. به مشهد که رسیدیم دیدیم همه عجله داشتند به حرم بروند، همه ماشین‌ها هم داد می‌زدند: حرم! به سرم چیزی زد: مادر! اول برویم حرم؟ معلوم نیست دیگر خدا نصیب‌مان کند.
به‌آهستگی گفت: حالا حرم ما جای دیگر است.
فرصت خوبی بود گفتم: مادر! شما همین‌جا بمان، من می‌روم چیزی بگیرم برگردم. می‌خواستم سر در بیاورم که کجا باید جسد را ببینیم در برگه فقط اجازه رؤیت متوفی بود نه محل و نه آدرسش،
از خیابان رد شدم تا سمت میدان قدمی بزنم آدمها با عجله از کنارم رد می‌شدند در نگاه آدمها وحشت و گریز موج می‌زد. دختر بچه‌یی که مانتوی مدرسه پوشیده بود داشت از پدرش می‌پرسید: ”بابا چرا اون داداشی‌ها را پایین نمی‌آورند؟ از توی کلاس‌مون هم دیده می‌شن. باد که می‌آد اونا تکون می‌خورن، نرگس می‌گفت خدا یه‌روزی بهشون بال می‌ده پرواز می‌کنند میرن اما حالا سه روز گذشته اونا نرفتن ».
جنون عاشقی
به‌فکر مادر بودم که نکند گم شود. پیر زنی گفت: چقدر رعنا بودند!
سرم را بلند کردم وسط میدان سه تن سربدار را بر جراثقالی آویخته بودند.
بی‌اختیار به‌آن‌سو رفتم. صدای اذان از سمت حرم می‌آمد. محمدقلی با همان پیراهن چهارخانه‌اش در وسط بود و دو همرزمش در طرفین، جسدها باد کرده بودند و آدم را به وحشت می‌انداختند. خواستم پای محمدقلی را لمس کنم، دستم نرسید. با سرعت برگشتم، نگران مادر بودم او نباید این صحنه را ببیند. او دوام نمی‌آورد.
بغض و خشم راه نفس‌ام را بند آورده بود. دو قدم نرفته بودم که دیدم مادر روبه‌رویم ایستاده است. دیگر در چشمانش اشکی نبود. بهت و ناباوری وهم‌انگیزی در آن موج می‌زد.
به‌آرامی گفت: «پهلوانم را دیدی؟ او سر به‌زمین هیچ ناکسی فرود نمی‌آورد. او شیر پاک مرا خورده است.»
پیرزن مغازه داری که چهره مادرم را دید، لیوان آبی به مادر داد و گفت: وقتی می‌خواستن دارشون بزنن، پسرتون گفت چشم‌بند منو بر‌دارید. چشم‌بند را، برداشتند. یه نگاهی به اطراف کرد. به‌جز پاسدارها و کمیته‌چی‌ها آدمهای زیادی این دور و بر داشتند هاج و واج نگاهشون می‌کردند. پسرتون یه چیزی خوند. یه ترانه‌یی که اون قدیما هم شنیده بودم:
قسم شما را به‌خدا. مگر تو این شهر شما، جنون عاشقی هم تماشا داره…
بعد گفت: اگه کسی اسم مرا پرسید؟ من مجاهد خلقم و بعد خودش طناب رو به‌گردنش انداخت…
سوار ماشین که شدیم مادر به‌عقب بر‌گشت. با دست تکان دادن با محمدقلی خدا‌حافظی کرد. اکبر بعد از شرح داستان مکثی کرد و گفت: می‌دانم روزی مسلسل اش…
اکبر ذوالفقاری در جریان قتل عام ۶۷ خودش سربدار شد و به محمد قلی پیوست اما تصویری که از رقص محمدقلی بر فراز دار داد چنان قوی بود که بعد از ۴۰ سال در رقص جاودانه مجیدرضا دوباره زنده شد.
راز مشترکی که محمد قلی را بعد از ۴۰ سال به مجیدرضا پیوند می دهد، آرمان مشترکی است بنام آزادی. آرمانی که می ارزد برایش از جان عزیز گذشت… این همان خورشیدی است که اکنون درحال دمیدن در ایران زمین است و قدومش را با اشک شوق گرامی خواهیم داشت.
