تلگرام چند ثانیه حکومت ولایت فقیه در تاریخ ۲۵فروردین‌ماه ۱۴۰۴ یک جمله از آخوند اژه‌ای را نقل کرده است که می‌گوید: «نحوه حرف‌زدن و انتقاد کردن جوانان و دانشجویان برای من شیرین است».آیا این پرده ای سیاه برای پنهان کردن چهره‌ی یک جلاد نیست؟
آخوند غلامحسین محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضائیه نظام ولایت فقیه، که نامش با امضای احکام اعدام و سرکوب بی‌رحمانه گره خورده، در اظهاراتی عجیب مدعی شده است که «نحوه انتقاد جوانان و دانشجویان برایش شیرین است». این سخنان در حالی بیان می‌شود که دستان او به‌خون ده‌ها جوان ایرانی، به‌ویژه فرزندان بلوچ، آغشته است و امضای او پای احکام اعدامی است که خانواده‌ها را یکی پس از دیگری داغدار می‌کند. آیا این ادعای مضحک نشانه ترس از خشم جوانان انتقام‌جو است یا ترفندی عوام‌فریبانه برای بزک کردن چهره کریه یک دژخیم؟
اعدام‌های بی‌وقفه و ادعای شیرینی انتقاد
در حالی که اژه‌ای از «شیرینی انتقاد» سخن می‌گوید، گزارش‌ها نشان می‌دهد تنها در چند روز اخیر، نزدیک به ۲۱نفر، از جمله جوانان بلوچ، با احکام شتاب‌زده قوه قضائیه به‌دار آویخته شده‌اند. این اعدام‌ها، که اغلب بدون رعایت حداقل‌های دادرسی عادلانه انجام می‌شود، نشان از بی‌رحمی سیستمی دارد که اژه‌ای آن را هدایت می‌کند. چگونه کسی که تحمل یک کلمه مخالفت را ندارد و حتی در دادگاه به متهمی حمله کرده و گوش او را جویده، می‌تواند از انتقاد استقبال کند؟ لقب «آخوند گوش‌خوار» نه یک طنز، که واقعیتی تلخ از خشونت ذاتی این مقام قضایی است.
ترس از جوانان یا فریب افکار عمومی؟
سخنان اژه‌ای بیش از آن که نشانه استقبال از انتقاد باشد، بوی ترس می‌دهد؛ ترس از نسلی که دیگر ساکت نمی‌ماند و خشمش در خیابان‌ها و دانشگاه‌ها طنین‌انداز شده است. جوانانی که شاهد نابودی هم‌نسلان خود زیر تیغ اعدام و سرکوب هستند، حالا به نیرویی تبدیل شده‌اند که رژیم را به‌وحشت انداخته است. آیا این ادعای «شیرینی انتقاد» تلاشی است برای آرام کردن این آتش خشم؟ یا صرفاً ترفندی برای سرپوش گذاشتن بر جنایت‌هایی که هر روز خانواده‌های بیشتری را متلاشی می‌کند؟ عوام‌فریبی اژه‌ای نه‌تنها نخ‌نما شده، بلکه خشم عمومی را شعله‌ورتر می‌کند.
در همین زمینه
اعدام و قطع دست دنیای زیبای اژه‌ای قاضی‌القضات خامنه‌ای
ماهیت آخوندهای ستمگر، از گوش‌خواری آخوند اژه‌ای تا امضای مرگ
اژه‌ای تنها یک فرد نیست؛ او نماد سیستمی است که با خشونت و ارعاب به حیات خود ادامه می‌دهد. لقب «گوش‌خوار» که پس از حمله وحشیانه‌اش به یک متهم به او داده شد، تنها گوشه‌ای از شخصیت واقعی این آخوند جلاد را نشان می‌دهد.
او و هم‌قطارانش، از خامنه‌ای گرفته تا دیگر مهره‌های رژیم آخوندی، با اعدام و سرکوب سعی در خاموش کردن صدای اعتراض دارند. اما این فریب‌ها دیگر کارساز نیست؛ جوانان ایران نه فریب نقاب‌های دروغین را می‌خورند و نه از انتقام‌جویی علیه ستم‌گران دست می‌کشند.
صدای خشم جوانان، کابوس دژخیمان
اظهارات اژه‌ای نه نشانه قدرت، بلکه اعترافی ناخواسته به ضعف است. او می‌داند که هر امضای اعدام، هر خانواده داغدیده و هر جوان سرکوب‌شده، خشم عمومی را شعله‌ورتر می‌کند. سخنانش درباره «شیرینی انتقاد» چیزی جز تلاشی مذبوحانه برای پنهان کردن ترس از قیام نسلی نیست که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد. آخوند اژه‌ای و نظامش خوب می‌دانند که صدای جوانان ایران، نه با فریب خاموش می‌شود و نه با طناب دار ساکت. این صدا، کابوس دژخیمانی است که روزی پاسخ‌گوی جنایاتشان خواهند بود.
