داستان واقعی یک کانون شورشی ـ قسمت چهارم
قسمت چهارم آتش و خیابان را در حالی تقدیم خوانندگان عزیز «ایران آزادی »می‌کنیم که می‌دانیم برای انجام هر کار جدی و تاثیرگذار باید که سازمان‌کاری داشته باشیم و حداقل تیمی و یا گروهی کار کنیم. بویژه در کار مبارزه که اصولا یک کار جمعی هست داشتن تیم و گروه یک امر جدی و حیاتی هست. در داستان قبلی « آتش و خیابان» دیدیم که قهرمان داستان ما وقتی برای حمله به کلانتری محل‌شون که عامل سرکوب جوانان محله بود رفت، موفق نشد و مجبور شد که برگرده. قهرمان ما در جمعبندی شکستی که خورده بود به این نتیجه رسید که باید یک تیم داشته باشه تا بتونه در کارش موفق باشه. در این شماره از « آتش و خیابان» ببینیم که قهرمان ما چگونه با تشکیل یک تیم با دوستش پیام، موفق میشه که اولین شعله مقاومت رو روشن بکنه. با هم ببنیم.
قسمتهای پیشین مجموعه آتش و خیابان
آتش و خیابان؛ داستان واقعی از یک جوان شورشی- قسمت اول
داستان واقعی یک کانون شورشی ـ قسمت چهارم
شعلههای مقاومت
بعد از آن ماجرای ناموفق در کلانتری محل، متوجه کمبودی جدی در کارم شدم: نبود یک همراه. همیشه جای خالی نفر دوم در این نوع کارها احساس می‌شد. می‌دانستم که اگر بخواهم ادامه بدهم، تنهایی نمی‌شود. باید به فکر ساختن یک گروه می‌بودم.
همان روزها بود که به یک هم‌تیم فکر می‌کردم، کسی که بتوانم کار را با او به شکل سازمان‌یافته‌تر و با حضور بیش از یک نفر پیش ببرم. باید فکری جدی‌تر برای سازماندهی می‌کردم.»
«به پیام زنگ زدم، یکی از نزدیک‌ترین دوستانم. اما شک داشتم. ته دلم حس می‌کردم که شاید بترسد، جا بزند و حتی دوستی‌مان را هم از دست بدهم. مدتی بود که با خودم کلنجار می‌رفتم که آیا اصلاً ارزش دارد این پیشنهاد را به او بدهم یا نه. انگار قبل از اینکه فرصتی به او بدهم، او را قضاوت کرده بودم. شاید اشتباه می‌کردم، شاید هم نه. باید امتحانش می‌کردم.»
«پیام، یه کار داریم. یه چیز جدی. پایه‌ای؟»
(پیام): «فکر کردی تا حالا خواب بودم؟ وقتشه بریم جلو.»
«همان لحظه فهمیدم که تمام این مدت، اشتباه قضاوتش کرده بودم. پیام از من جلوتر بود. فکر می‌کردم شاید ترس داشته باشد، ولی انگار مدت‌ها بود که منتظر چنین لحظه‌ای بود. او مردد نبود، حتی یک لحظه. آن لحظه بود که فهمیدم او فقط یک همراه نبود؛ بلکه نیرویی بود که می‌توانست این مسیر را هموارتر کند.»
«نقشه را چیدیم. هدف مشخص بود: یکی از فرماندهان مزدور نیروی انتظامی که باید هزینه خیانتش در سرکوب جوانان را می‌داد.»
پیام: «ماشینش اینجا پارک میشه. اینجا یه کوچه فرعی داره که می‌تونیم سریع خارج شیم.»
«همه‌چیز آماده بود. لباس تیره، صورت‌های پوشانده‌شده، مشعل و بنزین. لحظه اجرا رسیده بود».
«در یک لحظه، ماشین در شعله‌ها غرق شد.»
« لحظاتی اضافه ماند، کاری که به نظرم نباید انجام می‌دادیم. اما شجاعت و اراده‌اش را تحسین کردم. می‌شد روی او حساب کرد.»
«هیچ‌کس ما را ندید. بی‌صدا از محل دور شدیم.»
«چیزی که در نگاه مردم دیدم، رضایت بود. انگار که یک عدالت نانوشته اجرا شده بود.»
«این فقط یک عملیات نبود. یک درس بود.»
«یاد گرفتم که قضاوت زودهنگام نکنم. فهمیدم که برای موفقیت، فقط جسارت کافی نیست. تواضع، سکوت و ظرفیت اخلاقی، مهم‌ترین سلاح ماست و اینکه داشتن تیم و سازمانکار چقدر می تواند در موفقیت‌آمیز بودن کار ما موثر باشد.»
«و فهمیدم که مسیر ما تازه شروع شده است…»
ادامه دارد
